Η άνοδος, η δόξα και η πτώση του Euphoria: Πώς φτάσαμε σε αυτό το φινάλε;

Το τελευταίο επεισόδιο της τρίτης σεζόν του Euphoria προβλήθηκε πριν από λίγες μέρες και μαζί του ήρθε και η επίσημη ανακοίνωση πως – παρά τις φήμες που μιλούσαν για τέταρτη σεζόν – αυτό ήταν οριστικά το τέλος της σειράς, 7 χρόνια μετά την πρώτη σεζόν.

Το Euphoria υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα τηλεοπτικά φαινόμενα της τελευταίας δεκαετίας. Στο απόγειό του κατάφερνε κάτι σπάνιο για την εποχή του streaming: να κάνει ολόκληρο το internet να συζητά το νέο επεισόδιο κάθε εβδομάδα. Από το μακιγιάζ και τη μουσική μέχρι τους χαρακτήρες και τα ατελείωτα memes, η σειρά ξεπέρασε γρήγορα τα όρια της τηλεόρασης και έγινε κομμάτι της ποπ κουλτούρας.

Η πορεία της όμως δεν ήταν ανοδική μέχρι το τέλος. Οι καθυστερήσεις, οι δημιουργικές επιλογές και μια τρίτη σεζόν που δίχασε κοινό και κριτικούς μετέτρεψαν το άλλοτε αγαπημένο παιδί της τηλεόρασης σε ένα παράδειγμα του πόσο εύκολα μια σειρά μπορεί να χάσει τον δρόμο της. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Αν κάποιος έπρεπε να περιγράψει το Euphoria με τρεις μόνο λέξεις, πιθανότατα θα έλεγε: Zendaya, μωβ και γκλίτερ. Και ίσως αυτό να ήταν το μυστικό πίσω από την εκτόξευση της σειράς σε επίπεδα τηλεθέασης που θύμιζαν τις ένδοξες μέρες του Game of Thrones.

Η εντυπωσιακή αισθητική της σειράς, η εστίαση σε θέματα όπως η τοξική αρρενωπότητα, ο εθισμός και η βία, αλλά και το γεγονός ότι βλέπαμε την αγαπημένη Zendaya να αποχαιρετά οριστικά την Disney Channel εικόνα της μέσα από έναν σκοτεινό και απαιτητικό ρόλο, ήταν μερικοί μόνο από τους λόγους που έκαναν το κοινό να κολλήσει μαζί της.

Ο Sam Levinson, ο άνθρωπος που θεωρείται το δημιουργικό μυαλό πίσω από το Euphoria, κατάφερε πράγματι να παραδώσει μια εξαιρετικά δυνατή πρώτη σεζόν. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: πόσο mastermind μπορεί να θεωρηθεί κανείς όταν το Euphoria είναι ουσιαστικά remake μιας ήδη υπάρχουσας ισραηλινής σειράς και όταν μεγάλο μέρος της αισθητικής που οι θεατές λάτρεψαν φαίνεται να προήλθε από το όραμα της Petra Collins;

Η Collins, μόλις 25 ετών τότε, κλήθηκε αρχικά να συμμετάσχει στη δημιουργία της οπτικής ταυτότητας της σειράς, πριν απομακρυνθεί από την παραγωγή επειδή θεωρήθηκε «πολύ νέα». Παρ’ όλα αυτά, πολλοί παρατήρησαν ότι το τελικό αποτέλεσμα διατήρησε έντονα στοιχεία από το δικό της χαρακτηριστικό στυλ.

Και όμως, ανεξάρτητα από όσα συνέβησαν πίσω από τις κάμερες, εμείς αγαπήσαμε το Euphoria. Η σειρά άφησε έντονο αποτύπωμα στην ποπ κουλτούρα της εποχής της: από το γκλίτερ στο μακιγιάζ και τις εμφανίσεις που κατέκλυσαν τα social media μέχρι την εξαιρετική μουσική του Labrinth που συνόδευε κάθε συναισθηματική κατάρρευση των χαρακτήρων. Παράλληλα, λειτούργησε ως εφαλτήριο για μια νέα γενιά αστέρων, αναδεικνύοντας ονόματα όπως Jacob Elordi, Sydney Sweeney και Alexa Demie σε πρόσωπα πρώτης γραμμής του Χόλιγουντ.

Η δεύτερη σεζόν του Euphoria ήταν αναμφίβολα η πιο επιτυχημένη εμπορικά. Τα νούμερα εκτοξεύθηκαν, τα social media ζούσαν και ανέπνεαν για κάθε νέο επεισόδιο και η σειρά είχε πλέον μετατραπεί σε ένα κανονικό πολιτισμικό γεγονός. Παρ’ όλα αυτά, αν κοιτάξει κανείς πίσω, ίσως εκεί άρχισαν να φαίνονται και οι πρώτες ρωγμές.

Αισθητικά, η δεύτερη σεζόν ήταν αρκετά διαφορετική από την πρώτη. Το ονειρικό, σχεδόν φωτογραφικό ύφος που είχε γίνει σήμα κατατεθέν της σειράς έδωσε τη θέση του σε μια πιο σκοτεινή και «κινηματογραφική» προσέγγιση. Αν θέλει κανείς να είναι λίγο κακεντρεχής θα μπορούσε να πει ότι ό,τι είχε απομείνει από την επιρροή της Petra Collins έμεινε στην πρώτη σεζόν.

Το σχολείο παρέμενε θεωρητικά το βασικό σκηνικό της σειράς, όμως οι χαρακτήρες άρχισαν σταδιακά να απομακρύνονται από αυτό που τους έκανε ενδιαφέροντες εξαρχής. Βέβαια εκείνη τη στιγμή δεν μας ένοιαζε ιδιαίτερα. Το Euphoria παρέμενε διασκεδαστικό, χαοτικό και γεμάτο.

Παράλληλα, άρχισε να γίνεται πιο εμφανές ότι ο Sam Levinson ίσως δεν ήταν το σεναριακό θαύμα που πολλοί είχαν ανακηρύξει μετά την πρώτη σεζόν. Οι αφηγηματικές επιλογές γίνονταν ολοένα και πιο αμφιλεγόμενες, ορισμένες ιστορίες εγκαταλείπονταν χωρίς ιδιαίτερη εξήγηση και αρκετοί χαρακτήρες έμοιαζαν να εξυπηρετούν περισσότερο εντυπωσιακές σκηνές παρά μια συνεκτική εξέλιξη. Αλλά το κοινό ήταν πρόθυμο να συγχωρήσει πολλά.

Πράγματι, η δεύτερη σεζόν μπορεί να μην άφησε το ίδιο αποτύπωμα στην ποπ κουλτούρα με την πρώτη, παρέμεινε όμως εξαιρετικά επιτυχημένη και πολυσυζητημένη. Χάρισε στη Zendaya το δεύτερο Emmy της για τον ρόλο της Rue και ολοκληρώθηκε με το θρυλικό πλέον αυτοβιογραφικό μιούζικαλ της Lexi, ένα φινάλε που για πολλούς έμοιαζε σχεδόν ιδανικό. Ίσως και οριστικό.

Άλλωστε, πώς θα μπορούσε να συνεχιστεί η σειρά; Η Zendaya ήταν πλέον απασχολημένη με το κινηματογραφικό σύμπαν του Dune και συνεχώς μεγαλύτερες παραγωγές. Ο Jacob Elordi εξελισσόταν στο νέο αγαπημένο παιδί των auteur σκηνοθετών, περνώντας από το Saltburn στο Wuthering Heights και στο πολυσυζητημένο Frankenstein. Η Sydney Sweeney είχε μετατραπεί σε box-office όνομα με ρομαντικές κωμωδίες, διαφημιστικές καμπάνιες και αρκετές αμφιλεγόμενες δημόσιες επιλογές που εξασφάλιζαν ότι θα παρέμενε στην επικαιρότητα.

