ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
17
ΙΟΥΛΙΟΥ
Λίγο πριν ξεκινήσουν την περιοδεία τους ανά την Ελλάδα – σε περισσότερες από 50 πιάτσες θα σταματήσουν αυτό το καλοκαίρι – ο Τάσος Ιορδανίδης κάνει μια στάση κοντά στο σπίτι του. Συνειδητοποιούμε πως είμαστε γείτονες και αξιοποιούμε τη συγκυρία. Αν και ήδη ο ίδιος και η Θάλεια Ματίκα, η πολυγαπημένη του σύντροφος και στενή συνεργάτιδα, ταξιδεύουν από πόλη σε πόλη της Βόρειας και Στερεάς Ελλάδας με τη μεγάλη τους επιτυχία, το έργο «Θέλω να του κρατάω το χέρι» που έχει ξεπεράσει κάθε προσδοκία εδώ και πέντε χειμώνες· φέροντας την υπογραφή του πρώτου, σε σκηνοθεσία της δεύτερης και με τη σκηνική συνύπαρξη των δυο τους.
Μια οικογενειακή υπόθεση που έγινε υπόθεση για χιλιάδες Αθηναίους θεατές από το 2020 μέχρι σήμερα· και τώρα αναζητεί τα βλέμματα του κοινού εκτός πρωτεύουσας. Αυτή η παράσταση σηματοδότησε πολλά για τον Τάσο Ιορδανίδη: ήταν το πρώτο του συγγραφικό εγχείρημα, ήταν το ντεμπούτο του ως ηθοποιός στο θέατρο «Άλφα Ληναίος – Φωτίου», ήταν η επιστροφή του στο θεατρικό επιχειρείν, έχοντας ήδη βιώσει μια οικονομική καταστροφή ως παραγωγός.
Κι ενώ εξακολουθεί να συντηρεί όλες αυτές τις δημιουργικές ιδιότητες – με τις οποίες καταπιάστηκε ταυτόχρονα από πολύ νέος, χωρίς να υπολογίζει την καχυποψία του χώρου – πλέον δηλώνει πιο μετρημένος, πιο εγκρατής και, όπως επαναλαμβάνει αρκετές φορές, «πιο σεμνός». Ο τελευταίος επίλεκτος του Γιώργου Μιχαλακόπουλου και του, πρόσφατα εκλιπόντα, Στέφανου Ληναίου ωρίμασε και βρέθηκε στον τόπο όπου οι φιλοδοξίες του υπάρχουν για να ακολουθούν τον ρυθμό της επόμενης ημέρας. Επιθυμώντας να έρθουν πολλές καλές ημέρες που θα τον βρουν επάνω στη σκηνή. Για όσο αντέξει. Και για όσο τον αγαπούν.
Συνεχίζετε με μια παράσταση φαινόμενο, το «Θέλω να μου κρατάς το χέρι». Πώς ερμηνεύεις μετά από πέντε χρόνια αυτή τη διαρκώς ανανεούμενη σύνδεση με το κοινό;Είμαστε πάρα πολύ χαρούμενοι. Πράγματι, δεν είναι κάτι που παρατηρείται συχνά, πράγματι, δεν περιμέναμε ότι θα συναντήσουμε τέτοια αποδοχή – ακριβώς επειδή ξεκίνησε σε μια περίοδο πολύ δύσκολη για όλους μας (εν μέσω πανδημίας). Θυμάμαι ακόμα το συναίσθημα όταν, πριν από πέντε χρόνια, γέμισε για πρώτη φορά το θέατρο. Νιώσαμε παιδική χαρά κι εγώ και η Θάλεια, καθώς είναι εξ ολοκλήρου ένα δικό μας δημιούργημα. Στην αρχή ντρεπόμασταν που ήταν τόσο κλειστό το… σύστημα, μια τόσο οικογενειακή υπόθεση. Ήμουν λίγο εγκλωβισμένος στο πως θα το σχολιάσει η πιάτσα, το συνάφι. Τελικά, το γευόμαστε ως ένα δώρο από κάθε άποψη.
Τι είδους κοινό έρχεται επί πέντε χρόνια και τώρα για έκτη σεζόν – αν υπολογίσουμε την περιοδεία;Υποθέτω ότι, κατά την παρουσίαση του επόμενου έργου μας, θα δείξει αν αυτός ο κόσμος μας ακολουθήσει ως δίδυμο
Είναι ένα κοινό που δεν είναι ευθυγραμμισμένο. Συναντά κανείς πολλών ειδών θεατές στην πλατεία. Περιμέναμε κόσμο που έχει περάσει τα 35 του χρόνια – και πράγματι έτσι ξεκίνησε. Σύντομα, το κοινό άρχισε να εμπλουτίζεται με νέους θεατές οι οποίοι μας έλεγαν ότι: «κι εμείς έχουμε υπάρξει παιδιά στο πίσω κάθισμα του οικογενειακού αυτοκινήτου να παρατηρούμε τους γονείς μας». Τελικά, είναι ένα έργο που ενώνει πολλές γενιές.
