Seizensō: Οι μεταβάσεις της ζωής ως αποχαιρετισμός σε μια ομαδική έκθεση στην Γκαλερί Can

Η γκαλερί CAN παρουσιάζει την ομαδική έκθεση «Seizensō, A Funeral for the Living», μια έκθεση γύρω από την επιβίωση όχι ως ηρωική πράξη, αλλά ως διαρκή κατάσταση προσαρμογής.

Ο τίτλος Seizensō (生前葬) αναφέρεται στην ιαπωνική πρακτική της «κηδείας εν ζωή»: μια τελετή που οργανώνεται από κάποιον όσο ακόμη ζει, επιτρέποντάς του να παραστεί συμβολικά στο ίδιο του το τέλος. Περισσότερο από μια πρόβα θανάτου, το seizensō μπορεί να ιδωθεί ως πράξη αποχωρισμού από μια προηγούμενη εκδοχή του εαυτού — μια συνειδητή τομή ανάμεσα σε αυτό που υπήρξε και σε αυτό που εξακολουθεί να υπάρχει.

Το «Seizensō , A Funeral for the Living» ξεκινά από αυτή την παράδοξη συνύπαρξη τέλους και συνέχειας. Τι σημαίνει να επιβιώνεις όταν ο κόσμος γύρω σου — οικολογικά, πολιτικά, κοινωνικά αλλά και προσωπικά — βρίσκεται σε διαρκή μετάβαση; Τι αφήνουμε πίσω μας για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε; Ποιες νέες μορφές ζωής, πίστης, προστασίας ή φαντασίας κατασκευάζουμε μέσα στην αβεβαιότητα; Και πως μεταφράζεται το τέλος και η επανεκκίνηση στην καλλιτεχνική πρακτική;

Manolis D. Lemos, How long for the Other World to Come (Speluncar Offering), 2025, oil & UV cured ink on transparently primed linen, aluminum stretchers, 200x275cm

Αλέξης Βασιλικός, Γιώργoς Γιατρομανωλάκης, Μανώλης Δασκαλάκης-Λεμός, Σίλεια Δασκοπούλου, Μαριάννα Ιγνατάκη, Χρήστος Καπάτος, Χρυσάνθη Κουμιανάκη, Κωνσταντίνος Λαδιανός, Ηλιοδώρα Μαργέλλου, Νίκος Μάρκου, Δημήτρης Ταμπάκης, Κλεοπάτρα Τσαλή, Μάρω Φασουλή, Σωκράτης Φατούρος

Τα έργα των δεκατεσσάρων καλλιτεχνών προσεγγίζουν αυτή τη συνθήκη μέσα από διαφορετικές μορφές αποχωρισμού και συνέχειας. Ένα σώμα μεταμορφώνεται σε μυθολογικό πλάσμα· ένα πρόσωπο δίχως μάτια παραμένει μετέωρο ανάμεσα στην ολοκλήρωση και την εξαφάνιση· η πατρότητα σηματοδοτεί το τέλος ενός προηγούμενου εαυτού και την είσοδο σε μια νέα μορφή ευθύνης. Αλλού, η φροντίδα, η συντροφικότητα και η μνήμη λειτουργούν ως τρόποι διατήρησης μιας σχέσης απέναντι στον χρόνο και την απώλεια.

Yorgos Yatromanolakis

Παράλληλα, η τελετουργία και η έννοια της προσφοράς διατρέχουν την έκθεση μέσα από την επανάληψη, το κέντημα, τη χειροποίητη κατασκευή, τη γιορτή και την ανάμνηση. Αρχαϊκές εικόνες συναντούν ψηφιακές τεχνολογίες, οικογενειακά αρχεία συνομιλούν με πρακτικές που ταξίδεψαν από την Ιαπωνία στην Ελλάδα, ενώ καθημερινά υλικά και οικείες χειρονομίες μετασχηματίζονται σε φορείς μνήμης και αποκτούν τη βαρύτητα συμβόλων.

Την ίδια στιγμή, η μετάβαση επεκτείνεται πέρα από το σώμα. Ένας ποταμός επιμένει να υπάρχει κάτω από την πόλη που τον έχει καλύψει· η πρόσοψη ενός πολιτικού θεσμού ανασυντίθεται από πυρίτιδα — ένα υλικό που φέρει μέσα του τη δυνατότητα της ίδιας του της καταστροφής. Το φυσικό και το τεχνητό, το αρχαϊκό και το ψηφιακό συνυπάρχουν χωρίς σαφή ιεραρχία. Η έκθεση αντιμετωπίζει αυτή την αστάθεια όχι ως εξαίρεση αλλά ως συνθήκη της σύγχρονης ζωής.

Το Seizensō δεν είναι, τελικά, μια έκθεση για τον θάνατο. Είναι μια έκθεση για τις μικρές και μεγάλες απώλειες και μεταβάσεις, για όσα επιμένουν να ζουν — ακόμη και όταν αναγκάζονται να αλλάξουν μορφή. Το A Funeral for the Living γίνεται έτσι μια συμβολική τελετή αποχαιρετισμού: όχι μόνο για όσα έχουμε ήδη χάσει, αλλά και για τις εκδοχές του εαυτού και του κόσμου που χρειάζεται κάποια στιγμή να εγκαταλείψουμε προκειμένου να συνεχίσουμε να ζούμε.