Η κατάρα
Ριμέικ μιας περίφημης ιαπωνικής ταινίας τρόμου που γνώρισε αμέτρητες μεταφορές, διασκευές και αντιγραφές.
Υπόθεση
Ένα εκδικητικό φάντασμα που βρίσκει καταφύγιο σε ένα στοιχειωμένο σπίτι δημιουργεί μια τρομακτική αλυσίδα θανάτου σε όποιον προσπαθήσει να μπει ή να κατοικήσει σε αυτό.
Το σώμα που κατοικώ
Ο παραγωγός εδώ Σαμ Ράιμι φαίνεται ότι νοσταλγεί τις εποχές του παλιού καθαρόαιμου τρόμου και αναθέτει στον νεοφερμένο Νίκολας Πέσε (ο οποίος είχε κάνει ένα συμπαθητικό ντεμπούτο το 2016 σε ηλικία 26 ετών με το «The eyes of my mother») να ενορχηστρώσει ένα έντονο και βαρυφορτωμένο από κλισέ σπλάτερ που ξεχνάει ότι έχει και μια ιστορία να αφηγηθεί. Οι βασικοί χαρακτήρες γίνονται έρμαιο στις κακές προθέσεις της σατανικής οντότητας που μπαινοβγαίνει με τόση άνετη σε κτίρια, σπίτια, σώματα που απορείς μερικές φορές γιατί χτυπάει τα κουδούνια των ανήμπορων θυμάτων της. Τρομάζεις, δεν λέω με την «Κατάρα» αλλά από ένα σημείο και μετά τα πολλά μπου λειτουργούν αντίστροφα και αρχίζουν να βγάζουν λίγο γέλιο.
