Η νύφη
Η πειραγμένη άποψη της Μάγκι Τζίλενχαλ πάνω στο θρυλικό μυθιστόρημα της Μέρι Σέλεϊ δεν είναι ούτε αδιάφορη ούτε άνευ σημασίας.
Στο Σικάγο του 1936 ένας αινιγματικός άντρας ζητάει από μια επιστήμονα, η οποία πειραματίζεται με πρωτοποριακές μεθόδους, να τον βοηθήσει. Η αβάσταχτη μοναξιά του άντρα και η απελπισία στην οποία ζει, τον υποχρεώνουν να ζητήσει από την έκπληκτη γιατρό να του φτιάξει μια σύντροφο!
“Τι είναι πιο τρομακτικό, ένα ghost story ή ένα love story;”
Η αταξινόμητη ταινία της Μάγκι Τζίλενχαλ δεν υπακούει σε ακαδημαϊκές φόρμες ή τετριμμένες εκδοχές. Ορμά με χίλια για να σαρώσει τις προβλέψιμες εκτιμήσεις ενός κοινού που αρέσκεται στα εύκολα. Κατασκευάζοντας μια τολμηρή ταινία, καταφέρνει να προκαλέσει δυνατές εντυπώσεις σε επίπεδο εικονογραφίας (η σχεδόν κόμικ αισθητική της προσφέρει μερικές αληθινά εμπνευσμένες σεκάνς) αλλά δεν μπορεί να βάλει όλες τις ιδέες της σε ένα ομοιογενές και λειτουργικό σύνολο.
Οι ερμηνείες πάντως είναι σταθερά προσηλωμένες στο σινεφίλ όραμα της Τζίλενχαλ, η οποία πάντως κλείνει περισσότερες από ότι θα έπρεπε φορές το μάτι στην μυημένο κινηματογραφόφιλο. Από ένα σημείο κι έπειτα μάλιστα το φιλμ διαβάζεται ως ένα κουίζ για δυνατούς σινεφίλ λύτες (δείτε μόνο πως χρησιμοποιεί η Γκίλενχαλ το όνομα της πρωτοπόρας γυναίκας σκηνοθέτριας Άιντα Λουπίνο στο σενάριο) παρά σαν ένα καταγγελτικό φεμινιστικό θρίλερ, όπως προφανώς και είναι το βασικό σημείο αναφοράς του. Όποιος δει το φιλμ θα νιώσει αρχικά αμήχανος με την χαοτική αίσθηση μιας ιστορίας που πηγαινοέρχεται σαν ακυβέρνητο καράβι σε φουρτουνιασμένη θάλασσα.
Το ανερμάτιστο και η υπερβολή χαρακτηρίζουν αρχικά το φιλμ που έχει αμέτρητες ιδέες και μια ηθελημένα ενοχλητική βιντεοκλιπίστικη αισθητική αλλά όσο η δράση προχωράει τα πράγματα δείχνουν να μπαίνουν στη σωστή θέση τους. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η σκηνοθέτρια φτιάχνει ένα φιλμ που βασίζεται στο τοτέμ της γοτθικής λογοτεχνίας – αλλά και την ταινία του Τζέιμς Γουέιλ- για να μιλήσει ουσιαστικά για τη θέση της γυναίκας σήμερα και τηνανοιχτή ακόμα πληγή των γυναικοκτονιών.
Με δάνεια από το παλιό Χόλιγουντ (τα μιούζικαλ και τα γκανγκστερικά του ’30) το αντιηρωικό πνεύμα των 60ς-70ς (η ιστορία της Άιντα και του Φρανκ θυμίζει «Μπόνι και Κλάιντ») καθώς και το σύγχρονο σινεμά (βλέπε «Poort hings»), η «Νύφη» είναι μια εντυπωσιακή κατασκευή που αν και είναι άνιση αξίζει οπωσδήποτε την προσοχή μας.