Αποστολή χαίρε Μαρία

Άντρας ξυπνάει σε διαστημικό σκάφος και δεν μπορεί να θυμηθεί πως βρέθηκε εκεί. Όταν αρχίσει να ανακτά τη μνήμη του έντρομος συνειδητοποιεί ότι από την έκβαση της αποστολής του – πρέπει να βρει τα αίτια της σταδιακής καταστροφής του ήλιου- κρέμεται το μέλλον της ανθρωπότητας.

Αν και η παραπλανητική πρώτη ανάγνωση δείχνει ότι το φιλμ είναι ένα δυστοπικό sci- fi που φλερτάρει με το σασπένς και το θρίλερ, στην πραγματικότητα είναι ακριβώς το αντίθετο. Μια χιουμοριστική και κατά διαστήματα διασκεδαστική περιπέτεια που πασπαλίζεται από ικανοποιητικές σκηνές δράσης. Όμως το φιλμ κρατάει αρκετά περισσότερη ώρα από όση δικαιολογεί το σαρκαστικό και γεμάτο ευφυολογήματα σενάριο.

Μάλιστα από ένα σημείο και έπειτα, σημάδια κούρασης αρχίζουν να φαίνονται στον διαστημικό ορίζοντα και στην επαναλαμβανόμενη πλοκή ενώ ο Γκόσλινγκ μοιάζει διστακτικός όσον αφορά το δικό του ρόλο ύπαρξης. Όπως και το σκηνοθετικό δίδυμο που πήρε το βιβλίο του Γουάιρ αλλά προσπάθησε με νύχια και με δόντια να μη θυμίζει η ταινία τους σε τίποτα τη «Διάσωση» του Ρίντλεϊ Σκοτ που βασιζόταν σε ένα άλλο μυθιστόρημα του αμερικανού συγγραφέα.

Όμως οι συγκρίσεις είναι μάλλον εις βάρος του σκηνοθετικού διδύμου που μας έδωσε το 2014 το ευρηματικό «Lego movie». Ενώ στη «Διάσωση» ο Σκοτ πριμοδοτούσε το χιούμορ αλλά χωρίς να χάνει το βάρος της ιστορίας και του επιστημονικού ενδιαφέροντος, οι Λορντ και Μίλερ μοιάζουν διχασμένοι ως προς το δρόμο που θα έπρεπε να ακολουθήσουν. Τελικά το δικό τους sci-fiυπερβάλλει στο κωμικό στοιχείο με συνέπεια να χάνει πόντους ο ρεαλισμός – αλλά και το συναίσθημα – της ανθρώπινης ιστορίας.