Θα έλεγες ότι αυτή η παράσταση έγινε ο μοχλός για να συστηθείτε στο μεγάλο κοινό;Έχω κι εγώ αυτή την απορία· κατά καιρούς, θέτω το ίδιο ερώτημα και μάλλον θα μας απαντηθεί στο επόμενο εγχείρημα που ετοιμάζουμε. Έχουν έρθει χιλιάδες θεατές να μας δουν, έχουν επεξεργαστεί νοητικά και συναισθηματικά την δουλειά και την κατάθεση μας και υποθέτω ότι, κατά την παρουσίαση του επόμενου έργου μας, θα δείξει αν αυτός ο κόσμος μας ακολουθήσει ως δίδυμο.
Λειτουργείτε ως δίδυμο;Όχι, ως κάτι το δεδομένο. Κάλλιστα, μπορεί να αυτονομείται η Θάλεια και αντίστοιχα εγώ.
Ανήκεις στους ηθοποιούς που απέκτησαν δημόσιο βήμα από το θέατρο.Ναι, τα πρώτα μου βήματα έγιναν στο θέατρο.
Πώς το αξιολογείς αυτό; Σημαίνει κάτι παραπάνω για σένα;Δεν ξέρω αν έχει αφήσει ένα παραπάνω ίχνος αυτή η προσπάθεια. Το σίγουρο είναι πως αγαπάω το θέατρο πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο μέσο έκφρασης. Η οικειότητα μου με το θέατρο είναι άλλου επιπέδου.
Και συνάμα κυκλώνεις με όλες σου τις δυνάμεις τη σχέση σου μαζί του. Γράφεις, σκηνοθετείς, παίζεις, έχεις ρόλο παραγωγού.Το σίγουρο είναι πως αγαπάω το θέατρο πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο μέσο έκφρασης
Μια και αναφέρεις το ρόλο του παραγωγού, όποιος έχει μπεις σε αυτή τη θέση γνωρίζει πολύ καλά τις δυσκολίες του θεατρικού επιχειρείν. Οπότε, είναι μια ιδιότητα που ξεχωρίζω από τις υπόλοιπες, γιατί έχει μια διάρκεια και πολύ κόπο.
Έχεις πάρει πολλά ρίσκα εφόσον είσαι παραγωγός.Ξεκίνησα με την πρώτη μου δουλειά ως παραγωγός το 2006 και συνεχίζω μετά από 20 χρόνια – μόνο μια χρονιά δεν έδρασα ως τέτοιος. Έχω αντέξει. Και αυτό το κομμάτι με βοήθησε να μάθω πολλά γύρω από το θέατρο.
Συγκεκριμένα τι σου έχει διδάξει αυτή η εμπειρία;Έμαθα ότι πρέπει να είσαι σεμνός και ταπεινός – όχι για να μην καταστραφείς οικονομικά, αλλά για να γίνεσαι κάπως καλύτερος στην τέχνη σου – αν γίνεσαι. Με την έννοια, πως την υπηρετείς σωστότερα και πιο ολιστικά. Οπότε, σήμερα μπορώ να πω, ότι νιώθω ευγνώμων που τα πράγματα δεν πήγαν τόσο καλά, όσο περίμενα να πάνε.
Είχες μεγαλύτερες προσδοκίες δηλαδή;Ως θεατρικός επιχειρηματίας έμαθα ότι πρέπει να είσαι σεμνός και ταπεινός – όχι για να μην καταστραφείς οικονομικά, αλλά για να γίνεσαι κάπως καλύτερος στην τέχνη σου
Ναι. Κι ενώ κοιτάζοντας το νεότερο εαυτό μου, αναγνωρίζω πως υπήρχε ένας καλός, ισορροπημένος πυρήνας, ίσως στα μάτια κάποιων αυτό έμοιαζε υπερβολικό: ένας νέος ηθοποιός να επενδύει, να συγκεντρώνει κοντά του ένα θίασο καταξιωμένων ηθοποιών και να παίζει σπουδαίους ρόλους, όπως συνέβη στο ανέβασμα του «Άμλετ» στο Άνεσις. Τέτοιες κινήσεις θα μπορούσαν να αποτύχουν ή έστω να δημιουργήσουν καχυποψίες.
Τι βίωσες από όλα αυτά;Εικάζω ότι γεννήθηκαν καχυποψίες στον χώρο των συναδέλφων. Όσο για το οικονομικό σκέλος, λίγο πριν τον covid βγαίναμε από μια μεγάλη οικονομική δυσκολία. Σε κάθε περίπτωση, θεωρώ πως έπρεπε να τα φάω τα χαστούκια μου. Και ναι, ο «Άμλετ» ήταν ένα τέτοιο παράδειγμα: όφειλα να μετρήσω καλύτερα τα πράγματα. Πίστευα πως με μια ομάδα σαν εκείνη που είχαμε – Λεμπεσόπουλο, Ζούνη, Παππά, Κατσαφάδο, Πουρσανίδη – η παράσταση θα έσκιζε. Πράγματι, ξεκίνησε καλά, παρότι δέχθηκε αυστηρές κριτικές, αλλά δεν μπορώ παρά να παραδεχθώ πως στο σύνολο της η παράσταση δυσλειτουργούσε, με αχίλλειο πτέρνα τον δικό μου «Άμλετ». Σήκωσα στις πλάτες μου πολύ περισσότερα από όσα μπορούσα κι άφησα πίσω την ουσία, το ταξίδι μου στο ρόλο.
