Το Παρίσι μπορεί να περιμένει

H Αν (Diane Lane) παντρεμένη εδώ και χρόνια με επιτυχημένο παραγωγό του Χόλιγουντ (Alec Baldwin) πραγματοποιεί οδικό ταξίδι από τις Κάννες στο Παρίσι συνοδευόμενη από το γάλλο συνεργάτη του συζύγου της (Arnaud Viard).Μια -υπό κανονικές συνθήκες επτάωρη- διαδρομή εξελίσσεται σε ένα ταξίδι ημερών, με ειδυλλιακά τοπία, υψηλή κουζίνα, εκλεκτά κρασιά, αρκετό γέλιο και ερωτικά απρόοπτα.

Τίποτα δεν λειτουργεί σωστά σε αυτό το αποκαρδιωτικό σκηνοθετικό ντεμπούτο της συντρόφου του κορυφαίου Francis Ford Coppola. Η Eleanor Coppola προφανώς και θέλει να αφηγηθεί μια φινετσάτη και χαριτωμένη ανάλαφρη κομεντί αλλά η αδυναμία της να περιγράψει ακόμη και τα πιο ασήμαντα συμβάντα (μια τυπική σκηνή συνάντησης δύο ξένων μπορεί να προκαλέσει φρενίτιδα πανικού στο σετ από την αδυναμία της σκηνοθέτιδος να αφηγηθεί τα βασικά) μετατρέπει τούτο το θεωρητικά ονειρικό trip σε ορισμό της βαρεμάρας και της κοινοτυπίας. Η μπάλα μάλιστα χάνεται σε τέτοιο βαθμό από τη δημιουργό που η… κατηφόρα συμπαρασύρει και τους πρωταγωνιστές της. Ο Baldwin (ευτυχώς για κείνον) έχει λίγες σκηνές και προσπαθεί να τα βγάλει εις πέρας θυμίζοντας το κωμικό alter ego του στις ταινίες του Woody Allen, ενώ η άτυχη της ταινίας είναι η Diane Lane που δεν ξέρει από πού να πιαστεί για να προσδώσει λίγο ρεαλισμό – αν όχι στοιχειώδη ευαισθησία όπως απαιτεί το σενάριο- έστω στο χαρακτήρα της. Το αποτέλεσμα είναι μια τρύπα στο νερό. Ακόμη κι όταν όλα τριγύρω αποθεώνουν τον παροιμιώδη γαλλικό ρομαντισμό η απονευρωμένη γραφή της Coppola κάνει τα πάντα να βουλιάζουν σε ένα ψεύτικο σκηνικό με άψυχους χαρακτήρες και καταστάσεις που βγάζουν άθελα τους γέλιο.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης