Ημέρα αποκάλυψης

Πρώην χάκερ κλέβει απόρρητα κυβερνητικά ντοκουμέντα που αποκαλύπτουν την ύπαρξη εξωγήινου πολιτισμού, την ίδια ώρα που μια φιλόδοξη δημοσιογράφος η οποία λέει τον καιρό σε περιφερειακό τηλεοπτικό σταθμό, ανακαλύπτει πως διαθέτει τρομακτικές – και ανεξήγητες- γνώσεις.

Το νήμα της συνάντησης των ανθρώπων με τους εξωγήινους ξαναπιάνει ο Στίβεν Σπίλμπεργκ σε μια ταινία που τιμάει υπό μια έννοια το κινηματογραφικό παρελθόν του (άμεση σύνδεση του φιλμ με το «Στενές επαφές τρίτου τύπου» αλλά και με τον «Ε.Τ.»). Η «Ημέρα Αποκάλυψης» ανοίγει λοιπόν και πάλι την κουβέντα γύρω από το ζήτημα της ύπαρξης ή μη των εξωγήινων με ένα αλάνθαστο κινηματογραφικό στυλ (σφιχτοδεμένη αφήγηση, ακατάπαυστη δράση, συνεχές σασπένς) αλλά και σοβαρά θεματάκια, όταν η κουβέντα πηγαίνει στην… ταμπακιέρα.

Το σενάριο του ΝτέιβιντΚεπ (αδέξια η σύνδεση του εξωγήινου μυστικού με το θρησκευτικό ζήτημα), προσπαθεί να διατηρήσει ένα μίνιμουμ ρεαλισμού σε μια ιστορία εξ ορισμού αδύνατης να αποδοθεί με όρους αληθοφάνειας. Ο φρενήρης αφηγηματικός ρυθμός και τα σεναριακά ατοπήματα (πολλές σκηνές δεν έχουν λογικό ειρμό) οδηγούν σε πληθώρα αμήχανων καταστάσεων που δύσκολα πείθουν οι ήρωεςμε τις αψυχολόγητες συμπεριφορές τους.

Ακόμη κι έτσι πάντως ο μεγάλος παραμυθάς του Χόλιγουντ (που βρίσκεται πλέον στα 80 του) έχει την σπάνια ικανότητα να βγάζει λαγούς από το καπέλο του, με αποκορύφωμα το θαυμάσιο τελευταίο ημίωρο όπου το δράμα, η σινεφίλ μαγεία και η επιστημονική φαντασία κουμπώνουν άψογα.