Ανάμεσα σε τρεις ζωές

Η Χάνα με το nonnon-binary παιδί της που βρίσκεται στην εφηβεία, επισκέπτεται στο Άμστερνταμ τον ηλικιωμένο γκέι πατέρα της που έχει χρόνια να δει. Το Φράνσις θα εκφράσει στην μητέρα του την επιθυμία να περάσει τους επόμενους μήνες μαζί με τον παππού του.

Η αυτοβιογραφική ταινία της Σόφι Χαντ δεν στερείται ενδιαφέροντος λόγω των έντιμων προθέσεων, της σκληρής αλήθειας του αλλά και των εξαίσιων ερμηνειών (ειδικά από την καταπληκτική Ολίβια Κόλμαν). Όμως υπάρχει μια μεγάλη απόσταση μεταξύ των φιλότιμων προσπαθειών και της μετουσίωσης τους σε ένα στιβαρό καλλιτεχνικό έργο καθώς είναι ολοφάνερο ότι η σκηνοθέτρια αδυνατεί να τιθασεύσει τα συναισθήματα και την ψυχολογική επιβάρυνση της από την έκθεση της προσωπικής ιστορίας της.

Προσπαθώντας μάλιστα να επιτύχει μια ευεργετική αποστασιοποίηση η Χάιντ σκιτσάρει αρκετάστιγμιότυπα με μια άστοχη ελαφρότητα που δεν συνάδει με το ύφος και το κλίμα της ιστορίας, ενώ ένας αχρείαστος διδακτισμός γίνεται όλο και εντονότερος όσο το δράμα κορυφώνεται.

Υπάρχουν πάντως οι πραγματικά συγκινητικές σκηνές – κυρίως γύρω από τη σχέση της ηρωίδας τόσο με το παιδί της όσο και με τον πατέρα της- που βασίζονται σε προφανώς αυθεντικά συμβάντα που έχουν σημαδέψει τη ζωή της δημιουργού του επίσης τρυφερού και ανθρώπινου «Καλή τύχη Λίο Γκράντε».