ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
15
ΜΑΪΟΥ
Περνώντας από τη μια αίθουσα του Ιλίου Μέλαθρον στην άλλη που, πλέον υποδειγματικά ανακαινισμένο, στεγάζει το Νομισματικό Μουσείο, σκέφτομαι την ομορφιά που μπορεί να δημιουργήσει ο άνθρωπος. Από τη μια, η πάλαι ποτέ, ιστορική οικία Σλήμαν δια χειρός Ερνέστου Τσίλερ, ενός από τα ωραιότερα κτήρια της Αθήνας, περικλείοντας χιλιάδες ιστορίες από το 14o αιώνα π.Χ. αποτυπωμένες σε νομίσματα, μετάλλια και άλλα αντικείμενα.
Και από την άλλη, ο Βαγγέλης Μπίκος, ένας αφοσιωμένος καλλιτέχνης του χορού, που εδώ και 25 χρόνια υπερασπίζεται την ομορφιά της τέχνης με το σώμα και το μυαλό του, αλλά και την ομορφιά του ονείρου του.
Τι κι αν δεν είχε καμία σχέση με την Τέχνη, κανένα ερέθισμα από την οικογένεια του, παρά μόνο την υποστήριξη τους; Ο Βαγγέλης Μπίκος, έφηβος στα 14 του χρόνια ξεκίνησε μαθήματα μπαλέτου στη Θεσσαλονίκη – όπου και γεννήθηκε – και, πριν κλείσει τα 18 του, διάλεγε ανάμεσα σε έξι σχολές χορού στη Βρετανία. Από το Μπέρνινγχαμ βρέθηκε στην Εθνική Λυρική Σκηνή κι από εκεί Α’ Χορευτής του Μπαλέτου της, συνεργάτης σημαντικών Ελλήνων και διεθνών χορογράφων, ερμηνευτής κορυφαίων ρόλων.
Σήμερα, περίπου 25 χρόνια και μια γεμάτη πορεία μετά, τα κοιτάζει όλα με ήρεμη ικανοποίηση, αφού όπως λέει ο μόνος στόχος του ήταν να καταφέρει να γίνει χορευτής και να βιοπορίζεται από αυτό.
Απολαμβάνοντας τη γαλήνια φιλοξενία του Νομισματικού Μουσείου, μου μιλάει για τις παράλληλες τρεις πρόβες στις οποίες συμμετέχει: τις δύο νέες παραγωγές της ΕΛΣ και την επάνοδο της «Χρυσής Εποχής» του Κωνσταντίνου Ρήγου. Και κυρίως για το πως σκέφτεται να χαράξει το μέλλον στην τέχνη του, ακόμα κι αν πρέπει να απομακρυνθεί από τη σκηνή.
Στην εφηβεία στρέφεσαι στο μπαλέτο. Ήταν μια εύκολη απόφαση για ένα αγόρι πριν από 25 χρόνια;Η οικογένεια μου δεν είχε καμία σχέση με τις τέχνες και πράγματι ξεκίνησα χορό σε μεγάλη ηλικία. Δεν είχα κανένα ερέθισμα για να εξηγήσει την ενασχόληση μου με το χορό, αλλά ευτυχώς δεν βίωσα στερεοτυπικές αντιδράσεις, ούτε στο στενό μου κύκλο, τον οικογενειακό, ούτε καν bulling στο σχολείο. Ήμουν αρκετά τυχερός σε αυτό το κομμάτι. Ο πατέρας μου ένιωθε εντάξει με την επιλογή μου ενώ η μητέρα μου ήταν απόλυτα υποστηρικτική. Όλοι στάθηκαν στο πλευρό μου, ακόμα και οι παππούδες και οι γιαγιάδες. Και οφείλω να τους το αναγνωρίσω, καθώς δεν με περίμενε κάποια οικογενειακή επιχείρηση σε περίπτωση που τα πράγματα δεν λειτουργούσαν. Δεν υπήρχε καμία ασφάλεια, δεν ήμουν με κάποιο τρόπο εξασφαλισμένος επαγγελματικά ή οικονομικά. Είτε θα βιοποριζόμουν από την τέχνη μου είτε θα έπρεπε να βρω κάτι άλλο. Ακόμα κι αν ένιωθαν ανασφάλεια, δεν μου τη μετέφεραν ποτέ κι αυτό ήταν το υπέροχο της υπόθεσης.
