Δυστυχώς βρίζω

Η ιστορία του Τζον Ντέιβιντσον ο οποίος στην εφηβεία του διεγνώσθη με το σύνδρομο Τουρέτ. Δεκατρία χρόνια αργότερα χάρη στην συμβολή της μητέρας ενός φίλου του, ο μέχρι τότε απαρηγόρητος και συμβιβασμένος με την χωρίς νόημα ζωή του Τζον, βλέπει ότι ίσως να υπάρχει τελικά φως στο τούνελ.

«Το πρόβλημα δεν είσαι εσύ αλλά το γεγονός ότι οι άλλοι αγνοούν την πάθηση σου». Τα λόγια αυτά, η αλληλεγγύη κάποιων φιλικών προσώπων- όχι των γονιών του οι οποίοι να χωρίζουν λίγο καιρό μετά από την διάγνωση του Τζον- το ανοιχτό πνεύμα και η γενναιοδωρία που εντοπίζεται στα πιο ανύποπτα μέρη, είναι μερικοί από τους λόγους που ο στιγματισμένος Τζον κατάφερε να πάρει τη ζωή στα χέρια του.

Η ιστορία του παριγράφεται με τους αναπόφευκτους διδακτισμούς αλλά και με μια αφοπλιστική αμεσότητα που κάμπτει κάθε σκέψη κυνικής ή αφοριστικής κριτικής. Υπάρχουν στιγμές που η εξωπραγματική σχεδόν ιστορία του ακτιβιστή Ντέιβιντσον γίνεται αβάσταχτη και σκληρή. Την ίδια στιγμή όμως που το μάτι βουρκώνει γίνεται μια απρόσμενη ρελάνς και το χιούμορ απογειώνεται. Πραγματικά δεν μπορώ να θυμηθώ άλλη ταινία που σε κάνει να κλαις και να γελάς ταυτόχρονα!

Το φιλμ ξεχωρίζει και για ένα άλλο λόγο. Η ερμηνεία του πρωταγωνιστή Ρόμπερτ Αραμάγιο (είχε γίνει γνωστός από το ρόλο του νεαρού Νεντ Σταρκ στο «Παιχνίδι των θρόνων») είναι εστιασμένη στο ιδανικό σχήμα χαρμολύπης που απαιτεί ένας τόσο δύσκολος ρόλος. Ρόλος που στα χέρια ίσως κάποιου άλλου ηθοποιού, χωρίς την συναισθηματική ευφυία του Αραμάγιο που έχει βασκικό αίμα στις βρετανικές φλέβες του, να να είχε χαθεί στα πεδία μιας αφελούς καρικατούρας.