Οι περισσότεροι πίστευαν ότι το Euphoria είχε τελειώσει εκεί. Τελικά δεν τελείωσε. Απλώς χρειάστηκαν τέσσερα ολόκληρα χρόνια για να επιστρέψει και αυτό αποδείχθηκε η αρχή ενός εντελώς διαφορετικού προβλήματος.

Από τις πρώτες φωτογραφίες και τα trailer καταλάβαμε ότι αυτό δεν θα ήταν το Euphoria που ξέραμε. Το σχολικό περιβάλλον και τα σχολικά δράματα που έκαναν τη σειρά τόσο διασκεδαστική είχαν εξαφανιστεί και πλέον βλέπαμε τους χαρακτήρες ως νεαρούς ενήλικες να προσπαθούν να βρουν τον δρόμο τους. Θεωρητικά αυτό θα μπορούσε να λειτουργήσει. Στην πράξη, όχι και τόσο.

Ξαφνικά βρεθήκαμε μπροστά σε ένα σύμπαν γεμάτο μαφίες και διακίνηση ναρκωτικών. Σε κάποια σημεία έμοιαζε λες και ο Sam Levinson βρήκε ένα ακυρωμένο σενάριο του Ταραντίνο, μάζεψε τα καμένα κομμάτια και αποφάσισε να το μετατρέψει σε τρίτη σεζόν. Το πρόβλημα δεν ήταν ότι η σειρά έγινε πιο σκοτεινή. Το πρόβλημα ήταν ότι εγκατέλειψε σχεδόν ολοκληρωτικά όσα την έκαναν ενδιαφέρουσα.

Παρότι επέστρεψαν σχεδόν όλοι οι αγαπημένοι χαρακτήρες, έμοιαζε σαν η σειρά να μην ήξερε τι να τους κάνει. Η Rue παρέμενε θεωρητικά η πρωταγωνίστρια, όμως μεγάλο μέρος της αφήγησης μεταφέρθηκε στην Cassie, έναν χαρακτήρα που από πολύπλοκος και ενδιαφέρων κατέληξε να επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια χωρίς ιδιαίτερο νόημα. Για πρώτη φορά το Euphoria δεν ήταν ούτε χαοτικό ούτε σοκαριστικό ούτε διασκεδαστικό. Ήταν απλώς κουρασμένο.

Από εκεί που το Euphoria ήταν το αγαπημένο παιδί των κριτικών, με Emmy, Χρυσές Σφαίρες και διθυραμβικά σχόλια, η τρίτη σεζόν αποδείχθηκε η πιο αμφιλεγόμενη της σειράς και δεν ήταν μόνο οι κριτικοί που το παρατήρησαν. Μετά από τέσσερα χρόνια αναμονής, μεγάλο μέρος του κοινού είχε ήδη προχωρήσει παρακάτω.

Σε αυτό δεν βοήθησε ούτε η απουσία του Labrinth, του οποίου η μουσική αποτελούσε βασικό κομμάτι της ταυτότητας της σειράς. Ο Hans Zimmer μπορεί να είναι ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες του κινηματογράφου, όμως δεν κατάφερε να αναπληρώσει αυτό που έχασε το Euphoria.

Κάπως έτσι μια σειρά που κάποτε έμοιαζε ανίκητη βρέθηκε να συγκρίνεται με την όγδοη σεζόν του Game of Thrones: Όχι επειδή ήταν η «χειρότερη» σειρά της τηλεόρασης, αλλά επειδή θύμισε σε όλους πόσο εύκολα ένα τηλεοπτικό φαινόμενο μπορεί να χάσει τον δρόμο του.

Ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα της ιστορίας του Euphoria. Μερικές φορές το πιο δύσκολο πράγμα δεν είναι να δημιουργήσεις μια επιτυχημένη σειρά. Είναι να καταλάβεις πότε πρέπει να τελειώσει.