Το ερώτημα «αν δεν πετύχω, τι κάνω» το έθεσες στον εαυτό σου;Το σώμα, αλλά και το μυαλό μου είχε κάτι έτοιμο για το χορό
Όχι, αλήθεια. Δεν μου πέρασε καν από το μυαλό. Έλεγα στον εαυτό μου «θα πετύχω, αυτό θα κάνω, χορό».
Που συνάντησες δυσκολίες;Στον ίδιο το χορό και τις προκλήσεις του, στον αθλητισμό που απαιτεί αυτή η τέχνη: ήταν πολύ δύσκολο κομμάτι, σχεδόν στρατιωτική σχολή.
Εννοείται, με τόσο μέτρημα και υπολογισμούς οι χορευτές μοιάζουν στα μάτια μου με μαθηματικά μυαλά, συν όλα τα άλλα.Ακριβώς! Στους μαθητές μου λέω πως η βασική προτεραιότητα στο χορό είναι να καταλάβουν τι θα κάνει το σώμα τους και μόνο τότε θα τα καταφέρουν. Το αντίστροφο σπάνια δουλεύει. Δεν κάνουμε στίβο· πάμε να καταλάβουμε τι ζητάμε από το σώμα μας και μετά να το εκτελέσουμε. Ο νους, για μένα, λειτουργεί πρώτος και μετά έρχεται το σώμα και η εκγύμναση.
Εσύ από μικρός έδειχνες να έχεις μια κλίση στην κίνηση με το χορό. Θεωρείς πως ήταν ένα χάρισμα; Πώς το ανακαλείς σήμερα;Ησύχασα, ένα χρόνο αφότου μπήκα στην Λυρική Σκηνή, στα 22 μου χρόνια. Κάπου εκεί με θυμάμαι να σκέφτομαι πως «αυτό είναι, ηρέμησε»
Είχα κινησιολογικές ευκολίες τις οποίες δεν είχα αναγνωρίσει – περισσότερο οι άλλοι τις εντόπιζαν σε μένα. Το σώμα, αλλά και το μυαλό μου είχε κάτι έτοιμο για το χορό.
Κι όταν βρέθηκες σε αίθουσα χορού ως μαθητής;Προχωρούσα γρήγορα στην προσπάθεια να κατακτήσω μια τεχνική κατάρτιση. Έκανα μαθήματα χορού για 2.5 χρόνια στη Θεσσαλονίκη, ιδιαίτερα αλλά και σε γκρουπ. Στα 17 έφυγα για οντισιόν και έξι μήνες μετά ξεκίνησα να σπουδάζω.
Τι σου προσέφερε ο χορός εκείνη την εποχή των πρώτων ερεθισμάτων;Ήμουν μέσα σε ένα πολύ έντονο μικρόκοσμο, απόλυτα συγκεντρωμένος σε αυτό που έκανα και τόσο αποφασισμένος πως, από την πρώτη στιγμή που έπιασα τη μπάρα στην αίθουσα του χορού, αυτό θα κάνω στη ζωή μου. Μοιάζει σχεδόν σαν να ήταν κάτι γραμμένο για μένα, δεν υπήρχε άλλος δρόμος. Δεν είχα χρόνο να σκεφτώ τι μου προσφέρει ο χορός· ήταν σαν να με είχε προγραμματίσει κάποιος για να κάνω αυτό.
Με λίγα λόγια δεν αισθάνθηκες πως έχασες πράγματα από την παιδική σου ηλικία;Ακριβώς, δεν νιώθω πως έχω θυσιάσει κάτι. Γιατί ήταν τόσο καθαρή η επιλογή και η ανάγκη μου να χορέψω που ήμουν χαρούμενος. Κι ακόμα το λέω.
Πουκάμισο, παντελόνι και τιράντες BROOKS BROTHERS. Μεταξωτό Μαντήλι Κυανοπίθηκοι HELLENIC HERITAGE SHOPS
Η πρώτη μου δασκάλα η Λιζ, είναι Αγγλίδα· επομένως είχε την εμπειρία των σχολών της χώρας της και με καθοδήγησε προς τα εκεί.
Σε δέχθηκαν έξι σχολές στη Βρετανία.Ναι και επέλεξα βάσει ενστίκτου. Καταλήξαμε σε 2-3 επικρατέστερες, και επέλεξα να πάω στο Μπέρμιγχαμ.
Πώς βίωσες την εμπειρία της σπουδής στην Αγγλία που ήταν και μια φάση απογαλακτισμού από την οικογένεια και ό,τι σε όριζε έως τότε;Ήταν – και παραμένει – πολύ σημαντικό για μένα να ισορροπώ το κομμάτι του χορού με την έξω ζωή μου, η οποία δεν σχετίζεται καθόλου την τέχνη
Φεύγοντας από την Ελλάδα ήταν δύσκολο. Οι πρώτοι 2-3 μήνες ήταν πολύ ζόρικοι, ήταν άλλη και η γλώσσα. Η μόνη στιγμή που ένιωθα ασφαλής ήταν μέσα στη μαθητική αίθουσα – αυτές τις οκτώ ώρες της ημέρας. Οι υπόλοιπες ήταν πολύ άβολες. Με το πέρασμα του χρόνου συνήθισα, παρότι η εκπαίδευση ήταν πάρα πολύ σκληρή, μεγάλη η καταπόνηση και, ομολογουμένως, ήμουν home sic – κυρίως λόγω της σχέσης μου με την οικογένεια και τους φίλους. Ίσως, ήταν η δυσκολότερη φάση της ζωής μου, γιατί δεν είχα αναπτύξει τις αναγκαίες αρετές, δεν είχα υπομονή, ψυχραιμία για να μπορέσω να αποκωδικοποιήσω καταστάσεις – ήμουν πολύ μικρός. Πέραν από τη σιγουριά της αγάπης μου για τον χορό, δεν είχα τον τρόπο και την εμπειρία να λύσω τις υπόλοιπες δυσκολίες. Βέβαια, ενώ ήταν η δυσκολότερη φάση της ζωής μου, τελικά ήταν και η πιο εποικοδομητική.
Παντελόνι και πουκάμισο YIORGOS ELEFTHERIADES. Γραβάτα Πινακίδα των Τριπόδων HELLENIC HERITAGE SHOPS. Παπούτσια KALOGIROU
Η ησυχία ότι τελικά μπορώ να κάνω χορό – και πως δεν ήταν μόνο μια έντονη επιθυμία. Ως μαθητής κυριαρχούσε – και ήταν φυσικό – η αμφιβολία αν είμαι ικανός γι’ αυτό που επιθυμώ, αν θα αρέσω σε χορογράφους, αν θα βρω δουλειά, αν θα εξελιχθώ. Επίσης, στην πορεία καλλιέργησα υπομονή γιατί η κούραση ήταν μεγάλη, οι τραυματισμοί πολλοί. Ήταν πρωτόγνωρες καταστάσεις, πόσο μάλλον για έναν αντικοινωνικό 18χρονο – όπως εγώ.
Πότε σιγουρεύτηκες ότι είσαι πλασμένος και κάνεις γι’ αυτήν την τέχνη;Σε καμία περίπτωση δεν θα ισχυριστώ πως έχω πάρει γεύση διεθνούς καριέρας
Μπορώ να πω ότι ησύχασα, ένα χρόνο αφότου μπήκα στη Λυρική Σκηνή, στα 22 μου χρόνια. Κάπου εκεί με θυμάμαι να σκέφτομαι πως «αυτό είναι, ηρέμησε».
Μπήκες στον πειρασμό να μην γυρίσεις στην Ελλάδα;Βέβαια, αρχικά έκανα διάφορες ακροάσεις, συμπεριλαμβανομένης και της ΕΛΣ. Στις τρεις δεν με πήραν, ήθελαν κάτι διαφορετικό. Είχα θετική ανταπόκριση από τη Λυρική και από την Όπερα της Νορβηγίας στο Όσλο. Ήταν ένα καταπληκτικό θέατρο, με άψογες εγκαταστάσεις και οργάνωση, πολύ ενδιαφέρον ρεπερτόριο και στ’ αλήθεια ήθελα να πάω. Αλλά φτάνοντας στο Όσλο, καθώς ήρθα αντιμέτωπος με το κρύο, την καταχνιά και τη γενικότερη ενέργεια των ανθρώπων είπα ότι δεν μπορώ να το κάνω. Ήθελα και θέλω ήλιο και ανθρώπινη ζεστασιά. Και φυσικά να είμαι κοντά στους δικούς μου. Ήταν – και παραμένει – πολύ σημαντικό για μένα να ισορροπώ το κομμάτι του χορού με την έξω ζωή μου, η οποία δεν σχετίζεται καθόλου την τέχνη. Κάνω παρέα με συναδέλφους, αλλά οι φίλοι μου ανήκουν σε άλλους επαγγελματικούς χώρους.
Συνεργάζεσαι συχνά με το Βασιλικό Μπαλέτο του Μπέρμιγχαμ και συμμετέχεις σε διεθνή γκαλά. Τελικά, το εξωτερικό δεν είναι κάτι που το αφήνεις τελείως πίσω…Περιστασιακά είναι πολύ ωραίο να φεύγεις έξω και να συναντάς άλλους χορευτές και χορογράφους. Είναι πολύ ωφέλιμο για τη διεύρυνση της σκέψης και άρα μεγάλη έμπνευση.
Πουκάμισο, παντελόνι και τιράντες BROOKS BROTHERS. Μεταξωτό Μαντήλι Κυανοπίθηκοι HELLENIC HERITAGE SHOPS. Παπούτσια KALOGIROU
Όχι, σε καμία περίπτωση δεν θα ισχυριστώ κάτι τέτοιο. Υπάρχουν χορευτές που κάνουν διεθνή καριέρα, είναι λίγοι, αλλά αυτό το είναι το μοτίβο της δουλειάς τους. Επιλέγουν να χορεύουν σε σκηνές όλου του κόσμου και με διαφορετικούς χορογράφους. Είναι μια τελείως διαφορετική απόφαση κι ένας τελείως διαφορετικός τρόπος ζωής, πολύ θαυμαστός μεν, τον οποίο είμαι σίγουρος πως δεν θα μπορούσα να υπηρετήσω.
