Πικρές γιορτές

Έμπειρος σκηνοθέτης γράφει το σενάριο της νέας του ταινίας αλλά δεν είναι ικανοποιημένος καθώς του είναι ξεκάθαρο πως κάτι λείπει από την ιστορία της αντισυμβατικής ηρωίδας του που δεν έχει ξεπεράσει ακόμη το χαμό της μητέρας της. Η έμπνευση έρχεται από εκεί που δεν το περιμένει, όταν η πιστή βοηθός του τον αποχωρίζεται μετά από 20 χρόνια κοινής πορείας.

Ο Ισπανός δημιουργός στα 77 του συνεχίζει να πορεύεται σε ένα πιο προσωπικό, απαιτητικό αλλά και συνάμα απολαυστικό δρόμο. Οι «Πικρές γιορτές» δεν είναι μια από τα ίδια αλλά ένα φιλμ βαθιάς ωριμότητας και σπαραχτικής ειλικρίνειας από τον Αλμοδόβαρ που δεν διστάζει να εκτεθεί πιο ελεύθερα και ανοιχτά από ποτέ. Η οδύνη για την απώλεια της μητέρας και ο απολογισμός μιας ζωής μοιρασμένης μεταξύ της φήμης και της αποξένωσης, είναι δευτερεύοντα παρακλάδια της κεντρικής ιστορίας. Οι αποκαλυπτικές «Πικρές γιορτές» αφορούν κυρίως στη στιλάτη και αφοπλιστική κριτική ματιά του τρομερού σκηνοθέτη γύρω από την σχέση ζωής και τέχνης, με κομβικό σημείο τους μηχανισμούς δημιουργίας ενός καλλιτεχνικού έργου.

Νέος, φρέσκος, τολμηρός και κυρίως αποφασισμένος να βρει την έμπνευση ακόμη και σε μέρη που δεν θα έπρεπε καν να πλησιάσει καν (οι ιερές προσωπικές σχέσεις και οι ηθικοί φραγμοί) ο Πέδρο Αλμοδόβαρ οδηγείται σε πεδία απόλυτης καλλιτεχνικής ελευθερίας, μοιάζοντας να έχει απαλλαχτεί από τα δεσμά μιας προβληματικής καλλιτεχνικής στάσης που οριζόταν από το κιτς, την ματαιοδοξία, τους νευρωτικούς χαρακτήρες και την επιδερμική πολιτική ματιά.

Με το φιλμ αυτό ο Ισπανός ανοίγει τα φτερά της έμπνευσης σε μια αξεπέραστη αλληγορία – ευρηματική και συγχρόνως συναρπαστική η μείξη φιξιόν και πραγματικότητας με το διπλό alter ego- η οποία επισφραγίζει την γλυκόπικρη δημιουργική σχέση του σινεμά και της ζωής, στην ίσως πιο αυτοβιογραφική (περισσότερο κι από το «Πόνος και δόξα») και μελαγχολική ταινία του αγαπημένου του ελληνικού κοινού.