Κος κανένας εναντίον Πούτιν

Στη Ρωσία του 2022 ο πόλεμος με την Ουκρανία επιφέρει κάποιες περίεργες αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας, τις οποίες ένας δάσκαλος – και υπεύθυνος βιντεοσκόπησης των εκδηλώσεων του σχολείο του στο Κάραμπας- δυσκολεύεται να αποδεχτεί.

Το φιλμ παρά τον προφανή πολιτικό – και άκρως επίκαιρο καθώς ο πόλεμος στην Ουκρανία με τον ένα ή άλλο τρόπο συνεχίζει να υφίσταται- χαρακτήρα του, διατηρεί ένα μίνιμουμ κωμικής «ανάγνωσης» της σημερινής ρωσικής καθημερινότητας που θυμίζει το προβοκατόρικο σινεμά του αμερικανού ντοκιμαντερίστα Μάικλ Μουρ. Μάλιστα ο τρόπος με τον οποίο ο εκ των σκηνοθετών και ουσιαστικός πρωταγωνιστής του φιλμ Πάβελ «Πάσα» Ταλάνκιν τοποθετεί τον εαυτό του στο επίκεντρο των κοσμογονικών γεγονότων, έχει κάτι από την ναρκισσιστική συμπεριφορά του επίσης βραβευμένου με όσκαρ Μουρ.

Η αλήθεια της ταινίας όμως- ακόμη και μονομερής-είναι ασυναγώνιστη μετατρέποντας τα γεγονότα που παρακολουθούμε από την κάμερα σε μια αγωνιώδη κινηματογραφική εμπειρία. Σαφώς και υπάρχουν αρκετά ερωτηματικά γύρω από την κατασκευή του φιλμ. Όμως δεν είναι ικανά να αμβλύνουν τις θετικές εντυπώσεις που προκαλεί ένα έργο-σχόλιο για τον πολιτικό αυταρχισμό, την λογοκρισία και την προπαγάνδα (τρομερά τα όσα λένε στους μαθητές τους οι δάσκαλοι για τις σχέσεις και κυρίως το μέλλον Ευρώπης και Ρωσίας).

Ηπροσεκτική αποδόμησητου μεθοδικά σχεδιασμένου μαθήματος προπαγάνδας και πλύσης εγκεφάλου  που αποσκοπεί στην στρατιωτικοποίηση των σχολείων και την ενίσχυση του εθνικισμού στη σύγχρονη Ρωσία, είναι το μεγάλο ατού του φιλμ που έφυγε από την πρόσφατη οσακρική απονομή με τον τίτλο του καλύτερου ντοκιμαντέρ.