Όσες εμπειρίες συνέλεξες από το εξωτερικό τι σου προσέφεραν;Όχι, δεν έχω πει «το ’χω» ή «είμαι αυτός και αν σας αρέσω». Ποτέ
Πολλή έμπνευση. Τόσο δουλεύοντας εκτός Ελλάδας, όσο και με διεθνείς χορογράφους που έρχονται προσκεκλημένοι της Λυρικής, δεν μπορώ παρά να διαπιστώσω ότι είναι πολύ όμορφο και ορμητικό αυτό που φέρουν κάποιοι άνθρωποι, το οποίο μπορούμε να ανταλλάξουμε. Είναι μια συνομιλία ενεργειών, απόψεων κι αν είσαι λίγο ανοιχτός τότε μπορείς να πάρεις πάρα πολλά από αυτές τις συνεργασίες. Αν πεις ότι θα μπεις στην πρόβα με ένα χορογράφο που έχει έρθει από την Ισπανία για να κάνεις τον Χοσέ στην «Κάρμεν» κρατώντας μια λευκή σελίδα, χωρίς να πιστεύεις πως κάτι ξέρεις ή κάτι έχεις καταφέρει, τότε θα κερδίσεις πολλά από αυτό, θα μοιάζει να γεννιέται κάτι καινούργιο μέσα σου. Ανακαλύπτεις πτυχές του εαυτού σου που δεν ήξερες καν ότι υπάρχουν.
Να υποθέσω λοιπόν, ότι δεν είπες ποτέ «το έχω»;Όχι, δεν έχω πει «το ’χω» ή «είμαι αυτός και αν σας αρέσω». Ποτέ.
Έφερες το παράδειγμα της «Κάρμεν» που ήταν μια εκπληκτική στιγμή για το Μπαλέτο της ΕΛΣ. Υπάρχουν ήρωες με τους οποίους συνδέθηκες περισσότερο μέσα στα χρόνια;Δεν είχα συγκεκριμένους στόχους και προσδοκίες. Δεν είχα στόχο να χορέψω τον Ρωμαίο ούτε να γίνω Α’ χορευτής στην ΕΛΣ. Είχα στόχο να γίνω χορευτής και να ζω από αυτό. Αυτό συνέβη
Η «Κάρμεν» ήταν μια παράσταση-σταθμός για μένα και ο ρόλος του Χοσέ, πολύ σημαντικός. Υπήρξαν πολλοί ακόμα ρόλοι και παραγωγές που ήταν ιδιαίτερα απαιτητικές, αλλά στο μυαλό μου έρχονται πρώτα οι ρόλοι που με μετακίνησαν τόσο ώστε να αλλάξει και ο τρόπος που αισθάνομαι το χορό. Ο πρώτος ήταν ο Ρωμαίος που έκανα στα 25 μου στον «Ρωμαίο και Ιουλιέτα» σε χορογραφία του Ρενάτο Τζανέλα και ο δεύτερος ο Χοσέ στην «Κάρμεν» σε χορογραφία του Γιόαν Ίνγκερ. Και οι δύο είχαν κάτι κοινό: με άλλαξαν ως προς το πως αναγνωρίζω την προσέγγιση ενός ρόλου. Να δίνω αξία στο ποιος είμαι πάνω στη σκηνή και όχι στο πως χορεύω.
Έχουν χορογραφηθεί ρόλοι πάνω σου. Πώς το αποκωδικοποιείς αυτό;Νιώθω πολύ τυχερός, είναι ευλογία για ένα χορευτή να είναι μέρος μιας δημιουργίας και να φτιάχνεται ένας ρόλος για εκείνον. Είναι τελείως διαφορετική η διαδικασία να ενταχθείς και να δουλέψεις σε μια έτοιμη χορογραφία από το να δουλεύεις σε κάτι που δημιουργείται πάνω σου.
Ούτε και σε αυτήν την περίπτωση το πήρες πάνω σου;Ούτε κατά διάνοια.
Θα έλεγες ότι έχεις ξεπεράσει τον εαυτό σου; Τις προσδοκίες που είχες ξεκινώντας;Δεν είχα συγκεκριμένους στόχους και προσδοκίες. Δεν είχα στόχο να χορέψω τον Ρωμαίο ούτε να γίνω Α’ χορευτής στην ΕΛΣ. Είχα στόχο να γίνω χορευτής και να ζω από αυτό. Αυτό συνέβη. Ξεκίνησα στα 14 μου, εκπληρώνοντας αυτό που με έλκυε τρομερά και είμαι πολύ καλά με αυτήν την πορεία.
