Το θέατρο της Δευτέρας: «Μικρές ταπεινώσεις»

@monopoligr

📍«Μικρές Ταπεινώσεις» στο Baumstrasse σε σκηνοθεσία & σύλληψη Πάνου Παπαδόπουλου και Νεφέλης Φασούλη 🪄«το θέατρο της Δευτέρας»/ επειδή δεν κάνουμε ΗΔΗ αρκετά – ΚΑΘΕ ΔΕΥΤΕΡΑ θα πηγαίνουμε μαζί και θέατρο❤️ #monopoligr #αθηνα #θεατρο #theatre #παράστασης @Nefeli Fasouli

♬ original sound – jkpsunestz ᢉ𐭩 – jkpsunestz ᢉ𐭩

Την Τρίτη το βράδυ, την ώρα που έξω έβρεχε καταρρακτωδώς, όσοι βρεθήκαμε στο Baumstrasse για τις «Μικρές Ταπεινώσεις», βρήκαμε καταφύγιο στο πιο ζεστό σαλόνι – γιατί έτσι έμοιαζε η σκηνή, μόλις περνούσες την χαρακτηριστική κίτρινη πόρτα του τρίτου ορόφου. Με μεγάλα χαλιά, τραπέζια με γιορτινό κόκκινο τραπεζομάντηλο, λουλούδια και κεριά, το δωμάτιο σε έκανε να νιώθεις ότι είσαι προσκεκλημένος σε κάποιο δείπνο με οικοδεσπότες τον Πάνο Παπαδόπουλο και τη Νεφέλη Φασούλη. Οι δυο τους, στο κέντρο της σκηνής, είχαν στο πλευρό τους τούς μουσικούς Κωστή Χριστοδούλου στο πιάνο και Κίμωνα Καρούτζο στο κοντραμπάσο και ανάμεσά τους ένα μικρό τραπεζάκι, για να αφήνουν το κρασί και τα τσιγάρα τους.

Η ατμόσφαιρα, λοιπόν, ήταν ήδη πολύ οικεία, όταν η η Νεφέλη Φασούλη ξεκίνησε να γεμίζει τον χώρο με τη ζεστή φωνή της, τραγουδώντας γλυκά “Oh, Danny boy, I love you so” και ο ήχος της βροχής έκανε το σκηνικό τόσο μαγικό που σχεδόν χαιρόμουν που έξω έβρεχε τόσο. Εξάλλου, εμείς ήμασταν «ασφαλείς», έτοιμοι να αφήσουμε τις «Μικρές Ταπεινώσεις» να μας παρασύρουν. Ή τουλάχιστον, έτσι νομίζαμε.

Η παράσταση γεννήθηκε μέσα από τις σημειώσεις του παππού Νίκου, του παππού του Πάνου Παπαδόπουλου δηλαδή, ο οποίος ανακάλυψε το ημερολόγιό του, μετά τον θάνατό του. Ομολογώ, λοιπόν, ότι δεν περίμενα να με αγγίξουν τόσο οι καθημερινές σημειώσεις ενός ανθρώπου «απλού», σαν εμένα κι εσένα. Ο παππούς Νίκος δεν περιέγραφε κάποιο κοσμοϊστορικό γεγονός ή κάποιο τρελό περιστατικό της ζωής του. Έγραφε με αρκετή λεπτομέρεια (και με πολλή τρυφερότητα και κατανόηση) για την καθημερινότητά του, τη ζωή του μετά τον χαμό της συντρόφου του, τις σκέψεις του όταν ένιωθε μοναξιά, απλά και «τετριμμένα» ίσως πράγματα που κατά πάσα πιθανότητα ήδη βιώνουν και δικοί μας αγαπημένοι, ηλικιωμένοι άνθρωποι, πράγματα που – αν είμαστε τυχεροί και επιβιώσουμε στον κόσμο αυτό – μάλλον θα ζήσουμε κι εμείς. Και, τελικά, γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο τα πιο απλά είναι και τα πιο συγκινητικά. Γι’ αυτό τα λόγια του παππού Νίκου άγγιζαν βαθιά από εκεί που δεν το περίμενες.

Σίγουρα, βοηθησε και η εύστοχη σκηνοθεσία και αφήγηση, ο πάντα ευρηματικός Πάνος Παπαδόπουλος με το αστείρευτο χιούμορ του να μας ανακουφίζει συχνά, η συμβολή της Λένας Κιτσοπούλου σε κάποια κείμενα, αλλά και η μουσική σε ρόλο συμπληρωματικό της αφήγησης. Ο Πάνος Παπαδόπουλος και η Νεφέλη Φασούλη δεν ήταν απλά δύο άνθρωποι που συνομιλούσαν επί σκηνής. Ένιωθες ότι γινόσουν μάρτυρας μιας ζωής, με τις ιστορίες του παππού του Νίκου να αποκτούν το δικό τους soundtrack μέσα από τη φωνή της Νεφέλης Φασούλη, που μας γοήτευε είτε τραγουδούσε την «Πλατεία Αμερικής» της Αρλέτα, είτε τον «Απόκληρο» του Φρέντυ Γερμανού, είτε το υπέροχο «Στο Λίκνισμά σου», ένα τραγούδι του Νικολαϊδη από τον δίσκο του 1989 “Η νύχτα ήταν πάλι κάπου αλλού”, που εγώ ανακάλυψα μέσα από την παράσταση.

Στην αρχή της παράστασης, την ώρα που η βροχή έπεφτε ακάθεκτη, ο Πάνος Παπαδόπουλος αναρωτήθηκε, σε μια από τις αρκετές αυθόρμητες στιγμές του: «Έξω βρέχει, ποιο το νόημα;». Για να είμαι ειλικρινής, το νόημα της βροχής δεν είμαι σίγουρη ότι το έχω συλλάβει ακόμα. Όμως, μετά από 1 ώρα και κάτι, βγήκα από το Baumstrasse, έχοντας έρθει λίγο πιο κοντά στο νόημα της ζωής, χάρη στον παππού Νίκο.