Vassilikos: Θα ήθελα να μπω στο σπίτι κάθε 15χρονου μουσικόφιλου και να αφήσω στα κρυφά ένα αντίτυπο του Reflections

Έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια από την πρώτη φορά που οι Raining Pleasure παρουσίασαν το δικό τους “Reflections”, τη δική τους προσέγγιση, δηλαδή, πάνω στον εμβληματικό δίσκο του Μάνου Χατζιδάκι, που γεννήθηκε κατά τη διάρκεια της διαμονής του σπουδαίου συνθέτη στην Νέα Υόρκη και μετά από τη γνωριμία του με το New York Rock & Roll Ensemble στα στούντιο της Atlantic Records.

Αυτά τα (πολύ δημιουργικά) χρόνια στις ΗΠΑ έγιναν η αφορμή για δύο ξεχωριστά αφιερώματα στο Ηρώδειο, με τίτλο “Η Αμερική του Μάνου Χ”. Στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος, στις 17 Ιουνίου, στη σκηνή θα βρεθούν μεταξύ άλλων και οι Raining Pleasure (με special guests την Έλλη Πασπαλά και τον David Lynch) για να συναντήσουν (ξανά) το “Reflections”, ένα έργο καθοριστικό τόσο για τον Μάνο Χατζιδάκι όσο και για τη διαδρομή της μπάντας.

Οι Raining Pleasure επιστρέφουν στη σκηνή του Ηρωδείου, έναν μόλις χρόνο μετά τη μεγάλη τους συναυλία στον ίδιο χώρο, δύο χρόνια μετά τη μεγάλη τους επανένωση. Ο Vassilikos μάς λέει ότι έχουν ήδη ξεκινήσει να γράφουν νέα μουσική, ενώ προμηνύει ότι αυτό θα είναι το καλύτερο άλμπουμ τους μέχρι τώρα. Ας τα ακούσουμε, όμως, από τον ίδιο.

Θυμάμαι πως, έχοντας προσλαμβάνουσες κυρίως από τη μουσική στο ραδιόφωνο και στο πικάπ του σπιτιού, η μουσική του μου ακουγόταν «κατανοητή» αλλά σε σημεία τρομερά παράδοξη. Δεν καταλάβαινα γιατί δεν γινόταν το αυτονόητο στα παιδικά αυτιά μου. Σκεφτόμουν «γιατί το χαλάει;». Χρόνια μετά, μεγαλώνοντας και συλλέγοντας περισσότερη τριβή και εμπειρία στα ακούσματα, αυτό που έκανε δεν ήταν χάλασμα. Ήταν μικρές αφυπνίσεις στα αυτιά του ακροατή. Ήταν παρεμβάσεις στο αναμενόμενο που έσπαγαν τα κλισέ. Κατά μία έννοια, νομίζω πως ο Χατζιδάκις ήταν η πρώτη μου συνθετική αφύπνιση. Που ενείχε και τρόπο σκέψης, προσέγγισης και ανοίγματος στη ζωή γενικότερα.

Ο Χατζιδάκις ήταν η πρώτη μου συνθετική αφύπνιση

Το άχρονο του ήχου του. Αν βγάλουμε από τη μέση την ποιότητα των ηχογραφημάτων που προδίδουν την ηλικία τους, η μουσική σαν μουσική δεν μπορεί να τοποθετηθεί χρονικά και ιστορικά. Είναι τόσο ιδιαίτερη που δεν ξέρεις αν γράφτηκε τώρα, πριν σαράντα χρόνια ή αύριο.

Αρχικά ωφελεί να ξέρει ότι υπάρχει. Ήταν ο δίσκος που για μένα γεφύρωσε το κενό μεταξύ ελληνικού και αγγλικού. Ο πρώτος δίσκος του Χατζιδάκι που αποδέχτηκα ολοκληρωτικά με τα αγγλοτραφή εφηβικά μου αυτιά. Δεν είναι λίγο αυτό για έναν 15χρονο. Τέτοια είναι η δύναμη αυτού του έργου. Θα ήθελα να μπω στο σπίτι κάθε 15χρονου μουσικόφιλου και να αφήσω στα κρυφά ένα αντίτυπο.

Είμαι στη φάση που ο χρόνος έχει αρχίσει να χάνει τη σχετικότητά του μέσα μου. Εσείς λέτε 20 χρόνια, εγώ λέω τώρα. Ή κάπως σαν τώρα. Είναι όλα ολοζώντανα και όχι μόνο σαν μνήμη. Αλλά σαν αίσθηση στο σώμα. Όταν το ξαναπιάσαμε πριν μερικούς μήνες, ήρθε όλο και ξανακάθισε στα χέρια μας σαν να το είχαμε φτιάξει πρόσφατα. Είναι ένα τεράστιο κομμάτι της πορείας μας. Και τότε είχε ιδιαίτερη αξία ότι μέσα από αυτό το εγχείρημα, οι παλιότεροι γνώρισαν εμάς και οι νεότεροι γνώρισαν τον Χατζιδάκι.

Το Reflections ένα τεράστιο κομμάτι της πορείας των Raining Pleasure

Δεν έγινε ακριβώς έτσι. Η επανεκτέλεση ήταν δική μας πρωτοβουλία μετά από πρόσκληση της Έλλης Πασπαλά να διασκευάσουμε Χατζιδάκι φιλοξενούμενοι σε δικές της παραστάσεις με θέμα τη μουσική του. Ο γιος του Μάνου ήταν αυτός που πρότεινε να δισκογραφηθεί και ως εκ τούτου ακολούθησαν όσα ακολούθησαν. Συνεπώς δεν ετίθετο θέμα δισταγμού, αναμέτρησης ή άλλα τέτοια στοιχεία. Ήταν συνειδητή επιλογή και κατέβηκε στα χέρια μας νεράκι, ο συντονισμός ήταν απίστευτος.

Αυτό δεν το θυμάμαι, είναι η αλήθεια. Αυτό είναι πράγματι 20 χρόνια πίσω για μένα. Ήμασταν στο peak της εμπορικότητάς μας τότε και σίγουρα είχαμε αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία. Αλλά δεν νομίζω ότι είχαμε αντιληφθεί το βάρος που θα είχε αυτή η κίνηση στο μυαλό των μεγαλύτερων ανθρώπων που είχαν ήδη μια παγιωμένη σχέση με τον Χατζιδάκι. Και μάλλον καλύτερα, γιατί αν το γνωρίζαμε ίσως μας είχε βάλει σε σκέψεις. Και οι σκέψεις είναι το τελευταία πράγμα που χρειάζεται στη δημιουργική διαδικασία.

Μας είχε λείψει πολύ να το παίξουμε ξανά. Δεν είχαμε συνειδητοποιήσει πόσο, μέχρι να το ξαναπιάσουμε. Θα θέλαμε πάρα πολύ να το ταξιδέψουμε άλλη μια φορά στη χώρα και εκτός, αλλά αυτό δεν είναι κάτι που μπορούμε να αποφασίσουμε εμείς.

Ο Χατζιδάκις ήταν ένας άνθρωπος που έζησε με τρόπο δικό του, αυθεντικό. Αυτή είναι για μένα η μεγαλύτερη αξία του.

Δεν αντιλαμβάνομαι τον Χατζιδάκι ως συνθέτη. Όταν ακούω το όνομά του ο νους μου πάει αμέσως στο πνεύμα του, στον τρόπο του, στην επαναστατικότητα, στην ευγενέστατη αλητεία του. Ήταν ένας άνθρωπος που έζησε με τρόπο ξεχωριστό, δικό του, αυθεντικό. Αυτή είναι για μένα η μεγαλύτερη αξία του. Η μουσική του ήταν συνέπεια όλου αυτού.

Αυτό δεν το ξέρει κανείς. Το reunion είναι ουσιαστικό και ολοκληρωτικό. Είμαστε ξανά εδώ σαν μπάντα. Όχι μόνο συναυλιακά αλλά και δημιουργικά. Έχουμε ήδη ξεκινήσει να ηχογραφούμε καινούριο υλικό και όταν είμαστε έτοιμοι θα το κυκλοφορήσουμε. Νομίζω ότι η μουσική που βγαίνει τώρα θα κάνει ίσως το καλύτερο άλμπουμ που έχουμε φτιάξει ποτέ.