Hokum

Διάσημος συγγραφέας μιας πετυχημένης σειράς μυθοπλασίας με ήρωα έναν κονκινσταδόρ, πηγαίνει σε απομονωμένο ξενοδοχείο της Ιρλανδίας για να θάψει τις τέφρες των γονιών του και έρχεται αντιμέτωπος με μια λαϊκή τοπική κατάρα.

Σε μια σκηνή ο συγγραφέας αφηγείται στην υπάλληλο του ξενοδοχείου το τέλος της τριλογίας του κονκινσταδόρ που είναι ακόμη υπό εσωτερική διεργασία και σκέψη. Εκείνη του λέει ότι το βρίσκει κάπως ζοφερό και ξεκινά ένας από τους πιο γόνιμους διάλογους του φιλμ. Η μοναξιά του καλλιτέχνη και οι προσωπικοί του δαίμονες έρχονται σε αντίστιξη με ένα συνεπές μεταφυσικό θρίλερ που βασίζεται σε ένα ιρλανδικό λαϊκό μύθο. Ο Ντέμιαν ΜακΚάρθι χτίζει την πλοκή του έργου σε μια μόνιμη κατάσταση απειλής. Το κλειστοφοβικό κλίμα σποραδικά τονίζεται σε αρκετές διφορούμενες σκηνές (ότι απεικονίζεται κρύβει σχεδόν πάντα ένα μυστικό) και όλα κινούνται με ένα σκόπιμα αργό ρυθμό προκειμένου να μπουν οι γερές βάσεις για το τοποθετηθεί ο βωμός του μεταφυσικού που θα φέρει την ανατροπή στο φιλμ.

Δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι μας θάμπωσαν όσα είδαμε – ειδικά στο κάπως αμήχανο φινάλε- αλλά η σκηνοθεσία του ιρλανδού Μακ Κάρθι έχει αρετές (σκοτεινή φωτογραφία, μελαγχολικές παύσεις και υπνωτιστικός ρυθμός) που δεν μπορείς να τις προσπεράσεις εύκολα. Το πρόβλημα εστιάζεται στο σενάριο που παρότι διαθέτει ιδέες αλλά και τη δέουσα βάση, αναπτύσσεται χωρίς την αντίστοιχη φαντασία στις κομβικές σκηνές που το μεταφυσικό παίρνει το πάνω χέρι στην υπόθεση.