Και ο Θεός να βάλει το χέρι του

Ο Κέκο μένει ξαφνικά άνεργος και η γυναίκα του τον διώχνει από το σπίτι. Παρόλα αυτά έχει τάξει στον γιο του να τον πάει ονειρικές διακοπές και σκοπεύει να κρατήσει την υπόσχεση του. Μόνο που δεν έχει φράγκο.
Προσπαθείς να καταλάβεις τι το αστείο έχει αυτός ο τύπος που κάνει τους ιταλούς- και τους έλληνες από ότι πληροφορούμαστε- θεατές να σκάνε από τα γέλια και μένεις αποσβολωμένος όπως ο γερασμένος Ντέιβ μπροστά στη θέα του αινιγματικού μονόλιθου της «Οδύσσειας του διαστήματος». Επειδή όμως κάθε τι μεταφυσικό έχει υπό μια έννοια μια λογική παράμετρο, έτσι και το φαινόμενο Κέκο χρειάζεται την επεξήγηση του. Ο ιταλός σταρ της σύγχρονης ιταλικής κωμωδίας λοιπόν λέγεται Κέκο Τζαλόνε και κουβαλά όλα τα αρνητικά της ιταλικής φυλής. Σύμφωνα λοιπόν με τους δημιουργούς των χρυσοφόρων «κωμωδιών» του, τα χαρακτηριστικά του κλασικού ιταλού είναι η ματαιοδοξία, η κουτοπονηριά και ο ναρκισσισμός ενός απαίδευτου μικροαστού που ζητά να αναγνωριστεί η αξία του χωρίς να έχει τίποτα (μα τίποτα) θετικό να επιδείξει. Ο Τζαλόνε λοιπόν σε ένα κρεσέντο σατιρικής αυτοπαρωδίας μεγενθύνει όλα αυτά στο κινηματογραφικό alter ego του και συνεχίζει να μας ταλαιπωρεί σύμφωνα με τις εμπορικές διαθέσεις της εγχώριας διανομής (και καλά κάνουν σύμφωνα με τα εμπορικά τους κριτήρια) αφού οι κωμικές περιπέτειες του δεν έχουν καμιά αξία πλην της κερδοφορίας τους. Είναι κωμωδίες ρηχές, υπερφίαλες και απλοϊκές.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης