H Χλόη Ακριθάκη σε «Συναντήσεις» με εικαστικούς: Έκθεση φωτογραφίας στο Μουσείο Μπενάκη

Μισοκρυμμένα πρόσωπα, σκιές, λεπτομέρειες, εργαλεία ζωγραφικής, χέρια – πολλά χέρια… Αυτές οι εικόνες πρωταγωνιστούν στις φωτογραφίες της Χλόης Ακριθάκη, κάνοντας την αναγνώριση των 62 καλλιτεχνών που αποτυπώνει με τον φακό της επί το έργον μια σπαζοκεφαλιά για τον θεατή…

Όλα αυτά ξεκίνησαν το 1992, λέει η ίδια, όταν, εντελώς τυχαία, χρειάστηκε να επιστρατεύσει τις φωτογραφικές της σπουδές στο Βερολίνο, προκειμένου να φωτογραφήσει τον πατέρα της, τον Αλέξη Ακριθάκη (1939-1994), για τις ανάγκες μιας συνέντευξης, στο στούντιό του, την ώρα που εργαζόταν.

Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια, η ματιά της εξελίχθηκε – κάτι που αποτυπώνει, άλλωστε, η σύγκριση της δημοσιευμένης συνέντευξης του Ακριθάκη, που φιλοξενείται, ως σπάνιο μουσειακό κομμάτι, στην έκθεση, με τις φωτογραφίες καλλιτεχνών των τελευταίων ετών. Τα τελευταία 15 χρόνια, ξεκινώντας από τον φιλικό κύκλο του πατέρα της, η καλλιτέχνιδα αποτυπώνει με τον φωτογραφικό της φακό την εξέλιξη μιας σχέσης, της προσωπικής της σχέσης και επικοινωνίας με κάθε εικαστικό ξεχωριστά.

Η Χλόη Ακριθάκη δεν δημιουργεί φωτογραφικά «πορτρέτα»· αποτυπώνει «τη στιγμή μιας δημιουργικής διαδικασίας και τη σχέση εμπιστοσύνης, αλληλεγγύης και μοιράσματος» που δημιουργεί με τους καλλιτέχνες, όπως εξήγησε η επιμελήτρια της έκθεσης Κατερίνα Κοσκινά. Έχοντας τη δυνατότητα να μπει στον προσωπικό χώρο των καλλιτεχνών και να παρακολουθήσει από απόσταση αναπνοής τη μοναχική τους δουλειά («μια περίεργη συνθήκη, κάποιος δίπλα σου να παρακολουθεί και να φωτογραφίζει», λέει η ίδια) δημιουργεί μια αδιαμεσολάβητη σχέση μαζί τους.

«Μερικές φορές, γνωρίζοντάς με καλά, σε κάποιο σημείο, με ξεχνούν. Τότε μπορώ να πετύχω ειλικρινή στιγμιότυπα που τους δείχνουν να εστιάζουν στην καλλιτεχνική δημιουργία», σημειώνει η φωτογράφος, ενώ η επιμελήτρια κάνει λόγο για μια «έκθεση φίλων, στημένη σαν φιλικό τραπέζι».

Σε αυτές τις φωτογραφικές επισκέψεις της, η Χλόη Ακριθάκη συνάντησε τους καλλιτέχνες: Δημοσθένη Αβραμίδη, Γιάννη Αδαμάκο, Χρήστο Αθανασιάδη, Ευγενία Αποστόλου, Αμαλία Βεκρή, Κωστή Βελώνη, Βασίλη Γεροδήμο, Δημήτρη Γεωργακόπουλο, Βάσω Γκαβαΐσέ, Μαριάννα Γκιόκα, Μάρθα Δημητροπούλου, Κατερίνα Ζαχαροπούλου, Αθηνά Ιωάννου, Διονύση Καβαλλιεράτο, Λίζη Καλλιγά, Ειρήνη Καραγιαννοπούλου, Απόστολο Καρακατσάνη, Νικομάχη Καρακωστάνογλου, Μιχάλη Κατζουράκη, Κατερίνα Κατσιφαράκη, Πέγκυ Κλιάφα, Παναγιώτη Κουλουρά, Αλέξανδρο Λάιο, Παναγιώτη Λεζέ, Βασιλική Λευκαδίτη, Μαριάννα Λούρμπα, Μίλτο Μανέτα, Ειρήνη Μίγα, Μάρω Μιχαλακάκου, Κυριάκο Μορταράκο, Κλεοπάτρα Μουρσελά, Χρήστο Μπουρονίκο, Ελένη Μυλωνά, Ευφροσύνη Μυτιληναίου, Αντώνη Ντόνεφ, Νίκο Παπαδημητρίου, Νίκο Παπαδόπουλο, Αλέξιο Παπαζαχαρία, Ηλία Παπαηλιάκη, Νίκο Ποδιά, Λίλα Πολενάκη, Σπυριδούλα Πολίτη, Γεωργία Σαγρή, Νάνα Σαχίνη, Κώστα Σαχπάζη, Γιώργο Σταματάκη, Σοφία Στεβή, Χρύσανθο Σωτηρόπουλο, Τόλη Τατόλα, Δημήτρη Τζαμουράνη, Αλέξανδρο Τζάνη, Θανάση Τότσικα, Νίκο Τρανό, Γιώργο Τσεριώνη, Φίλιππο Τσιτσόπουλο, Κώστα Τσώλη, Μάρω Φασουλή, Έφη Χαλιωρή, Διονύση Χριστοφιλογιάννη, Μανταλίνα Ψωμά, Capten, Paolo Colombο.

Σπυριδούλα Πολίτη

Στην έκθεση θα πραγματοποιηθούν ξεναγήσεις από τη Χλόη Ακριθάκη και την επιμελήτρια Κατερίνα Κοσκινά στις 16 και 29 Μαρτίου και στις 6, 12, 26 και 27 Απριλίου, ώρα 13.00 (στις 29.3 θα πραγματοποιηθεί στις 17.00). Σημειώνεται ότι η ξενάγηση της 16.3 θα πραγματοποιηθεί μόνο από την επιμελήτρια της έκθεσης. Η συμμετοχή στις ξεναγήσεις επιβαρύνει το εισιτήριο της έκθεσης κατά 2 €.

Χλόη Ακριθάκη, φωτογραφία Nikos Zappas

Η Χλόη Ακριθάκη είναι καλλιτέχνης που χρησιμοποιεί ως βασικό μέσο έκφρασης τη φωτογραφία. Γεννήθηκε στο Δυτικό Βερολίνο το 1969. Κόρη του ζωγράφου Αλέξη Ακριθάκη και της κοσμοπολίτισσας Φώφης, μεγάλωσε ανάμεσα σε καλλιτέχνες μεταξύ Αθήνας και Βερολίνου. Σπούδασε φωτογραφία, ντιζάιν και νέα μέσα στην Bildo Akademie, Hochschule für Kunst und Medien του Βερολίνου. Ζει και εργάζεται στην Πράγα και την Αθήνα. Έργα της έχουν παρουσιαστεί σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Από το 2016 έχει αναλάβει τη διαχείριση και την ανάδειξη του έργου του πατέρα της, καθώς και το αρχείο της μητέρας της, μέσα από τη διοργάνωση εκθέσεων και τη δημιουργία εκδόσεων.