Ραχοκοκκαλιά: Μια παράσταση χορού της Αγνής Παπαδέλη Ρωσσέτου στο ΦΙΑΤ
Προσθήκη ως αγαπημένη πηγήΣτη νέα χορογραφία της Αγνής Παπαδέλη Ρωσσέτου, με τίτλο «Ραχοκοκκαλιά», που παρουσιάζεται στο ΦΙΑΤ, έξι χορευτές/τριες και δύο μουσικοί διερευνούν την πυκνότητα, την αραίωση και τη συλλογικότητα του σώματος, με αφετηρία τον «Άβακα» του Γιώργου Λάππα.
Η παράσταση «Ραχοκοκκαλιά», σε χορογραφία Αγνής Παπαδέλη Ρωσσέτου, παρουσιάζεται 17-21 Ιουνίου στο ΦΙΑΤ.
Λίγα λόγια για το έργοΑπό τον άτλαντα μέχρι τον κόκκυγα, ή αλλιώς ραχοκοκκαλιά. Ένα ψαροκόκκαλο, η κορυφογραμμή μιας οροσειράς, η σπονδυλική μας στήλη, ή ο σκληρός πυρήνας της ομάδας, είναι κάποια από τα πιθανά νοήματα της λέξης.
Σε μια προσπάθεια αναπαράστασης της έννοιας της πυκνότητας, έξι χορευτές/τριες και δυο μουσικοί, λειτουργώντας σαν την παλάμη ενός χεριού, άρρηκτα και θεμελιωδώς συνδεδεμένοι και αλληλέγγυοι, περνούν από αναπαραστάσεις διαφορετικών λειτουργιών και καταστάσεων που αφορούν την ιδέα της πύκνωσης και της αραίωσης, με τρόπο άμεσο και ανεπιτήδευτο.
Ζωντανεύοντας διαδοχικές εικόνες δανεισμένες κυρίως από το φυσικό κόσμο και από οργανικές ή ανόργανες λειτουργίες ή συμβάντα, δημιουργούνται σε στιγμές, εφήμερες σχισμές από τις οποίες ξεπηδά η ανθρώπινη υπόστασή των χορευτών/τριών και ο υποκειμενικός συσχετισμός μεταξύ τους.
Αφετηρία και έμπνευση για αυτό το εγχείρημα αποτέλεσε το έργο του Γιώργου Λάππα, «Άβακας» (1983), μια μελέτη του γλύπτη γύρω από την πυκνότητα. Ο ίδιος γράφει στον κατάλογο της έκθεσης: Έζησα τα παιδικά μου χρόνια στη Σαχάρα. Με το παραμικρό φύσημα του αέρα ξεδιπλώνονταν από την επιφάνεια της γης οι πιο παράξενοι στρόβιλοι καμωμένοι από κουκκίδες. Όταν τις μαζεύεις στην παλάμη, οι κουκκιδίτσες γίνονται ένας λοφίσκος. Είναι μικρές πέτρες κι όμως το σύνολό τους είναι ρευστό και γίνεται σύννεφο.
Σ’ αυτό το διπλό ρόλο του χορευτή να είναι και κόκκος άμμου αλλά και ζωντανός άνθρωπος ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους, και κατ’ επέκταση στην επιλογή του θεατή να περνάει από την πρώτη ερμηνεία αυτού που βλέπει στη δεύτερη, βασίζεται και αναπτύσσεται η ιδιαιτερότητα αυτού του έργου.
Οι δυο φωνές των μουσικών, γυμνές και με δύναμη, σαν ακόμα δυο σώματα, κάνουν τομές στην σιωπή, πλέκονται μεταξύ τους, γεμίζουν το χώρο με την ένταση ή την πολυπλοκότητα του ρυθμού και της χροιά τους και μεταβάλλουν σε ένα άλλο επίπεδο τις περιοχές της πυκνότητας, επηρεάζοντας έτσι την πρόσληψη αυτού που συμβαίνει στον πραγματικό χώρο της σκηνής.