Θα έλεγες ότι έχεις κάνει επιλογές που δεν ήταν η ώρα τους;Το ρολόϊ πρέπει να δείχνει στην ώρα: «Τάσο, έσω πάντα ταπεινός». Κάτι το οποίο παλεύω να υιοθετώ καθημερινά · παρότι, πολλές φιλόδοξες φωνούλες ακούγονται στο κεφάλι μου, τις οποίες φροντίζω να φυλάω σε ένα κουτάκι για τη σωστή στιγμή. Θέλω να σκέφτομαι πως δεν ξέρω όσα νομίζω ότι μπορεί να ξέρω.
Και που περιστρέφονται οι φιλοδοξίες σου έκτοτε;Νιώθω ευγνώμων που τα πράγματα δεν πήγαν τόσο καλά, όσο περίμενα να πάνε
Πλέον, νομίζω πως προχωράω μέρα τη μέρα, χωρίς φιλοδοξίες, αλλά ευελπιστώντας στις συναντήσεις. Στο να προτείνω σε ένα σκηνοθέτη, σε ένα συνάδελφο, σ’ έναν άλλο δημιουργικό συντελεστή να δουλέψει μαζί μας με χαρά. Αυτή είναι η πιο ακραία μου φιλοδοξία. Επίσης, ικανοποιούνται φιλοδοξίες μου όταν δέχομαι θετικά σχόλια από το κοινό για τις προσπάθειες μας.
Όταν οι συνεργάτες αποδέχονται τις προτάσεις σου για συνεργασία κάμπτεται η αμφισβήτηση που ψυχανεμιζόσουν;Σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό συνεργασιών που έκανα στάθηκα πολύ τυχερός. Με τα χρόνια, η αυτοπεποίθηση μου ισχυροποιείται. Νιώθω ότι μπορώ να σηκώσω το τηλέφωνο και να μην εισπράξω απόρριψη ή καχυποψία. Οι μόνες συνεργασίες που πρότεινα και δεν προχώρησαν είχαν να κάνουν με άλλες υποχρεώσεις. Κι εδώ που τα λέμε, τα τελευταία πέντε χρόνια δεν έχω κάνει κρούση προσέγγισης σε συναδέλφους. Σε κάθε περίπτωση, έχω αρχίσει να πατάω καλύτερα στο ένστικτο μου και στον προσωπικό βηματισμό μου: να καταθέτουμε κάτι μαζί με τη Θάλεια.
Για τη σχέση του με τη Θάλεια Ματίκα: “Θεωρώ πως οι άνθρωποι που δένονται μέσα στα χρόνια είναι άνθρωποι που ταυτίζονται σε ηθικό επίπεδο. Έχουμε, λοιπόν, κοινό αξιακό κώδικα και τα πράγματα λειτουργούν πολύ καλύτερα“. Βαμβακερό Πλεκτό THE BOSTONIANS
Ακόμα κι αν το όνομα της δεν αναφέρεται στο Δελτίο Τύπου, το «Τάσος – Θάλεια» θα υπάρχει πάντα στην πράξη.
Η Θάλεια είναι η πρώτη που ρωτάς για ένα σχέδιο;Ε, ναι πάντα.
Πως θα περιέγραφες το δεσμό που σε συνδέει με την Θάλεια, ο οποίος έχει πολλές εκφράσεις, συναδελφικές, συνδημιουργικές, συντροφικές, γονεϊκές…Η Θάλεια δεν με έχει μετακινήσει· με έχει μετουσιώσει σε έναν άλλο Τάσο
Είμαστε πάρα πολύ τυχεροί, γιατί μπορούμε και περνάμε τα εμπόδια στις πίστες της σχέσης μας καθώς είναι πολλές οι αφορμές των συναντήσεων μας. Θεωρώ πως οι άνθρωποι που δένονται μέσα στα χρόνια είναι άνθρωποι που ταυτίζονται σε ηθικό επίπεδο. Έχουμε, λοιπόν, κοινό αξιακό κώδικα και τα πράγματα λειτουργούν πολύ καλύτερα. Εκεί που διαφωνούμε συζητάμε και, σχεδόν πάντα, θα βρούμε έναν κοινό τόπο.
Η οικογένεια σας πόσο σε μετακίνησε ως μονάδα;Δεν με έχει μετακινήσει· με έχει μετουσιώσει σε έναν άλλο Τάσο. Στη σκέψη της οικογένειας μου όλα τα άλλα πράγματα παίρνουν άλλο μέγεθος. Είμαι ευγνώμων στη Θάλεια και στα παιδιά μας γιατί με βοηθούν να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος και συνάνθρωπος. Κάθε μέρα συνειδητοποιώ πως αυτό το οικογενειακό κέλυφος που έχουμε φτιάξει είναι ό,τι πιο σημαντικό μου συμβαίνει και πως μέσα από αυτήν την εμπειρία καταφέρνω να αξιολογώ διαφορετικά, πράγματα που πριν θεωρούσα σημαντικά ή απόλυτες προτεραιότητες μου.
