ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
21
ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
«Τα παιδιά στην κερκίδα είναι η μόνη σου ελπίδα» έχει πει ο αγαπημένος Νίκος Πορτοκάλογλου και στο monopoli.gr, για άλλη μια χρονιά, είμαστε εδώ για να το επιβεβαιώσουμε με τον τρόπο μας – και τις λέξεις μας. Και φέτος, όπως κάθε χρόνο, οι συντάκτριες αυτού του site είχαμε την τύχη να βρεθούμε σε πολλές ‘κερκίδες’, φεστιβάλ, live και συναυλίες. Πρώτες φορές, αγαπημένοι καλλιτέχνες, γνώριμοι στίχοι, νέοι ήχοι, όνειρα που πραγματοποιήθηκαν μέσα σε ένα βράδυ και πολύ ταλέντο. Οι καλοκαιρινές συναυλίες είναι εξ ορισμού γεμάτες με όλα αυτά – και πολλά περισσότερα.
Έξι άνθρωποι του Monopoli λοιπόν, εκμυστηρευόμαστε τις αγαπημένες μας συναυλιακές στιγμές ενός καλοκαιριού που είναι λες και δεν υπήρξε ποτέ – ήταν τόσο σύντομο. Βέβαια, θα μου πείτε, δεν έχει σημασία η διάρκεια. Σημασία έχει, ότι και φέτος ήμασταν αρκετά τυχεροί ώστε να ζήσουμε (σ)τις καλοκαιρινές συναυλίες – σαν όνειρο.
Εγώ θα σας πάρω λίγο εκτός Ελλάδας. Γιατί καμιά φορά αποφασίζεις να θυσιάσεις τις κλασικές καλοκαιρινές διακοπές σε ένα ελληνικό νησί για να πετάξεις στην άλλη άκρη της Ευρώπης και να δεις τον αγαπημένο σου καλλιτέχνη. Στη δική μου περίπτωση, αυτό σήμαινε λίγες μέρες στο Παρίσι και μια θέση στο Stade de France για να δω τους BTS, σε μια ιστορική συναυλία με 92.000 θεατές τη μεγαλύτερη της καριέρας τους από άποψη χωρητικότητας μέχρι σήμερα.
Με μια σκηνή 360 μοιρών, πραγματικά δεν υπήρχε «κακή» θέση. Το πρόγραμμα άνοιξε με τραγούδια από το νέο, εμπορικά και κριτικά επιτυχημένο άλμπουμ τους, όπως τα Hooligan και Body to Body, ενώ φυσικά δεν έλειψαν τα Fire, MIC Drop, Dynamite και IDOL. