Τελευταία κλήση

Την Πρωτοχρονιά του 2000 ένας καταζητούμενος δραπέτης βρίσκει καταφύγιο σε διαμέρισμα του Παγκρατίου και πιάνει ομήρους τα μέλη μιας οικογένειας. Απειλώντας να τα τινάξει όλα στον αέρα με την απασφαλισμένη χειροβομβίδα που κρατά στα χέρια του, ζητά να μιλήσει live με νεαρό δημοσιογράφο τηλεοπτικού καναλιού.

Στην «Τελευταία Κλήση» η πραγματική ιστορία του Ρουμάνου δραπέτη Σορίν Ματέι από το μακρινό 1998 που μεταδόθηκε σε ζωντανή μετάδοση ύστερα από απαίτηση του στον ΣΚΑΪ και τον Νίκο Ευαγγελάτο, είναι το πρόσχημα για να μιλήσει ο Σερίφ Φράνσις (σε συνεργασία με την Κατερίνα Μπέη στο σενάριο) για μια σκοτεινή και περίπλοκη αστυνομική υπόθεση με πολιτικό υπόβαθρο, η οποία παρακολουθείται με ζωηρό ενδιαφέρον.

Παρότι η ιστορία δεν μπορεί να μας εκπλήξει αφού τα κυριότερα στάδια της είναι ήδη γνωστά, η σκηνοθετική συνέπεια, το σωστό τάιμινγκ μεταξύ αφήγησης και πολιτικών συμβολισμών – η ιστορία της 17^ης Νοέμβρη στέκει διακριτικά στο περιθώριο- καθώς και οι εξαιρετικές στο σύνολο τους ερμηνείες προσφέρουν ένα δυνατό συνδυασμό ψυχαγωγίας που δεν θα ήταν υπερβολή αν πούμε πως σε αρκετά σημεία γίνεται έως και συναρπαστικός.

Οι σεναριογράφοι κρατούν τις κατάλληλες αποστάσεις μεταξύ του αυθεντικού γεγονότος και της μυθοπλασίας, αφήνοντας ελεύθερο τοπίο σε ένα ρεαλιστικό και κλειστοφοβικό έργο που υπηρετεί πιστά τους κινηματογραφικούς κώδικες του είδους.

Η «Τελευταία κλήση» είναι ένα ατμοσφαιρικό και προσεγμένο μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας αστυνομικό θρίλερ που γίνεται κόλαφος για τον τηλεοπτικό κανιβαλισμό και τους μηχανισμούς του θεάματος, ενώ ταυτόχρονα διαβάζεται και ως σχόλιο για το πέρασμα της Ελλάδας από τα «χρόνια της αθωότητας» σε πιο σκληρές και σκοτεινές εποχές.