Καθώς θυμάται την πρώτη εμπειρία συγγραφής: “Έγραψα το «Θέλω να σου κρατώ το χέρι» σε 72 ώρες, χωρίς γνώση και με πλήρη ελευθερία”. Total look THE BOSTONIANS
Με μια λέξη, την ακεραιότητα της. Δεν έχω συναντήσει πιο ακέραιο άνθρωπο από τη Θάλεια. Κάποιοι μπορεί να θεωρήσουν την ακεραιότητα της έως και ανοησία πάντως για μένα είναι το στοιχείο εκείνο που την έχει πάντα τόσο ψηλά στο προσωπικό μου βάθρο. Το παράδειγμα της επηρεάζει πολύ φωτεινά τη δική μου ψυχοσύνθεση. Και για να φέρω ένα παράδειγμα: δεν υπάρχει περίπτωση να την καλέσουν για δουλειά σε ένα τηλεοπτικό σίριαλ και να μην προτείνει για τον ίδιο ρόλο άλλες συναδέλφους της. Γενικά, είναι ένας άνθρωπος που δεν θα λειτουργήσει ποτέ εις βάρος των συνανθρώπων της. Ακόμα κι αν αυτό την καθιστά πολύ ευαίσθητη στα αρνητικά ερεθίσματα που μας δίνει συνεχώς η καθημερινότητα.
Τι σας ενώνει στον τρόπο που αντιμετωπίζετε τη δουλειά;Εκεί μας ενώνει η κοινή αισθητική.
Αν δεν κάνω λάθος ήταν εκείνη που σε πίεσε να γράψεις το πρώτο σου έργο.Η συγγραφή προέκυψε τελείως τυχαία, αλλά από απόλυτη ανάγκη
Ισχύει, γιατί η Θάλεια με ξέρει καλύτερα κι από μένα. Έγραψα το «Θέλω να σου κρατώ το χέρι» σε 72 ώρες, χωρίς γνώση και με πλήρη ελευθερία. Κι όταν της έδωσα να το διαβάσει, κάθισε στον καναπέ και μου ζήτησε να την αφήσω μόνη. Στην αρχή την άκουγα που γελούσε, μετά την άκουγα να κλαίει. Κι επειδή είναι πολύ αυστηρή μαζί μου, ομολογώ ότι η συγκατάθεση της σήμαινε πολλά για μένα. Θεώρησα ότι αξίζει τον κόπο να το ανεβάσουμε.
Για το ξεκίνημα του: “Βγήκα πολύ νωρίς στην πιάτσα διεκδικώντας, πιστεύοντας πως έτσι θα εισακουστώ“. Total look THE BOSTONIANS
Η συγγραφή προέκυψε τελείως τυχαία, αλλά από απόλυτη ανάγκη. Πάντα είχα μια τάση να εμπλέκομαι με τις διασκευές των κειμένων, αλλά ποτέ σε επίπεδο να καταθέσω επί σκηνής ένα έργο. Για παράδειγμα, η διασκευή για το «Έγκλημα και τιμωρία» είναι δική μου, εντούτοις ποτέ δεν την υπέγραψα και την απέδωσα στον σκηνοθέτη μας τότε, στον Λεβάν Τσουλάτζε.
Γιατί;Γιατί ντρεπόμουν – πάλι. Είχα αγωνία να πω ότι έπιασα στα χέρια μου τον Ντοστογιέφσκι, έφτιαξα μια θεατρική δομή και τώρα σας την παραδίδω. Δίσταζα ακόμα και να το πω στον Ιεροκλή Μιχαηλίδη που θα υποδυόταν τον Πορφύρη.
Είναι εγγενής αυτή η συστολή;Η συγγραφή προέκυψε τελείως τυχαία, αλλά από απόλυτη ανάγκη
Ναι, με συνοδεύει από παιδί. Και ενδεχομένως, αυτή η ανασφάλεια μπορεί να μεταφράζεται από κάποιους ως υπέρμετρη αυτοπεποίθηση. Καθώς είμαι κλειστός άνθρωπος – ειδικά στις πρώτες επαφές με τους άλλους – μπορεί κάποιος να με παρεξηγήσει ως επηρμένο. Πόσο μάλλον, όταν ήμουν νεότερος αφού βγήκα πολύ νωρίς στην πιάτσα διεκδικώντας, πιστεύοντας πως έτσι θα εισακουστώ. Βέβαια, αντιλαμβανόμουν την ορμή που εκδήλωνα, μόνο εκ των υστέρων.
