Οι Δοκιμάστριες

Το φθινόπωρο του 1943 η νεαρή και φρεσκοπαντρεμένη Ρόζα αφήνει το επικίνδυνο λόγω του πολέμου Βερολίνο (ο σύζυγός της πολεμάει στο Ανατολικό μέτωπο) για να να ζήσει με τα πεθερικά της σε απομακρυσμένο χωριό. Εκεί όμως θα αναγκαστεί από το γερμανικό στρατό να γίνει μία από τις γυναίκες που δοκιμάζουν τα φαγητά του Χίτλερ.

Η εναρκτήρια σεκάνς στοιχειώνει το νου λόγω της παραδοξότητας της κατάστασης και την εναλλαγή των αισθημάτων. Αρχικά οι νεαρές και εμφανίσιμες κοπέλες επιλέγονται από τους στρατιώτες που πηγαίνουν από σπίτι σε σπίτι σε όλη την αγροτική περιοχή χωρίς να τους πουν τίποτα για τον τελικό προορισμό τους, δημιουργώντας άγχος για την τύχη τους. Στη συνέχεια περνούν από μια μικρή συνέντευξη και στο τέλος παίρνουν θέση  στο τραπέζι του «Λύκου» (παρατσούκλι που είχε δώσει ο ίδιος ο Χίτλερ στον εαυτό του) πριν έρθουν τα απολαυστικά εδέσματα σαν μάννα εξ ουρανού. Οι «τυχερές- άτυχες» που βιώνουν όπως όλος ο γερμανικός πληθυσμός τρομερές στερήσεις όσο ο πόλεμος κορυφώνεται, μακαρίζουν την τύχη τους «για το καλό που τις βρήκε» αγνοώντας φυσικά την τρομακτική αλήθεια. Η πραγματική ιστορία των «δοκιμαστριών του Χίτλερ» αποκαλύφθηκε σχετικά πρόσφατα, λίγο πριν πεθάνει μία από αυτές, η 95χρονη Μάργκο Βολτ.

Ο Iταλός σκηνοθέτης του «Ψωμί και τουλίπες» ουσιαστικά αφηγείται την ιστορία τους μέσα από τα μάτια της Ρόζα που είναι το alter ego της Βολτ. Το βιβλίο της Ροζέλα Ποστορίνο αποτελεί το βασικό όχημα για να ξεδιπλωθεί μια διαφορετική ιστορία επιβίωσης που συνδυάζει το ιστορικό γίγνεσθαι με ένα απρόσμενο ηθικό δίλημμα ερωτικής φύσης. Η φόρμα της αφήγησης που επιλέγει ο Σολντίνι χαρακτηρίζεται από συνέπεια, ρεαλισμό, μεθοδικό χτίσιμο του σασπένς αλλά και μια ιδιότυπη μελαγχολία που συνοδεύει το δράμα των πειραματόζωων γυναικών που έλεγχαν καθημερινά το φαγητό του Χίτλερ για να διαπιστωθεί αν περιείχε δηλητήριο. Μεγάλη εισπρακτική επιτυχία στην Ιταλία με περισσότερα από 3 εκατομμύρια ευρώ.