Η ομηρία

Τον Φεβρουάριο του 1977 ο 44χρονος Τόνι Κιρίτσις μπαίνει οπλισμένος στα γραφεία χρηματοδοτικής εταιρείας και πιάνει όμηρο τον γιο του αφεντικού. Μάλιστα κοινοποιεί την ιστορία του μέσω των τηλεφωνικών κλήσεων που κάνει με διάσημο ραδιοφωνικό παραγωγό.

Όπως συνέβη στα καθ’ ημάς με την υπόθεση Ματέι που καθήλωσε το πανελλήνιο από τους τηλεοπτικούς δέκτες στα 90ς, έτσι και στις ΗΠΑ υπήρξε κάτι αντίστοιχο στα τέλη των 70ς. Η διαφορά έχει να κάνει όχι μόνο με τη φύση της δημοσιογραφικής αποκλειστικότητας (τηλεόραση εναντίον ραδιοφώνου) αλλά και με την πραγματική ιστορία του Κιρίτσις πως είχε πιο σαφή κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο.

Ο Γκας Βαν Σαντ αντιμετωπίζει τα αυθεντικά γεγονότα ως ένα δραματοποιημένο ψευδοντοκιμαντέρ στο οποίο αναδεικνύει η αθωότητα – αν όχι αφέλεια- μιας ολόκληρης εποχής.

Παράλληλα όμως χάρη στην αναμφισβήτητη αφηγηματική ικανότητα του εντοπίζει και αναδεικνύει τις απάνθρωπες συνθήκες ενός αληθινά σκληρού γεγονότος, που πίσω από τις πιο ανάλαφρες ή κωμικές στιγμές του κρύβει το ψυχρό προσωπείο μιας αμείλικτης πραγματικότητας που ορίζεται από τους οικονομικούς κανόνες του παιχνιδιού. Η ειρωνεία στο σενάριο που τονίζεται από μερικούς εξαιρετικά γραμμένους διαλόγους, το υπόγειο χιούμορ, οι εύστοχα σκιαγραφημένοι χαρακτήρες και οι αποτελεσματικές ερμηνείες (άψογος στο ρόλο του Κιρίτσις ο Μπιλ Σκάρσγκαρντ) είναι στα υπέρ του φιλμ που μιλά αρκετά δηκτικά για την σκοτεινή πλευρά του «αμερικανικού ονείρου» παρότι ο σκηνοθέτης δεν οδηγεί την κριτική του μέχρι τέλους, επιλέγοντας να αμβλύνει κάπως τις αιχμηρές γωνίες της.