Μιλώντας για το νέο του έργο: “θέλω το νέο μου έργο να αφορά εξίσου τον κόσμο και να είναι εφάμιλλης καλλιτεχνικής αξίας με το πρώτο”. Total look THE BOSTONIANS
Ανακάλυψα μια πτυχή δημιουργική του εαυτού μου που με γοητεύει ισότιμα με την υπόδυση ενός ρόλου. Ίσως και περισσότερο, καμιά φορά. Χάνομαι στη διαδικασία, χάνομαι όμορφα· απλώς απαιτεί χρόνο, συγκέντρωση και γνώση. Και από την στιγμή που πήγε τόσο καλά η πρώτη μου απόπειρα, αισθάνομαι μια μεγαλύτερη ευθύνη απέναντι στον εαυτό μου – την οποία προσπαθώ να αποβάλλω. Όπως και να έχει, θέλω το νέο μου έργο να αφορά εξίσου τον κόσμο και να είναι εφάμιλλης καλλιτεχνικής αξίας με το πρώτο. Πλέον, διαβάζω πολλά γύρω από τις τεχνικές της θεατρικής γραφής αλλά και του σεναρίου, χωρίς ωστόσο, να οικειοποιούμαι δάνεια που δεν με εκφράζουν. Ακόμα κι αν αυτό έχει κόστος, ακόμα κι αν φάω τα μούτρα μου.
Πότε θα έρθει το καινούργιο σου έργο;Υπάρχουν δύο έργα έτοιμα… στο μυαλό μου. Δεν τα έχω αποτυπώσει, δεν έχω πατήσει τα πλήκτρα στον υπολογιστή. Και θέλω να δω ποιο από τα δύο με απασχολεί περισσότερο αυτή τη στιγμή. Το «Θέλω να σου κρατάω το χέρι» θα τελειώσει το ταξίδι του την επόμενη σεζόν στο «΄Αλφα Ληναίος-Φωτίου» και μετά θα ακολουθήσει το επόμενο.
Θα έγραφες σενάριο για τηλεοπτική σειρά;Ενδεχομένως, αυτή η ανασφάλεια μου, μπορεί να μεταφράζεται από κάποιους ως υπέρμετρη αυτοπεποίθηση
Έχω φλερτάρει πολύ με την ιδέα, αλλά νομίζω ότι, για την ώρα, είναι πολύ τολμηρό βήμα. Θα ήθελα να δοκιμαστώ σε ένα ακόμα θεατρικό έργο και μετά δεν αποκλείω να καταθέσω κι ένα σενάριο για σίριαλ.
Έχεις και την αγωνία για το αν το νέο έργο θα έχει την ίδια ανταπόκριση;Ναι, δεν θέλω να θεωρηθεί πως έκανα ένα πυροτέχνημα. Από την άλλη, σκέφτομαι πως μόνο όταν δημιουργούμε κάτι που μας αφορά προσωπικά, θα βρει ανταπόκριση στους πολλούς.
Πως τον έχει αντιμετωπίσει ο χώρος; “Η γενικότερη τάση στις καλλιτεχνικές παρέες – χωρίς να βγάζω την ουρά μου απ’ έξω – είναι πως, όταν κάπου συμβαίνει κάτι καλό ή επιτυχημένο, να το αποδομούμε. Δεν αποκλείω να έχει συμβεί και στην περίπτωση μου”, απαντά. Βαμβακερό πλεκτό THE BOSTONIANS
Ναι, γιατί παλιά ήμουν ασύδοτος. Οφείλω να το κάνω και με εκτιμώ περισσότερο κάνοντας το. Νιώθω ασφάλεια μέσα από μια ταπεινή αντιμετώπιση των πραγμάτων. Θέλω να μετράω σωστά την επαγγελματική και τη χρηματιστηριακή μου αξία.
Η θεατρική σου αυτονομία έχει κέρδη ή είναι κι αυτός ένας παράγοντας καχυποψίας για τους άλλους;Θα ήθελα να δοκιμαστώ σε ένα ακόμα θεατρικό έργο και μετά δεν αποκλείω να καταθέσω κι ένα σενάριο για σίριαλ
Θα μου άρεσε να με αγαπούν. Ίσως γιατί είμαι και ο μικρότερος της οικογένειας και μεγάλωσα με πολλή αγάπη. Μπορεί και να με αγαπάνε. Και φυσικά, είναι ωραίο να είσαι αποδεκτός από το συνάφι – κακά τα ψέματα. Η γενικότερη τάση στις καλλιτεχνικές παρέες – χωρίς να βγάζω την ουρά μου απ’ έξω – είναι πως, όταν κάπου συμβαίνει κάτι καλό ή επιτυχημένο, να το αποδομούμε. Δεν αποκλείω να έχει συμβεί και στην περίπτωση μου. Παρόλα αυτά, ακόμα κι αν με έχουν κρίνει έτσι κάποιοι συνάδελφοι, με έχουν κινητοποιήσει χωρίς να το ξέρουν· όχι «για τους την πω», αλλά γιατί θέλω να παλεύω περισσότερο, καλύτερα, και με αλήθεια.
Κρύβεις κάποια υπερηφάνεια για ό,τι έχεις καταφέρει;Κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί την παρουσία μας σε αυτό τον χώρο. Ναι νιώθω τύχη, χαρά κι ευγνωμοσύνη που κάνω όσα αγαπώ, με αυτούς τους όρους. Και για να είμαι απολύτως ειλικρινής, καμιά φορά, προσφέρω ένα χτύπημα επιβράβευσης στον ώμο μου.
