Οι Κρίστοφερ

Ηλικιωμένος διάσημος ζωγράφος αντιλαμβάνεται το κόλπο των άπληστων παιδιών του που αναθέτουν σε ταλαντούχα συντηρήτρια έργων τέχνης να ολοκληρώσει τα ημιτελή έργα του.

Χωρίς τους προσφιλείς κινηματογραφικούς πειραματισμούς του και με διάθεση να αφηγηθεί μια στρωτή ιστορία με αρχή, μέση και τέλος, ο αμερικανός Στίβεν Σόντερμπεργκ («Σκιές στο σκοτάδι», «Traffic») υπογράφει ένα ακόμη φιλμ που έχει ενδιαφέρον αλλά και ειδική αξία όταν η κουβέντα περιστρέφεται γύρω από το νόημα της τέχνης.

Οι «Κρίστοφερ» παρά τη φλυαρία σε κάποιες σκηνές, είναι ένα έργο που έχει τις δυνατές στιγμές του χάρη στη θαυμάσια παράσταση του βετεράνου Ίαν Μακ Κέλεν. Στα 87 του ο βρετανός κατακτά με την εμπειρία και την σπάνια στόφα του τον απαιτητικό χαρακτήρα του εκκεντρικού καλλιτέχνη.

Η ταινία όμως μοιάζει εγκλωβισμένη σε ένα στάσιμο θεατρικό σκηνικό όπου η διαλογική κόντρα ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές – άξια συμπαραστάτρια του Μακ Κέλεν η Μικαέλα Κόελ του «Mother Mary» – δίνει το βασικό story line μιας αφήγησης που αφορά κυρίως στην μελέτη των χαρακτήρων.

Δραματουργικές εντάσεις αλληλοεπιδρούν με και κάποια απολαυστικά χιουμοριστικά ενσταντανέ και, κυρίως, με τις βιτριοολικές ατάκες που εκστομίζει ο μόνιμα προσβλητικός ζωγράφος που δεν χαρίζει κάστανα σε κανέναν. Ούτε καν στον εαυτό του, ακόμη κι όταν μαλακώνει η ψυχή του όταν θυμάται τη σχέση με τον σύντροφο του που οδήγησε στην δημιουργία των Κρίστοφερ, ακόμη κι όταν βρίσκει την έμπνευση-όρεξη για να ξαναπιάσει τα εργαλεία της τέχνης του.