Η Ήμερη, του Φ. Ντοστογιέφσκι για 2η σεζόν στο Θέατρο Σφενδόνη

Μετά την περσινή επιτυχία, τη θερμή ανταπόκριση του κοινού και τις εξαιρετικές κριτικές, «Η Ήμερη» επιστρέφει στο Θέατρο Σφενδόνη από τις 9 Νοεμβρίου, για οκτώ παραστάσεις, κάθε Δευτέρα και Τρίτη.

Η Δανάη Καρούμπη και η Ανθή Κολέση σκηνοθετούν τη νουβέλα του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, γραμμένη το 1876, σε μετάφραση του Λευτέρη Βογιατζή. Μια ομάδα νέων ηθοποιών ζωντανεύει επί σκηνής το έργο με ένταση, ευαισθησία και σύγχρονη ματιά.

Την πρωτότυπη μουσική υπογράφει ο The Boy, δημιουργώντας έναν ξεχωριστό ηχητικό κόσμο για την παράσταση.

Ποιος ήμουν εγώ και ποια ήταν αυτή. Η μοίρα όλων μας είναι να μην μας κατανοούν.

Ένας άνδρας σε απόγνωση επιχειρεί, μέσα από έναν καταιγιστικό μονόλογο σε πρώτο πρόσωπο, να ξετυλίξει το κουβάρι των αναμνήσεών του. Η γυναίκα του έχει μόλις θέσει τέλος στη ζωή της. Στο μυαλό του σαραντάχρονου ήρωα οι σκέψεις εναλλάσσονται με πυρετώδη ρυθμό, ενώ ένα βασανιστικό ερώτημα τον στοιχειώνει: «Γιατί;».

Η λογική συγχέεται με το συναίσθημα και εκείνος πασχίζει να κατανοήσει τι δεν λειτούργησε στο αρχικό σχέδιό του: παντρεύτηκε μια δεκαεξάχρονη κοπέλα, απλή, ήρεμη και ευγενική, με σκοπό να τη μεταμορφώσει στην ιδανική σύζυγο, σύντροφο της ζωής του. Ωστόσο, σύντομα το σχέδιο καταρρέει και ο γάμος οδηγείται στη διάλυση. Όταν πλέον είναι αργά, ο άνδρας αναρωτιέται:

«Δύο τη νύχτα. Τα μποτινάκια της εκεί, πλάι στο κρεβάτι, λες και την περιμένουν… Όχι, σοβαρά, αύριο όταν την πάρουν, τι θ’ απογίνω;».

Με την παράστασή μας επιχειρούμε να προσεγγίσουμε τα ερωτήματα που γεννά η αυτοκτονία αυτής της γυναίκας. Στόχος μας είναι να δοθεί χώρος στην ιστορία και τα γεγονότα να αναδυθούν χωρίς την απαίτηση μιας οριστικής εξήγησης ή απάντησης. Ο ίδιος ο Ντοστογιέφσκι άλλωστε γράφει ένα έργο για την αυτοκτονία – φαινόμενο συχνό και αυξανόμενο εκείνη την εποχή στη Ρωσία – όχι για να την ερμηνεύσει, αλλά για να την αγγίξει.

— Κλείσε το παράθυρο.
— Γιατί;
— Θα κρυώσεις. Μ’ αγαπάς;
— Τί είναι αυτή η σκέψη;
— Μόνο πέντε λεπτά.
— Δηλαδή ένα κουταλάκι του γλυκού;
— Κλείσε το παράθυρο. Πού ήμουν όλο το χειμώνα;
— Ήμουν μαζί με την ψυχή μου εγώ;
— Μα είμαστε κιόλας στα μισά του Απρίλη!
— Το ακούτε;
— Όχι, σοβαρά, κλείσε το παράθυρο. Μ’ αγαπάς;
— Να περιμένουμε να ξημερώσει η μέρα;

Δανάη Καρούμπη, Ανθή Κολέση