Backrooms

Στις ΗΠΑ του 1990 ένας χωρισμένος άντρας που αναζητά βοήθεια στην ψυχοθεραπεία, εντοπίζει στο υπόγειο της έκθεσης επίπλων που διευθύνει, μια μυστική πόρτα. Εκεί έρχεται σε επαφή με ένα παράξενο λαβύρινθο που αποτελείται από αινιγματικά δωμάτια και σκοτεινές κρύπτες.

Ο μόλις 21 ετών Κέιν Πάρσονς είχε κάνει αίσθηση πριν από δύο χρόνια με τη σειρά φιλμ μικρού μήκους που είχαν τίτλο «Backrooms» και αφορούσε την ψηφιακή μεταφορά κάποιων ιστοριών τρόμου στο διαδίκτυο. Ο ικανότατος Πάρσονς συγκέντρωσε εκείνο το υλικό και το μετέτρεψε σε ταινία μεγάλου μήκους την οποία χρηματοδότησε με 10 εκατομμύρια δολάρια το στούντιο Α24, η πλέον προβεβλημένη κινηματογραφική εταιρία των σημαντικότερων καλλιτεχνικών – αλλά και εισπρακτικών- επιτυχιών της τελευταίας δεκαετίας.

Το αποτέλεσμα είναι κάτι παραπάνω από ικανοποιητικό, αφού ο σκηνοθέτης (με την προφανή επίβλεψη του «μετρ» Τζέιμς Γουάν που βρίσκεται στο πόστο του παραγωγού) πετυχαίνει να μετουσιώσει το παράξενο κινηματογραφικό ταξίδι του, σε ένα συναρπαστικό σύνολο που παντρεύει την ατμόσφαιρα αγωνίας με την στιβαρή και κυρίως πρωτότυπη σκηνοθεσία. Όχι πως δεν υπάρχουν ζητήματα που σηκώνουν κουβέντα έως και ενστάσεις, όπως είναι πχ η αλληγορική διάσταση του σεναρίου (είναι μια ταινία για τον εγκλεισμό ή κάτι άλλο;).

Το «Backrooms» όμως έχει αρκετούς λόγους για να γίνει σημείο αναφοράς στο είδος. Εκτός από τον τρομακτικό λαβύρινθο των κίτρινων αποχρώσεων και του εφιαλτικού ήχου που «γεννούν» τα φθορίζοντα φώτα, το φιλμ κερδίζει το στοίχημα χάρη στην καθηλωτική αφήγηση που αρνείται τις εκπτώσεις των αχρείαστων jump scares ή των παραδοσιακών κλισέ.

Πρόκειται για ένα σκεπτόμενο θρίλερ που θυμίζει έντονα το σινεμά του Ντέιβιντ Λιντς και λαμβάνει τη μορφή μιας ξεχωριστής άσκησης ύφους που δεν στέκει μόνο στην αίσθηση του τρόμου που πηγάζει από το άγνωστο αλλά συνδέει αριστοτεχνικά την ψυχολογική κατάρρευση του ήρωα με την κρυφή ζωή του αινιγματικού λαβύρινθου. Εδώ ακριβώς εντοπίζεται η μεγάλη αξία του φιλμ και ειδικά στο πως συνδέεται ο ψυχολογικός τρόμος με τον αρχιτεκτονικό εφιάλτη.

Η σεναριακή ραχοκοκαλιά της ιστορίας βασίζεται στην έννοια της μεταβατικότητας (διττός ο συμβολισμός σε ψυχολογία και αρχιτεκτονική) και στο πως χάνεται σταδιακά κάθε αίσθηση χώρου, χρόνου και πραγματικότητας για τον ευάλωτο πρωταγωνιστή.