Δηλαδή, δεν υπάρχουν πράγματα για τα οποία έχεις μετανιώσει επειδή δεν τα δοκίμασες;Όχι, τίποτα.
Μήπως σε συνάντησαν και ωραία πράγματα, μήπως αναγνωρίστηκε η δυνατότητα σου ώστε να μην χρειαστεί να είσαι διεκδικητικός;Πριν γίνω Α’ χορευτής προσπαθούσα να κάνω αυτό που μου είχε ανατεθεί με τον καλύτερο τρόπο. Είχαμε παράσταση; Το αντιμετώπιζα σαν γιορτή. Είχαμε πρόβα, αφιερωνόμουν στη δουλειά. Έβλεπα και βλέπω το χορό μέσα από μια ανθρώπινη διάσταση
Κοιτάζοντας πίσω ναι, οι συνθήκες και οι συγκυρίες ήταν αρκετά ευνοϊκές και όντως από μικρή ηλικία αναγνωρίστηκε ότι μάλλον κάτι έκανα καλά. Έγινα πολύ νωρίς Α’ χορευτής στην ΕΛΣ, στα 26 μου χρόνια και είχα τη δυνατότητα να χορέψω πολλούς μεγάλους ρόλους. Οπότε, δεν βρέθηκα καθόλου στο πεδίο της αναζήτησης, αλλά πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι γενικά δεν με ‘έτρωγε’ να καταφέρω κάτι. Πριν γίνω Α’ χορευτής προσπαθούσα να κάνω αυτό που μου είχε ανατεθεί με τον καλύτερο τρόπο. Είχαμε παράσταση; Το αντιμετώπιζα σαν γιορτή. Είχαμε πρόβα, αφιερωνόμουν στη δουλειά. Έβλεπα και βλέπω το χορό μέσα από μια ανθρώπινη διάσταση, χωρίς υπερβολές.
Πέρασαν σχεδόν 15 χρόνια ως Α’ χορευτής στο Μπαλέτο της ΕΛΣ. Τι συγκινήσεις είχε αυτή η εξέλιξη;Είναι ένας τίτλος αναγνώρισης για την ιεραρχία σε ένα μπαλέτο, αλλά η ουσία βρίσκεται στο να βγαίνεις στη σκηνή, κάθε φορά ολόψυχα ως χορευτής: όχι ως πρώτος, ούτε ως δεύτερος ή τρίτος. Το στοίχημα είναι να φέρεις τους θεατές σου πιο κοντά σε κάτι που ψυχικά θα το ερμηνεύσουν ως θεϊκό.
Πώς θα ήθελες να εντυπώνεσαι στα μάτια του κοινού;Δεν θέλω να με βλέπουν ή να με σκέφτονται κάπως. Θα μου άρεσε ο κόσμος να μπαίνει σε μια διαδικασία σκέψης και ενεργοποίησης του συναισθήματος μετά από μια παράσταση που έχω συμμετάσχει. Θα ήταν καταπληκτικό να είμαι μοχλός σε μια τέτοια ψυχική διαδικασία για το κοινό.
Ασκείς κριτική στον εαυτό σου;Είμαι πολύ αυστηρός με τον εαυτό μου. Σε φάσεις, αν και όχι συχνά, με αμφισβητώ κιόλας. Μπορεί να κάνω κάτι που δεν μου αρέσει, θα το υπηρετήσω, αλλά στο τέλος θα ασκήσω κριτική στον εαυτό μου γι’ αυτό.