Ενσωματώνεις ιδιότητες που συγκρούονται μεταξύ τους. Γιατί, συνήθως, οι παραγωγοί είναι αυτοί που μαζεύουν τα κόστη, που ζητούν εγκράτεια από τον συγγραφέα, τον ηθοποιό, τον σκηνοθέτη. Εσύ πως χαλιναγωγείς τον εαυτό σου; Σου επιτρέπεις το ρίσκο;Πολύ ειλικρινά, θα σου πω ότι η συνολική εποπτεία που έχω διευκολύνει τα πράγματα, δεν τα δυσκολεύει. Ξέρω πού αξίζει να πάρω το ρίσκο και να επενδύσω.
Ναι, αλλά πως είναι να καταστρώνεις ένα επιχειρηματικό σχέδιο το οποίο θα παραλάβει ο καλλιτέχνης Τάσος Ιορδανίδης;Θέλω να μετράω σωστά την επαγγελματική και τη χρηματιστηριακή μου αξία
Έχοντας το μαχαίρι και το καρπούζι μπορώ να με χαλιναγωγήσω. Κι ευτυχώς έχω έναν καλό συνεργάτη δίπλα μου, με τον οποίο προσπαθούμε να βρούμε χρυσές τομές. Καμιά φορά, η μέση οδός μπορεί να οδηγήσει σε κάτι απρόσμενα ενδιαφέρον.
Είσαι πολυτεχνίτης. Θα μπορούσες αλλιώς;Ναι, αμέ. Φέτος, είχα αποφασίσει ότι δεν θα ασχοληθώ με την τηλεόραση για να αφοσιωθώ στο θέατρο – εκεί είναι η βάση μου. Φυσικά όταν έρχεται η τηλεόραση την αντιμετωπίζω με πολύ μεγάλη σοβαρότητα.
Ποιο είναι το bonus της τηλεόρασης, εκτός από την αναγνωρισμότητα;Η αναγνωρισμότητα. Η πρόσκληση σε ένα κοινό που ίσως δεν έχει πάει ποτέ στο θέατρο και θα θελήσει να σε δει και εκεί. Και η δυνατότητα να ασκείσαι σε προκλήσεις περιορισμένου χρόνου και άλλου κώδικα. Γιατί οι οικονομικές απολαβές είναι πολύ μικρότερες από αυτές του παρελθόντος.
Οικονομικά, έχεις βρεθεί σε γκρεμό;Βάζω όρια στον εαυτό μου, γιατί παλιά ήμουν ασύδοτος
Πριν την πανδημία, το χέρι μου γλιστρούσε σε μια πλαγιά – για να μην πω ότι κάποιος με έσπρωχνε κιόλας. Ήμουν πραγματικά κατεστραμμένος. Και εμφανίστηκε τότε ο Στέφανος Ληναίος και μου λέει «θέλω να αναλάβεις το θέατρο Άλφα». Του απάντησα επί λέξει «κύριε Στέφανε, με τιμάτε, αλλά δεν έχω μαντήλι να κλάψω». Και με τη σειρά του, μου λέει «αγόρι μου, δεν με ενδιαφέρει αυτό, θα μπεις μέσα, πιστεύω σε σένα και στη γυναίκα σου και πιστεύω πως εδώ θα ορθοποδήσετε». Είχα ήδη υποσχεθεί στη Θάλεια ότι δεν θα μπλεχτώ με την παραγωγή και ήμουν τρομερά διστακτικός. Ήταν η χρονιά που δούλεψα ως ηθοποιός στον «Πατέρα» σε σκηνοθεσία Βασίλη Μπισμπίκη και είχα βρει μια ανεμελιά, πιστεύοντας ότι θα βαδίσω έτσι, αναζητώντας και δουλειά στην τηλεόραση για να σταθώ οικονομικά στα πόδια μου. Όμως, από την ώρα που μου έκανε την πρόταση ο Στέφανος Ληναίος, έπαψα να κοιμάμαι. Και πήρα το ρίσκο να υπογράψω, χωρίς να το πω στη Θάλεια. Ο καβγάς που κάναμε όταν της το αποκάλυψα, έχει μείνει ανεξίτηλος στ’ αυτιά μου και στ’ αυτιά της γειτονιάς.
Τι πιστεύεις ότι διέγνωσε ο Στέφανος Ληναίος σε σένα κι έδειξε τέτοια εμπιστοσύνη;Είχε δει παραστάσεις μας με έμφαση στον «Άμλετ» όπου μου είπε την εξής ατάκα: «εσύ και η γυναίκα σου μου θυμίζετε εμένα και την Έλλη. Πιστεύω ότι είσαι νοικοκύρης, οικογενειάρχης, ότι έχεις όραμα και τσαγανό. Προχώρα κι εγώ είμαι εδώ. Είναι ένα ρίσκο που πιστεύω ότι θα βγει και για σένα και για μένα». Αυτά είπε και, μάλλον, αυτά είδε. Σίγουρα είδε ότι πάλευα – αλλά πάλευε και ο ίδιος επί 50 χρόνια στο Άλφα, χωρίς επιχορηγήσεις, με ρεπερτόριο, με δύσκολο και πολιτικό θέατρο, με επιτυχίες.
