Θανάσιμα πλούσιος

Ο παρακατιανός Μπέκετ Ρεντφέλοου αποφασίζει να καρπωθεί την περιουσία της ζάμπλουτης οικογένειας της μητέρας του, εξοντώνοντας έναν- έναν τους 12 νόμιμους κληρονόμους της.

Μπορεί να μην έχει την φινέτσα ή το φλεγματικό χιούμορ της πρωτότυπης ταινίας του Ρόμπερτ Χάμερ «Ο 13ος κληρονόμος» αλλά η μοντερνίζουσα άποψη του Τζον Πάτον Φορντ («Emily the Criminal») έχει σχετική αξία. Κυρίως λόγω του απαράμιλλου στιλ και της κυνικής ματιάς του σκηνοθέτη πάνω στον κόσμο του χρήματος και της ματαιοδοξίας αλλά και του πρωταγωνιστή της. O έτοιμος να γίνει σταρ Γκλέν Πάουελ είναι το κατάλληλο πρόσωπο για να προσδώσει κυνισμό και γοητεία στον αποφασισμένο για όλα ήρωα, που χρησιμοποιεί το κοφτερό μυαλό του προκειμένου να αρπάξει «αυτά που δικαιούται» και ταυτόχρονα να εκδικηθεί τα μέλη της οικογένειας της μητέρας του για τη συμπεριφορά τους απέναντι της.

Φυσικά και το χιούμορ είναι η κύρια δύναμη που κινεί τα δρώμενα αν και ο σκηνοθέτης επιχειρεί κάπως να το μετριάσει προκειμένου να αναπτύξει ένα διαφορετικό (περισσότερο νουάρ) ύφος που θα κινείται στις γνώριμες οδούς της αμφισημίας και των υπόγειων ανατροπών. Το ταξικό πρόσημο, το προσεχτικά μελετημένο σενάριο και κυρίως ο απόλυτος αμοραλισμός είναι τα κλειδιά της ιστορίας που όσο εντυπωσιακή δείχνει αρχικά, σταδιακά χάνει τη γοητεία της λόγω της επανάληψης και της ανακύκλωσης των ιδεών. Εξαιρετική και στη δική της παράσταση η Μάργκαρετ Κουόλεϊ.