Μη γελάτε θα σας δει ο κόσμος

Η 40χρονη Μαρία που ζει σε ένα νησί, ανακαλύπτει πως είναι έγκυος όταν ταξιδεύει στην Αθήνα για το μνημόσυνο της μητέρας της, φιλοξενούμενη από τη θρήσκα αδερφή της, την Έλενα -μια γυναίκα βυθισμένη εδώ και χρόνια στο πένθος.

“Μη γελάτε, θα σας δει ο κόσμος” του Νικόλα Δημητρόπουλου

Η Έλενα έχει μια κόρη, την Αλίκη, που έχει αδυναμία στη θεία της και μια συγκρουσιακή σχέση με την μητέρα της. Μπερδεμένη, για το αν πρέπει και αν θέλει τελικά να κρατήσει το παιδί ή όχι, η Μαρία θα κάνει μία απρόοπτη γνωριμία, θα αντιμετωπίσει το παρελθόν της και θα συνειδητοποιήσει πως μόνο αν συμφιλιωθεί με τις επιλογές της θα μπορέσει επιτέλους να γελάει, ό,τι κι αν πει ο κόσμος.

Όπως γράφαμε στο Monopoli, πριν από μερικούς μήνες, με αφορμή την πρεμιέρα της ταινίας στο 66ο ΦΚΘ: “Το δίλημμα της Μαρίας σχετικά με την απρόσμενη εγκυμοσύνη της τίθεται στο επίκεντρο της ιστορίας και φέρνει την ηρωίδα αντιμέτωπη με το παρελθόν της. Οι αναμνήσεις παίζουν τον δικό τους κομβικό ρόλο, μιας που στ’ αλήθεια κανείς ποτέ δεν ξεφεύγει απ’ αυτές. Στα 40 της καλείται να πάρει μια σημαντική απόφαση, η οποία αφορά μόνο την ίδια, κι ας έχουν όλοι κι από μια γνώμη στην κοινωνία που ζούμε. Κι αν είναι η τελευταία της ευκαιρία στη μητρότητα; Μετράει ότι κάποτε ήθελε να γίνει μητέρα; Έχει σημασία ότι πιθανότατα θα ήταν καλή σ’ αυτόν τον ρόλο;

Η αφίσα της ταινίας “Μη γελάτε, θα σας δει ο κόσμος” του Νικόλα Δημητρόπουλου

Στον αντίποδα του πόσο ακομπλεξάριστη είναι η Μαρία, έρχεται η αδερφή της, που μετά τον θάνατο του άντρα της, έχει στραφεί στη θρησκεία. Αυτή η αντίθεση των δύο αδερφών, που μοιάζουν ξένες πια κι αλληλοεπικρίνουν η μία την άλλη, βάζει (και) τη θέση της θρησκείας απέναντι στην έκτρωση -την οποία θεωρεί αμαρτία- στη συζήτηση. Κι αν σας ακούγεται κλισέ, σκεφτείτε το διπλά! Είναι η πραγματικότητα που ζούμε, η κοινωνία μέσα στην οποία υπάρχουμε.

Η ταινία αγγίζει σιωπηλά και χωρίς να βαραίνει τον θεατή ζητήματα όπως ο φόβος της μοναξιάς, της αποδοχής ή ακόμη κι ο θάνατος. Έχει αυτή την γλυκόπικρη αίσθηση με ανάλαφρες νότες χιούμορ, που σε κάνουν άλλοτε να γελάς κι άλλοτε να συγκινείσαι. Μια ρεαλιστική αποτύπωση της ζωής, με άλλα λόγια, μέσα από μια βαθιά ανθρωποκεντρική ματιά. Σε αυτό συμβάλλουν οι ερμηνείες, γεμάτες φυσικότητα, η σκηνοθετική προσέγγιση, που λειτουργεί σαν ένας αόρατος παρατηρητής αλλά και η φωτογραφία, μέσα από μια νοσταλγική αποτύπωση του κόσμου της ταινίας.

Ο Νικόλας Δημητρόπουλος μέσα από αυτό το προσωπικό ταξίδι αυτοδιάθεσης κι αυτογνωσίας της πρωταγωνίστριας, μιλά με απλότητα στο συναίσθημα. Αν θες κι εσύ να γελάσεις – αδιαφορώντας για το ποιος σε κοιτά – αξίζει να αναζητήσεις την ταινία του στο 66ο ΦΚΘ”.