Σήμερα, τι έχει αλλάξει στη σχέση σου με το χορό;Πολλά. Έχω περάσει από πολλές φάσεις ενηλικίωσης αλλά η μεγαλύτερη αλλαγή μου συνέβη ήταν πριν από πέντε χρόνια, όταν κατάλαβα πως μέσα από το χορό μπορείς να κάνεις τον θεατή να συνδεθεί με κάτι ανώτερο· πως η τεχνική δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία, όσο το ποιος είσαι κάθε δευτερόλεπτο πάνω στη σκηνή, πως εκτίθεσαι και σε τι ταξίδι οδηγείς το θεατή. Ο χορός δεν είναι για εμάς, τους καλλιτέχνες, αλλά για εκείνους που τον βλέπουν. Εγώ απλώς είμαι ο μεσάζων. Εννοείται παίρνω ζωή από το χορό, αλλά τελικά ο χορός αφορά στον θεατή. Αυτή η συνειδητοποίηση με απελευθέρωσε πάρα πολύ· ήταν μαγική στιγμή και μάλλον έπρεπε να περάσω από πολλά για να φτάσω σε αυτήν. Πλέον, βρίσκομαι στη φάση που, σιγά – σιγά, θ’ αφήσω το χορό ως χορευτής – πριν με αφήσει εκείνος.
Αλήθεια;Ο χορός δεν είναι για εμάς, τους καλλιτέχνες, αλλά για εκείνους που τον βλέπουν. Εγώ απλώς είμαι ο μεσάζων
Έχω χορέψει τα πάντα, είμαι πολύ γεμάτος, δεν έχω πραγματικά κανένα απωθημένο.
Έχεις ορίσει το πότε θα αποχωρήσεις;Νομίζω πως αυτή την απόφαση θα την πάρει η ψυχή μου και το σώμα μου θ’ ακολουθήσει. Πάντως, πλησιάζει η στιγμή.
Θα έβλεπες τον εαυτό σου σε πιο performative ερμηνείες – κι όχι συνδεδεμένες κατ’ ανάγκη με τις απαιτήσεις του μπαλέτου;Γιατί όχι; Αν παρουσιαστεί κάτι που θα με ιντριγκάρει και θα έχει μεγαλύτερο βάρος στο κομμάτι της ερμηνείας κι όχι τόσο της σωματικής απαίτησης, εννοείται. Εξάλλου, ζούμε στην εποχή που η κίνηση έχει μπει πολύ δυναμικά στο θέατρο.
Θα χορογραφούσες;Γενικά, ναι, πηγαίνω προς τα εκεί. Για χορογραφία θεατρικής παράστασης δεν το έχω σκεφτεί.
Διδάσκεις ήδη. Η διδασκαλία είναι ένα από τα πλάνα που έχεις αφήνοντας το χορό ως ερμηνευτής;Έχω χορέψει τα πάντα, είμαι πολύ γεμάτος, δεν έχω πραγματικά κανένα απωθημένο
Ναι, οπωσδήποτε. Η διδασκαλία με εμπνέει εξίσου με τη συμμετοχή σε μια παράσταση. Η σκηνή και η αίθουσα διδασκαλίας είναι πολύ κοντά για μένα στην ένταση συναισθημάτων.
Total look BROOKS BROTHERS. Γραβάτα Γραβάτα Ζωόμορφα Ειδώλια HELLENIC HERITAGE SHOPS. Παπούτσια KALOGIROU
Ως δάσκαλος είμαι κάπου ανάμεσα στην παλιά και τη νέα γενιά. Είμαι αυστηρός, αλλά και όχι. Προσπαθώ να μεταδώσω την ανάγκη για πειθαρχία που χρειάζεται ο χορός και η τέχνη γενικότερα. Δεν γίνεται να κάνεις τέχνη, χωρίς να είσαι πειθαρχημένος. Πόσο μάλλον σε μια τέχνη που έχει να κάνει με το σώμα όπου οι φοιτητές πρέπει να κατανοήσουν τι σημαίνει κυριαρχώ στο σώμα μου, κυριαρχώ στο νου μου και κυριαρχώ στο χώρο: πολύ δύσκολο για τη σημερινή γενιά που έχει έλλειμμα συγκέντρωσης.
