Sirât

Ένας πατέρας, μαζί με τον 12χρονο γιο του, αναζητά την εξαφανισμένη εδώ και έξι μήνες κόρη του. Η έρευνα που κάνουν τους οδηγεί σε ένα rave πάρτι που διοργανώνεται στη μέση της μαροκινής ερήμου.

Ο απελπισμένος ήρωας με το ταλαιπωρημένο βανάκι του είναι αποφασισμένος για όλα. Ακόμη και να φτάσει στα άκρα προκειμένου να βρει την χαμένη κόρη του. Ο σκηνοθέτης τον βάζει νωρίς σε μια εξίσωση που σχηματίζεται από όρους όπως «μυσταγωγία», «παραδοξότητα» και «σοκ». Τίποτα από όσα θα δείτε στο σχεδιασμένο σαν παγανιστική τελετουργία – με το ρυθμό να δίνει το εθιστικό μπιτ της techno μουσικής- φιλμ, δεν θυμίζει κάτι που να έχετε ξαναδεί στη μεγάλη οθόνη.

Είναι μια αλληγορία το «Sirât» που συνδέει το φιλμ περιπλάνησης με ένα φιλοσοφικό στοχασμό για την απώλεια και το υπαρξιακό αδιέξοδο. Από την εισαγωγή κιόλας, με την τελετουργική διάσταση ενός εκρηκτικού πάρτι, τα πάντα μπαίνουν σε ένα μονοπάτι που δεν εμπνέει και τις πιο αισιόδοξες σκέψεις. Το συνεχές φλερτ με το θάνατο καραδοκεί σε κάθε σκηνή και η επιπολαιότητα του πατέρα (που δεν σκέφτεται ότι βάζει σε ρίσκο όχι μόνο τη δική του αλλά κυρίως τη ζωή του γιου του) είναι κομματάκι δύσκολο να χωνευτεί.

Είναι όμως τέτοια η σκηνοθετική μαστοριά του ισπανού Λάσε – εξαίσιο και το προηγούμενο φιλμ του «Θα έρθει η φωτιά»- που καταφέρνει να ξεπερνά κάθε σεναριακή τρικλοποδιά, χωρίς να αφήνει ούτε στιγμή το γκάζι από τον φρενήρη ρυθμό της αφήγησης. Μιας αφήγησης που τη νιώθεις, όπως ακριβώς συμβαίνει και με το συναρπαστικό ήχο ή την μουσική του φιλμ.