Φιόρδ

Η νορβηγο-ρουμανική οικογένεια των Λίζμπετ και Μιχάι Γκεοργίου φτάνει από το Βουκουρέστι στη χώρα καταγωγής της μητέρας για να φτιάξουν μια νέα ζωή. Κι ενώ οι ντόπιοι τους δέχονται αρχικά με ζεστασιά και φιλικότητα, ένα φαινομενικά ασήμαντο συμβάν είναι αρκετό για να αντιστραφεί το κλίμα και να βρεθούν οι θρησκόληπτοι Λίζμπετ και Μιχάι στο εδώλιο του κατηγορουμένου.

Ο Μουντζίου φτιάχνει ένα σενάριο- κομψοτέχνημα όπου πάνω του εντοπίζονται τα υλικά μιας σύγχρονης οικογενειακής τραγωδίας. Η περιπέτεια των βαλκάνιων μεταναστών που ταξιδεύουν στον ευρωπαϊκό βορρά με το όραμα μιας καλύτερης ζωής, προσφέρεται για μια πληθώρα καίριων πολιτικο-κοινωνικών ερωτημάτων για το μεταναστατευτικό, τη σχέση πολιτικής-θρησκείας και την αδιαλλαξία της εξουσίας, χωρίς όμως να δίνεται καμιά ξεκάθαρη απάντηση.

Η δραματουργία χτίζεται γύρω από ένα πυκνό πλέγμα μυστηρίου, που είναι υπογραμμισμένο με βιτριολικό βλέμμα αλλά και άφθαστη λιτότητα. Η συρραφή ανεπαίσθητων μικροσυμβάντων της καθημερινότητας (το βοήθημα της Λίζμπετ σε μια μελλοθάνατη, ο εκκλησιαστικός ύμνος που παίζει στο πιάνο ο Μιχάι, οι κοκκινίλες στο δέρμα της μεγάλης κόρης κ.α.) αρκούν στον Ρουμάνο σκηνοθέτη που κατέκτησε για δεύτερη φορά τον Χρυσό Φοίνικα μετά από το «4 μήνες, 3 βδομάδες και 2 μέρες» του 2007, να υπογράψει ακόμη ένα αιχμηρό δράμα γύρω από την έντονη αντιπαράθεση μεταξύ του ορθολογισμού και της θρησκοληψίας. Όπως οι δύο γονείς είναι άκαμπτοι γύρω από την τήρηση των αυστηρών κανόνων που σχετίζονται με την θρησκευτική πίστη τους άλλο τόσο αδιάλλακτοι παρουσιάζονται και οι βορειοευρωπαίοι θεματοφύλακες της πολιτικής ορθότητας.

Η καυστική ως προς τον τρόπο που αποδομεί την προοδευτική (αλλά και εντέλει απάνθρωπη) ευημερία της βορειοευρωπαϊκής πραγματικότητας κάμερα του Μουντζίου δεν χαρίζει κάστανα ούτε στην εμμονική θρησκευτική προσκόλληση της «άρρωστης» οικογένειας των Γκεοργκίου.

Το «Φιορδ», ένα από τα κορυφαία φιλμ της χρονιάς, παρακολουθείται με κομμένη την ανάσα, αφού σε αρκετά σημεία το ψυχολογικό θρίλερ υπερτερεί του δράματος, ενώ οι απρόσμενες ανατροπές που ενορχηστρώνει ο σκηνοθέτης δεν αποσκοπούν στον εύκολο εντυπωσιασμό αλλά στην στηλίτευση της εμμονικής προσκόλλησης σε ζητήματα που άπτονται της προκατάληψης και του φόβου απέναντι σε ότι μοιάζει ξένο ή διαφορετικό.