Εσύ τι παίρνεις από την επαφή με τη νεότερη γενιά;Δεν γίνεται να κάνεις τέχνη, χωρίς να είσαι πειθαρχημένος. Πόσο μάλλον σε μια τέχνη που έχει να κάνει με το σώμα: πολύ δύσκολο για τη σημερινή γενιά που έχει έλλειμμα συγκέντρωσης
Ασκώ την υπομονή μου και τρόπους να επικοινωνήσω με μια άλλη γενιά. Δεν αρκεί να κάνεις τη διόρθωση για να εκτελεστεί σωστά μια πιρουέτα, χρειάζεται να βρεθεί ένας κώδικας εμπιστοσύνης.
Για την ώρα είσαι ενεργός ως χορευτής. Ποια σχέδια έπονται;Έχουμε ξεκινήσει πρόβες για το «Λεωφορείο ο πόθος» σε χορογραφία της Βαλεντίνα Τούρσου, το οποίο θα ανέβει για μια παράσταση την Κυριακή 21 Ιουνίου και του χρόνου για ολοκληρωμένο κύκλο παραστάσεων. Ταυτόχρονα, έχουμε τη νέα παραγωγή «Τόσες φορές, τόσο κοντά να είμαι», μια παράσταση σύγχρονου χορού από τέσσερις χορογράφους – Κωνσταντίνο Ρήγο, Πατρίσια Απέργη, Εύα Γεωργιτσοπούλου, Ηλία Χατζηγεωργίου – σε μουσική του Γιώργου Κουμεντάκη και ποίηση του Κωνσταντίνου Καβάφη, που θα ακολουθήσει την ίδια διαδρομή: μια παράσταση στις 27 Ιουνίου και επανάληψη τον επόμενο χειμώνα. Πριν από αυτό, έχουμε την επανάληψη της «Χρυσής Εποχής» του Κωνσταντίνου Ρήγου.
Πώς είναι η ζωή σου χωρίς μια παράσταση σε πρόβα ή μια παράσταση στη σκηνή;Πιστεύω ότι θα ανακάμψει η ανθρωπιά και πρέπει – δεν γίνεται αλλιώς – να ανακάμψει ο άνθρωπος
Κάνω τα πιο απλά καθημερινά πράγματα, τα οποία δεν διαφέρουν καθόλου από έναν άνθρωπο που δεν έχει χορέψει ποτέ στη ζωή του. Αγαπώ τις παρέες στο σπίτι, δεν βγαίνω συχνά (κι όχι από έγνοια για το σώμα μου), βλέπω ταινίες, μαγειρεύω. Επιλέγω μια χαλαρή ζωή, όπου μου αρέσει να συναντώ δικούς μου ανθρώπους και να συζητάμε. Οι συζητήσεις για όσα ζούμε μου κάνουν καλό. Κάπως με προετοιμάζουν για όσα θα ζήσουμε.
Είσαι άνθρωπος φύσει αισιόδοξος;Ναι, πολύ.
Αρα πιστεύεις ότι, σε κάποια καμπή της ιστορίας, ο άνθρωπος θα ξαναγυρίσει σε μια πιο σταθερή και ειρηνική πορεία;Ναι, το πιστεύω απόλυτα – αν και βάσει όσων γίνονται στις μέρες, όλα μαρτυρούν το αντίθετο. Πιστεύω ότι θα ανακάμψει η ανθρωπιά και πρέπει – δεν γίνεται αλλιώς – να ανακάμψει ο άνθρωπος.
Ο Βαγγέλης Μπίκος πρωταγωνιστεί στην παράσταση “Χρυσή εποχή” σε σύλληψη και χορογραφία του Κωνσταντίνου Ρήγου που παρουσιάζεται από το μπαλέτο της Λυρικής Σκηνής στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος ΕΛΣ – ΚΠΙΣΝ (13, 15, 16, 22, 23 Μαΐου 2026).