Αισθάνεσαι μεγαλύτερη ευθύνη για το Άλφα μετά το θάνατο του;Τώρα που με ρωτάς, ναι. Πάντως, ομολογώ πως αισθάνθηκα τις ευθύνες να με κατακλύζουν από την πρώτη στιγμή. Πόσο μάλλον όταν άρχισα να υπάρχω στο θέατρο, να μπαίνω στο γραφείο του και να έρχομαι αντιμέτωπος με τα βιβλία, τις σημειώσεις του, να τα μελετάω και να συνειδητοποιώ το μέγεθος της πορείας του.
Θέλεις να είσαι ο συνεχιστής αυτής της κληρονομιάς;Πριν την πανδημία, το χέρι μου γλιστρούσε σε μια πλαγιά – για να μην πω ότι κάποιος με έσπρωχνε κιόλας. Ήμουν πραγματικά οικονομικά κατεστραμμένος
Εκεί θα είμαι, αν αξιωθώ και αντέξω. Αυτό θα είναι το θεατρικό μας σπίτι για όσο αντέξουμε, για όσο μας θέλει ο κόσμος.
Τα συναισθήματα που του γεννάει η υποκριτική: “Ακόμα κι αν πηγαίνω στο θέατρο κουρασμένος, με διάθεση βαρεμάρας, όταν χτυπήσει το τρίτο κουδούνι, επιστρέφω στην παιδική μου ηλικία. Και πιστεύω πως γι’ αυτό το συναίσθημα αξίζει κανείς να μεγαλώνει παίζοντας”. Total look THE BOSTONIANS. Γυαλιά ηλίου Moritz PRIME OPTICS
Τον φαντάζομαι κάθε φορά που ανοίγει η αυλαία. Ακόμα κι αν πηγαίνω στο θέατρο κουρασμένος, με διάθεση βαρεμάρας, όταν χτυπήσει το τρίτο κουδούνι, επιστρέφω στην παιδική μου ηλικία. Και πιστεύω πως γι’ αυτό το συναίσθημα αξίζει κανείς να μεγαλώνει παίζοντας.
Η σχέση με τον Ληναίο τί σήμανε για σένα;Ο Στέφανος Ληναίος έγινε για μένα δάσκαλος, αναφορικά με τη στάση ζωής του. Και σε αυτό είμαι πολύ τυχερός γιατί άλλος ένας δάσκαλος μου ήταν ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος. Έχω γνωρίσει ωραίους και σημαντικούς ανθρώπους – όπως και ο Τσουλάτζε – και όσο μεγαλώνω, τόσο πιο συχνά ακούω τη φωνή και τα λόγια τους. Οι συμβουλές τους είναι για μένα πολύ ακριβά φυλαχτά, για το πως πρέπει να άγομαι και να φέρομαι.
Από τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο τι κρατάς;Από την ώρα που μου έκανε την πρόταση ο Στέφανος Ληναίος να αναλάβω το «΄Αλφα», έπαψα να κοιμάμαι. Και πήρα το ρίσκο να υπογράψω, χωρίς να το πω στη Θάλεια
Νομίζω ότι εκτός από ένας σπουδαίος ηθοποιός, υπήρξε κι ένας σπουδαίος manager του εαυτού του. Ήξερε πολύ καλά τι να επιλέξει, τι του ταιριάζει, ποιοι ρόλοι, ποιοι συνεργάτες, πότε πρέπει να είναι σκηνικά απλός και πότε όχι – στη ζωή του ήταν πάντα απλός. Θυμάμαι χαρακτηριστικά στον «Γκριν» να έχω μια ‘τιράντα’ από λόγια ενώ εκείνος καθόταν δίπλα μου, ακούγοντας με. Υπήρχαν φράσεις μου, τις οποίες θα μπορούσε να σχολιάσει ακόμα και εκφραστικά. Κι όμως, έμενε ακίνητος, κάθε βράδυ. Κι επειδή με ήθελε να τον προσφωνώ «πατέρα» κάποια στιγμή τον ρωτάω: «ρε πατέρα, γιατί δεν αντιδράς;». Και μου απαντάει «χαζός είμαι; Εκείνη τη στιγμή όλα τα φώτα πρέπει να είναι πάνω σου, γιατί θα είσαι καλός μόνο αν έχεις την προσοχή μου. Κι αυτό θα κάνει κι εμένα ακόμα καλύτερο και τελικά την παράσταση πολύ καλή». Επίσης, μου έλεγε να μην βιάζομαι – με μάλωσε όταν ανακοίνωσα τον «΄Αμλετ» θεωρώντας πως θα «κάψω το χαρτί μου» – και μου πρότεινε να μην παρεκκλίνω από το ρεπερτόριο που έχω επιλέξει, να ξέρω τι πουλάω με όλη μου την ψυχή, χωρίς ακροβατικά. Τον θυμάμαι να μου λέει να μετράω τον καλό λόγο από τους ανθρώπους του χώρου, να είμαι καχύποπτος. Και πως ο κακός λόγος θα με κάνει καλύτερο. Και στο τέλος της μέρας, να κλειδώνω την πόρτα του σπιτιού μου, να τα αφήνω όλα έξω γιατί «η οικογένεια μου είναι η πιο σοβαρή επένδυση που έχω κάνει».
