Το θέατρο της Δευτέρας: «Ομόνοια – Μια μυθοπλασία»

Υπάρχουν πολλές απόψεις για το πού ή τι είναι όντως το κέντρο του κόσμου. Μία μεγαλούπολη στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, ένα μνημείο στη νότια πλευρά της υφηλίου ή ακόμα και μία πόλη στην Ανατολή. Όλες οι απόψεις πλήρως δικαιολογημένες και με πολλούς «ακολούθους». Με αφορμή όμως την παράσταση που είδα την Παρασκευή (23/10), θυμήθηκα (ξανά) πως το κέντρο του κόσμου μπορεί να είναι και μία πλατεία και συγκεκριμένα η πλατεία Ομονοίας. Η παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου, «Ομόνοια – Μια μυθοπλασία», σε σκηνοθεσία του Ανέστη Αζά και του Πρόδρομου Τσινικόρη και σε κείμενο των δύο τους αλλά και του Μιχάλη Πητίδη, μου υπενθύμισε πολύ ξεκάθαρα και μαεστρικά πως όλες οι αλλαγές που συμβαίνουν στον κόσμο, οι παρανομίες, η ανθρωπιά, ο έρωτας, ο ρατσισμός, η φτώχεια, η δικαιοσύνη και ο σουρεαλισμός – ναι, όλα αυτά – συμβαίνουν καθημερινά εδώ δίπλα μας, στο (δικό μας) κέντρο του κόσμου, την πλατεία της Ομόνοιας.

Μέσω της προσέγγισης του θεάτρου-ντοκιμαντέρ, του σουρεαλισμού αλλά και του ρεαλισμού, στο Θέατρο Δίπυλον κάθε εβδομάδα απλώνεται μία ιστορία που ισορροπεί ανάμεσα στη σάτιρα, το θρίλερ, την κωμωδία και την αδρή πραγματικότητα. Οι επτά ηθοποιοί ενσαρκώνουν πάνω από 10 ρόλους ο καθένας με πραγματική μαεστρία κάθε φορά. Ένα κείμενο που φτάνει στην ταράτσα του Εθνικού Θεάτρου αποτελεί την αφετηρία για μία ιστορία που θα γίνει θεατρική παράσταση με σκηνικό αλλά και βασικό πρωταγωνιστή, θα έλεγε κανείς, την Ομόνοια. Όλες τις αδικίες, τα λάθη, τη γελοιότητα των ημερών μας καταφέρνουν και μας τα προσφέρουν απλόχερα οι χαρακτήρες αυτής της παράστασης, χωρίς ποτέ να σε αφήσουν να βαρεθείς ή να μη γελάσεις λίγο μετά από τη στιγμή που απελπίστηκες. Ένα πρωτότυπο έργο, με αναγκαίες πινελιές σουρεαλισμού, μας υπενθυμίζει (χωρίς να μας κουνάει το δάχτυλο) την τρομερά προβληματική πραγματικότητα, μεταδίδοντας ζωντανά όσα συμβαίνουν καθημερινά σε όλο τον κόσμο – δηλαδή στην πλατεία της Ομόνοιας.