Το δείπνο του Φράνκο

Λίγες μόλις μέρες μετά από το τέλος του ισπανικού εμφυλίου ο Φράνκο θέλει να γιορτάσει τη νίκη του σε πολυτελές ξενοδοχείο της Μαδρίτης το οποίο έχει μετατραπεί σε αυτοσχέδιο νοσοκομείο και έχει χάσει όλους τους σεφ του που βρίσκονται στη φυλακή ως αντικαθεστωτικοί.

Αν και το φαρσικό στοιχείο δεν αφήνει αμφιβολίες για παρερμηνείες (πριν και πάνω από όλα το φιλμ είναι μια διασκεδαστική μαύρη σάτιρα) υπάρχουν οι πολιτικές αιχμές στο φιλμ που επιτρέπει δεύτερες και πιο οξυδερκείς αναγνώσεις.

Το σενάριο που αποτελεί διασκευή του ομότιτλου θεατρικού έργου του Χοσέ Λουίς Αλόνσο ντι Σάντος, είναι γραμμένο με σπιρτόζικη διάθεση η οποία ενισχύεται από τους (φαινομενικά μόνο) ανάλαφρους διαλόγους.

Όσον αφορά τους βασικούς χαρακτήρες παρότι η αίσθηση της καρικατούρας είναι διογκωμένη στα όρια της γραφικότητας, υπάρχουν δραματικές στιγμές όπου το γέλιο παγώνει καθώς η κάμερα ζουμάρει στο εγκληματικό πρόσωπο των γραφικών – αλλά συνάμα αδίστακτων και επικίνδυνων – αξιωματούχων του Φράνκο.

Ο ξεχασμένος Μανουέλ Γκόμεθ Περέιρα (τελευταία σημαντική ταινία του από το μακρινό 1999 το «Ανάμεσα στα πόδια» με τους Βικτόρια Αμπρίλ και Χαβιέ Μπαρδέμ) ρισκάρει πάντως αρκετά με ένα θέμα που κάνει ακόμη… τζιζ στην ισπανική κοινωνία, βρίσκοντας τον τρόπο να μιλήσει διεξοδικά για την πολιτική αυθαιρεσία, την προδοσία των ιδανικών αλλά και τη σημασία της μνήμης ειδικά για σκοτεινές σελίδες της ιστορίες τις οποίες κάποιοι θεωρούν ξεπερασμένα… ανέκδοτα.

Οκτώ υποψηφιότητες στα Γκόγια και δύο νίκες στις κατηγορίες του.