Το Δέντρο με τα Τσόκαρα

Ένας άντρας κόβει το δέντρο του αφέντη του με σκοπό να φτιάξει παπούτσια στο γιο του που πρέπει να πάει στο σχολείο. Ένα ζευγάρι φλερτάρει και σύντομα παντρεύεται. Μια γυναίκα περπατάει μόνη στο δρόμο κρατώντας ένα μπουκάλι νερό και ψιθυρίζει την προσευή της. Ένας αγρότης φτιάχνει λίπασμα για τις ντομάτες του με περιττώματα των πουλερικών του.

Στιγμιότυπα της καθημερινότητας από τη Λομβαρδία του 19ου αιώνα με την ποιητική ματιά του Ermanno Olmi, που ανταμείφθηκε με την κορυφαία διάκριση στις Κάνες το 1978 . Ο σκηνοθέτης αφήνει κατά μέρος την πιο σκληρή κι απαισιόδοξη οπτική των «Αρραβωνιασμένων» (1962), για να αποτυπώσει τη δύναμη που βρίσκεται στη ζωή των ηρώων του. Έτσι, γινόμαστε μάρτυρες διάφορων επεισοδίων που μπορεί να χαράζονται από τη σκληρή φτώχεια και την τυφλή θρησκευτική πίστη, όμως ο Olmi δεν επιλέγει ούτε να τα κρίνει ούτε να τα συσχετίσει με άλλες παραμέτρους. Μέσα από τη συναισθηματική φόρτιση των λυρικών εικόνων του (εξαιρετική η δουλειά του ίδιου του σκηνοθέτη στη φωτογραφία καθώς και η επιλογή των μουσικών θεμάτων του Μπαχ), ενδιαφέρεται να καταγράψει όλη την αγωνία, το πόνο και την φιλοσοφία ζωής των χωρικών, χωρίς να γίνεται ποτέ διδακτικός. Πετυχαίνει με αυτόν τον τρόπο να προσδώσει βαρύτητα και δραματουργική υπόσταση στα φαινομενικά ασήμαντα συμβάντα της καθημερινότητας τους, κρατώντας αποστάσεις από μια «αυστηρή» πολιτική δήλωση. Ίσως σήμερα να είναι κάπως ξεπερασμένο το φιλμ αλλά διατηρεί ακόμη μέρος της γοητείας του σε ορισμένες σκηνές, όπου η φυσικότητα και η αισθητική του ποιητικού ρεαλισμού, αναδεικνύουν την ικανότητα του ιταλού δημιουργού.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης