Αύγουστος

Μια μητέρα σέρνεται ανάμεσα σε διάφορες ουσίες και στο αλκοόλ, αποκαλύπτοντας μέσα στην παραφορά της καλά κρυμμένα μυστικά. Μια κόρη βρίσκεται αντιμέτωπη με την κρίση μέσα στο γάμο της και η όλη η υπόλοιπη οικογένεια συγκεντρώνεται στο σπίτι για να στηρίξει τη μητέρα, όταν ο επίσης αλκοολικός πατέρας εξαφανίζεται.

ΣΙΝΕΜΑ ΓΙΑ ΘΕΑΤΡΟΦΙΛΟΥΣ

Ο Αύγουστος (August: Osage County) είναι ένα βραβευμένο με Τόνυ και Πούλιτζερ θεατρικό έργο του Τρέισι Λετς. Διασκευάστηκε για το σινεμά από τον ίδιο το συγγραφέα και σκηνοθετήθηκε από τον Τζον Γουέλς.

Παρά το γεγονός ότι η θεατρικότητα του έργου είναι φανερή σε όλη τη διάρκειά του, η κινηματογράφηση είναι καλή και δεν νιώθεις ότι παρακολουθείς ένα θεατρικό που παλεύει να γίνει ταινία. Υπάρχουν σκηνές, που συνήθως δεν τις βλέπεις στο σινεμά, όπως η πολύ μακρά σκηνή του τραπεζιού, όπου όλη η οικογένεια μαζεμένη βγάζει τη χολή της, με πρώτη και καλύτερη τη χαπακωμένη και καρκινοπαθή μητέρα (Μέριλ Στριπ). Υπάρχουν όμως άλλες σκηνές, καθαρά κινηματογραφικές, που δεν μπορείς να τις δεις στο θέατρο, σκηνές στο δρόμο ή με εξωτερικά πλάνα, που δίνουν ένα καθαρό κινηματογραφικό χρώμα στην ταινία.

Παρ’ όλ’ αυτά, δεν παύει να είναι μια ακόμα ιστορία για μια πληγωμένη οικογένεια, με σκελετούς στις ντουλάπες της και μεγάλα ψυχολογικά τραύματα των ηρώων, παγιδευμένα για χρόνια, που κάποια στιγμή –τη στιγμή που παρουσιάζει το έργο- ξεσπάνε όλα μαζεμένα. Ένα είδος γραφής, που υπάρχει πάνω από 100 χρόνια στο θέατρο, το έχουμε δει να το αποθεώνουν ο Ίψεν κι ο Στρίμπεργκ στα τέλη του 19ου αιώνα, αλλά πλέον δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να θεωρείται σύγχρονο, ούτε για το θέατρο και πολύ περισσότερο για το σινεμά.

Βέβαια, σε αυτό το έργο υπάρχει ένας πειστικός καταλύτης, που ενεργοποιεί τις μεγάλες αποκαλύψεις, αλλά και τις δραματικές κορυφώσεις της ταινίας. Η ενέργεια της φυγής του πατέρα, που αρχικά γεννά ερωτηματικά, μετά οδηγεί στο μεγάλο δράμα, συσπειρώνει προσωρινά την οικογένεια γύρω από τη μητέρα, για να την διαλύσει ξανά, όταν θα βγουν στην επιφάνεια τα κρυμμένα μυστικά.
Επίσης, υπάρχει και αρκετό χιούμορ σε αυτή την γλυκόπικρη τραγικωμωδία. Οι ήρωες- ή κάποιοι από αυτούς- δείχνουν αρκετά αστείοι μέσα στις μικρότητες ή τις αντιφάσεις τους ή στο ότι πολύ δεν κολλάνε στο σκοτεινό περιβάλλον της επαρχίας και στα πολλαπλά δράματα (άλλης) μιας κολασμένης αμερικανικής οικογένειας. Χαρακτήρας που μοιάζει ξένος τελείως με την οικογένεια είναι ο καζανόβας με τη φεράρι (Ντέρμοτ Μαλρόνεϊ), που είναι ο ερωτικός σύντροφος μιας από τις 3 κόρες, φαινομενικά ξεμυαλισμένης, αλλά αρκετά πονηρής (Τζούλιετ Λούις).

Το έργο ακολουθεί αρκετά πιστά την συνταγή του τυπικού οικογενειακού δράματος με συγκρούσεις και απωθημένα και σκοτεινά μυστικά. Όμως, συνδυάζει το ψυχοπλακωτικό δράμα και το μελόδραμα με το σαρκαστικό χιούμορ, κάτι που είναι μια από τις μεγάλες ποιότητες της ταινίας. Όπως και ο καλός ρυθμός που έχει, οι έξυπνες ατάκες στους διαλόγους, το υψηλής ποιότητας γράψιμο και η εμβάθυνση στους χαρακτήρες. Αλλά και κάποια σημεία συναισθηματικών κορυφώσεων, που φέρνουν βαθιά συγκίνηση.

Κι επειδή η θεατρικότητα του έργου είναι προφανής, πέφτει μεγάλο βάρος στη δύναμη των ερμηνειών. Κι είναι όλοι τους εξαίρετοι ηθοποιοί με πρώτη και καλύτερη τη Μέριλ Στριπ, που σε έναν ακόμα ρόλο αποδεικνύει πως με τα χρόνια η υποκριτική της δεινότητα όλο και μεγαλώνει. Μου άρεσε και η Τζούλια Ρόμπερτς, η οποία εμφανίζεται σε ένα σοβαρό έργο να παίζει πια τη σκληρή γυναίκα, που σηκώνει τα βάρη των απερισκεψιών όλης της υπόλοιπης οικογένειας (είτε πρόκειται για τη μάνα και τις αδερφές της, είτε για το σύζυγο και την κόρη της). Πολύ πειστικοί στους ρόλους τους είναι κι όλοι οι άλλοι ηθοποιοί, όπως ο Γιουαν ΜακΓκρέγκορ, ο Κρις Κούπερ, η Μάργκοτ Μάρτιντεϊλ, ο Σαμ Σέπαρντ, η Τζούλιαν Νίκολσον κ.α. . Ο  Κάμπερμπατς, μάλλον λόγω ρόλου (παίζει το χαζούλη) μου τράβηξε λιγότερο το ενδιαφέρον, χωρίς να σημαίνει ότι δεν έπαιζε καλά.

Σε γενικές γραμμές, ο Αύγουστος, αν και ακολουθεί μια τυπική θεατρική συνταγή και δεν μπορεί να κρύψει τις θεατρικές του ρίζες, δεν παύει να είναι μια πολύ αξιόλογη ταινία. Καλογραμμένο και καλογυρισμένο, έχει ως κύριο όπλο του τους πολύ καλούς ηθοποιούς, που με ρεαλισμό και πάθος αναδεικνύουν τα δράματα μιας κολασμένης αμερικανικής οικογένειας.

Γιώργος Σμυρνής