Έχεις Αργήσει: Το χοροθεατρικό έργο των Αντωνίας Οικονόμου και Παντελή Πιλάβιου στα Τζάμια Κρύσταλλα

Η Αντωνία Οικονόμου, χορογράφος – χορεύτρια και ο Παντελής Πιλάβιος, συνθέτης – μουσικός, συνδημιουργούν το χοροθεατρικό έργο «Έχεις Αργήσει», που θα παρουσιαστεί για τέσσερις παραστάσεις στον χώρο Τζάμια Κρύσταλλα, από τις 11 Νοεμβρίου 2026.

«Ο χρόνος είναι ένα μεγάλο οικοδόμημα. Ίσως το μεγαλύτερο. Ίσως, λοιπόν, χρειάζεται να κατεδαφιστεί. Ίσως είναι απαραίτητο να κατεδαφιστεί. Ίσως και να επιβάλλεται». 

Στο πλαίσιο ενός νέου residency στο Τζάμια Κρύσταλλα, οι δύο καλλιτέχνες, που έχουν συνεργαστεί και στο παρελθόν στο έργο «the great nothing »της Οικονόμου, πειραματίστηκαν με τον χρόνο, την κίνηση και τον ήχο, διαμορφώνοντας έναν μοναδικό χωροχρόνο, που λειτουργεί με τους δικούς τους κανόνες.

«Ο χρόνος δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Είναι μια παρουσία.

Ένα ακόμα σώμα μέσα στον χώρο. Παρακολουθεί, διακόπτει, προλαβαίνει, χωρίζει – και ίσως τελικά χορογραφεί τη σχέση των υπόλοιπων. Η αδυναμία να προλάβεις γίνεται σωματική – μπαίνει στο κεφάλι σαν χορωδία, σαν οδηγία, σαν πίεση – μικρές μάχες απέναντι σε κάτι που δεν μπορείς ακριβώς να δεις. Ο χρόνος ζει μέσα στο σώμα, ανάμεσα στο να ακούσεις και στο να απαντήσεις.

Ο χρόνος δεν είναι ρολόι. Είναι κυνηγός. Τόσο υπομονετικός, που δεν χρειάζεται να σε κυνηγήσει· απλώς περιμένει να περάσεις.

Το «Έχεις Αργήσει» ξεκινά από ένα συναίσθημα που γνωρίζουμε πολύ καλά: την επίμονη, την σχεδόν παράλογη αίσθηση ότι είμαστε ήδη πίσω.

Πίσω από τη μέρα, πίσω από τη δουλειά μας, πίσω από τις ίδιες μας τις ζωές.

Ζούμε σε έναν κόσμο που μας ζητά να κινούμαστε διαρκώς – να δουλεύουμε ασταμάτητα, να απαντάμε αμέσως, να είμαστε διαθέσιμοι, παραγωγικοί, παρόντες παντού ταυτόχρονα. Υπάρχει πάντα κάτι ακόμη που πρέπει να κάνουμε, κάπου αλλού που πρέπει να βρισκόμαστε, κάποιος άλλος στον οποίο πρέπει να απαντήσουμε. Ακόμη κι όταν σταματάμε, ο χρόνος μοιάζει να συνεχίζει χωρίς εμάς. Η αίσθηση ότι αργούμε γίνεται τρόπος ύπαρξης.

Με αυτή τη δουλειά θέλαμε να εξερευνήσουμε αυτή την πίεση μέσα από το σώμα: την επείγουσα ανάγκη, την προσμονή, την εξάντληση, το παράλογο του να προσπαθείς διαρκώς να προλάβεις κάτι που βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά σου.

Τί και αν σταματούσαμε να προσπαθούμε να προλάβουμε.

Το «Έχεις Αργήσει» δεν προσπαθεί να εξηγήσει τον χρόνο, αλλά να κατοικήσει μέσα του – να νιώσει την πίεσή του, το παράλογο, τη βία αλλά και την τρυφερότητά του».