Ο τελευταίος Βίκινγκ

Η ταινία που έκανε ρεκόρ με 800.000 εισιτήρια στη Δανία, άνοιξε στο 82o Φεστιβάλ Βενετίας, έλαβε 13 υποψηφιότητες στα εθνικά βραβεία της Δανίας, ενώ ο Μαντς Μίκελσεν για την ερμηνεία του αυτή κέρδισε μια υποψηφιότητα στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου.

Ένας ληστής τραπεζών αποφυλακίζεται και αναζητά τα κρυμμένα κλοπιμαία. Ο μόνος που γνωρίζει πού βρίσκονται, είναι ο αδερφός του (Μαντς Μίκελσεν), που όμως στο μεταξύ έχει χάσει τη μνήμη του και είναι πεπεισμένος ότι αποτελεί μετεμψύχωση του Τζον Λένον!

Ο τελευταίος Βίκινγκ εξερευνά το πώς οι ταυτότητές μας διαμορφώνονται από τις αντιλήψεις των άλλων, με την ελπίδα ότι, παρά τις προκλήσεις, μπορούμε να επινοήσουμε τον αληθινό μας εαυτό. Η ταινία, που ισορροπεί μεταξύ ελαφρότητας και βίας, εστιάζει στο να είσαι αυτός που πραγματικά θέλεις να είσαι, υπογραμμίζοντας ότι οι άνθρωποι δεν είναι ποτέ μόνο ένα πράγμα.

Συνδυάζοντας απολαυστικά το μαύρο χιούμορ, την υπαρξιακή μελαγχολία και τους εκκεντρικούς χαρακτήρες με ακραίες καταστάσεις, ο Αντερς Τόμας Γένσεν μας παραδίδει μια ακόμα σκανδιναβική τραγικωμωδία, χτισμένη πάνω στις απολαυστικά ερμηνείες του Μαντς Μίκελσεν και του Νικολάι Λι Κας. 

«Είμαι σίγουρος ότι αυτός ο τύπος [που υποδυεται ο Μικελσεν] υπάρχει. Θα μπορούσε να κάθεται δίπλα σου σε ένα τρένο, σωστά; Αλλά ναι, δεν είναι και πολύ όμορφος», είπε στο Variety o σκηνοθέτης, ο οποίος δεν ενδιαφέρεται καθόλου για την τελειότητα στην τελευταία του ταινία.

«Στη Βόρεια Ευρώπη πρέπει να διαπρέψεις, γιατί είναι καλό για την οικονομία. Αλλά οι άνθρωποι δεν είναι έτσι. Πάντα λέω ότι όταν μου αρέσει κάποιος, δεν είναι λόγω των ταλέντων του – είναι λόγω των ελαττωμάτων του. Είναι εύκολο να αγαπάς την τελειότητα. Αλλά αν αγαπάς κάποιον με πολλές κακές συνήθειες, πρέπει να είναι αληθινά τα αισθήματά σου».

Γνωστός για το μαύρο, βλάσφημο χιούμορ του, ο Γένσεν υποστηρίζει πως «οι άνθρωποι προσβάλλονται από τότε που έκανα την πρώτη μου ταινία, αλλά δεν είναι δικό μου πρόβλημα – είναι δικό τους. Δεν μπορείς να κάνεις τέχνη χωρίς να θυμώσει κάποιος».

H ταινία αποτελεί μία εσωτερική εξερεύνηση των οικογενειακών δεσμών, της τρέλας και της πιθανής λύτρωσης που ισορροπεί αριστοτεχνικά μεταξύ βίας, παράνοιας και ειλικρινών συναισθημάτων. Μία ταινία για την ταυτότητα, την ενοχή και την αδελφική αγάπη.

“Γιατί κάθε ταινία στη Δανία μιλά για οικογένειες; Επειδή εκεί υπάρχει δράμα. Η Δανία είναι τόσο «τακτοποιημένη». Δεν υπάρχουν φυσικές καταστροφές, δεν υπάρχει φτώχεια. Ουσιαστικά δεν συμβαίνει τίποτα, εκτός αν αρρωστήσεις ή σκοτωθείς σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.”