Ο διάβολος φοράει Prada 2

Η Αντι Σακς που είχε κλείσει προ εικοσαετίας την πόρτα σε μια λαμπερή καριέρα ως συντάκτρια του περιοδικού μόδας Runway για να ασχοληθεί με τη μάχιμη δημοσιογραφία, επιστρέφει στα παλιά λημέρια που διαφεντεύει με το γνώριμο ατσαλάκωτο στυλ της η μπλαζέ Μιράντα Πρίστλι. Οι δύο γυναίκες, από τα πόστα της διευθύντριας και της αρχισυντάκτριας, θα πρέπει να αφήσουν τις διαφορές τους και να συνεργαστούν για την επιβίωση όχι μόνο του περιοδικού αλλά και τη δική τους.

Αρκετά ευχάριστη η επιστροφή μιας ταινίας που για αλλού ξεκίνησε το ταξίδι της πριν από 20 χρόνια κι αλλού μοιάζει να καταλήγει. Δεν φανταζόμασταν ότι η συνέχεια της ταινίας που το 2006 είχε νόημα ως ένας καθρέφτης της ευφορίας που κυριαρχούσε εκείνη την περίοδο, ειδικά στο χώρο της μόδας και της υψηλής ραπτικής, θα «έπιανε» το σφυγμό της σύγχρονης εποχής.

Τα παρελκόμενα της κρίσης του 2008 κυρίως σε οικονομική κλίμακα και ειδικά στο χώρο της δημοσιογραφίας είναι το θέμα του σίκουελ που εστιάζει κυρίως στη σχέση των δύο γυναικών που εκπροσωπούν δύο διαφορετικούς κόσμους αλλά και δύο αντίθετες συμπεριφορές σε ένα κοινό πεδίο δράσης (το περιοδικό που εργάζονται).

Κι ενώ το διακύβευμα αφορά σταθερά στο ζήτημα της επιβίωσης και τις ίντριγκες σε μόδα και δημοσιογραφία, ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Φράνκελ -δημιουργός και του πρώτου φιλμ- φροντίζει να μην χαλάσει την πετυχημένη αρχική συνταγή. Υπογράφει ξανά μια υποδειγματική κομεντί με απολαυστικά ενίοτε ενσταντανέ και ισόποσες δόσεις δράματος – γέλιου, ενώ έχει το προνόμιο να διαθέτει και πάλι σε σχεδόν πλήρη απαρτία όλα τα υποκριτικά του όπλα, στα οποία φυσικά η παρουσία της Μέριλ Στριπ κάνει τη μεγάλη διαφορά, υποδυόμενη μια σαφώς πιο ανθρώπινη και προσγειωμένη (όσο αυτό είναι δυνατόν) Μιράντα.

Η αύρα της ευδαιμονίας και η feelgood διάθεση υπάρχουν σταθερά στο περιθώριο της πλοκής ακόμη και αν η πραγματικόπτητα δείχνει αμείλικτη: ο εκδότης απειλεί με λουκέτο και πιέζει τις δύο γυναίκες να ανεβάσουν τους αριθμούς, τις επιδόσεις και τα… likes στα άρθρα του σάιτ.

Το καλά γραμμένο σενάριο αναφέρεται ξεκάθαρα στη σκληρή αλήθεια των οικονομικών αριθμών που οδηγεί σε καταστροφικές για τους εργαζόμενους συνέπειες (εταιρικές συγχωνεύσεις, μαζικές περικοπές και απολύσεις, χρήση της τεχνολογίας σε βάρος της ανθρώπινης δημιουργικότητας κ.α.).

Όμως η νέα Prada δεν είναι αναίσχυντη ή αχρείαστη καθώς λειτουργεί καλά στην καινούργια πραγματικότητα με πιο ρεαλιστικούς χαρακτήρες, λιγότερες παραφωνίες και εύστοχο, διακριτικό πολιτικό λόγο. Επιπλέον χρησιμοποιεί ιδανικά τον μύθο της για να τονίσει την ρομαντική πλευρά του ως μια υπενθύμιση κάποιων στιγμών του παρελθόντος.

Τότε δηλαδή που τα πάντα έμοιαζαν δυνατά και η πραγματική αξία φαινόταν εύκολα, χωρίς την ανάγκη να μετρηθούν κάποια likes ή να συνοδευτούν με καρδούλες κάποιων «ακόλουθων» στα Μέσα Μαζικής Δικτύωσης.