Κάτι συνέδεε τον Ληναίο και τον Μιχαλακόπουλο ως καλλιτεχνικές μορφές, ακόμα και στην πολιτική τους στάση.Με την οποία, επίσης αισθάνομαι συγγενής. Τουλάχιστον όσον αφορά την έμφαση που έδιναν στην ανθρωπιστική διάσταση των πραγμάτων, ότι ο άνθρωπος έχει σημασία. Γιατί εκεί πάσχουμε εν έτει 2026 στην Ελλάδα και παγκοσμίως: ξεχνάμε το ανθρώπινο συναίσθημα στην καθημερινή μας ζωή.
Πώς αισθάνθηκες με την απώλεια τους, δεδομένου ότι ο θάνατος του Στέφανου Ληναίου είναι ένα νωπό γεγονός.Δεν είναι υπερβολή να πω ότι με τον Στέφανο Ληναίο μιλούσαμε επί μακρόν 2-3 φορές την εβδομάδα. Του άρεσε πολύ να μου μιλάει κι εμένα μου άρεσε πολύ να τον ακούω. Ήταν πολύ ενημερωμένος, διαυγέστατος και ακόμα κι αν διαφωνούσαμε είχε επιχειρήματα. Από τότε που έφυγε, έχω σηκώσει 1-2 φορές το τηλέφωνο για να τον ακούσω· δεν είναι εύκολο, ποτέ δεν είναι. Ένα συναίσθημα που είχα ν’ αναγνωρίσω σε μένα από το χαμό του πατέρα μου.
Είναι πιο μεγάλη η πληγή της απώλειας ή στέκεσαι στην προίκα που σου αφήνουν όσοι φεύγουν;Θα βρίσκομαι στο ‘Άλφα αν αξιωθώ και αντέξω. Αυτό θα είναι το θεατρικό μας σπίτι για όσο αντέξουμε, για όσο μας θέλει ο κόσμος
Όχι, η απώλεια των δικών μου ανθρώπων με πληγώνει αφάνταστα. Μου λείπουν πολύ. Δεν μπορώ να λειτουργήσω λογικά, παρά μόνο με το συναίσθημα και μπορώ να πω ότι μέσα στην απώλεια είμαι εγωϊστής. Θα ήθελα πάρα πολύ, ο πατέρας μου να είναι εδώ, να βλέπει τα παιδιά μας να μεγαλώνουν, να ζει τις ωραίες στιγμές στο Άλφα.
Κι όταν αποκάλεσες πατέρα τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο;Μου το ζήτησε. Δεν ήθελε να τον αποκαλώ «κ. Μιχαλακόπουλε». Στην αρχή, ένιωσα ότι προδίδω τον πατέρα μου, αλλά μετά σκέφτηκα ότι ο δικός μου πατέρας ήταν ο «μπαμπάς»· κι εκεί ησύχασα. Αλλά μια και μιλάμε για πατρικές σχέσεις, σε άλλο επίπεδο, έζησα κάτι παρόμοιο με το Νίκο Γαλανό, με τον οποίο συνεργαστήκαμε στη «Γη της Ελιάς». Για τον Μιχαλακόπουλο, όμως, μπορώ να πω ότι με έβγαλε στο θέατρο, με έβαλε σε ένα δρόμο που με εξέφραζε και άρχισα να βρίσκω τον πυρήνα μου – ακόμα κι αν τον αμφισβητώ πολύ συχνά.
Για τη σχέση του με τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο: “Με έβγαλε στο θέατρο, με έβαλε σε ένα δρόμο που με εξέφραζε και άρχισα να βρίσκω τον πυρήνα μου – ακόμα κι αν τον αμφισβητώ πολύ συχνά”. Total look THE BOSTONIANS
Ναι, πολύ, αλλά μόνο με τον εαυτό μου. Θεωρώ πως είναι εποικοδομητικό να νιώθεις ότι δεν ξέρεις τίποτα. Και τώρα που το σκέφτομαι, είμαι αυστηρός και με τη Θάλεια. Από εκεί και πέρα, δεν είμαι καθόλου αυστηρός σε σημείο που οι συνεργάτες μου, μου βάζουν χέρι. Μάλλον, αισθάνομαι ανεπαρκής για να είμαι αυστηρός με τους άλλους.
Ακόμα και 20 χρόνια μετά;Ο Στέφανος Ληναίος έγινε για μένα δάσκαλος, αναφορικά με τη στάση ζωής του. Και σε αυτό είμαι πολύ τυχερός γιατί άλλος ένας δάσκαλος μου ήταν ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος
Είναι πολύ ωραίο να αυτό-αμφισβητείσαι. Τουλάχιστον μέχρι να φτάσεις στην πρεμιέρα της παράστασης.
O Τάσος Ιορδανίδης υπογράφει το έργο “Θέλω να σου κρατάω το χέρι” και μαζί με την Θάλεια Ματίκα που έχει αναλάβει τη σκηνοθεσία περιοδεύουν σε όλη την Ελλάδα.
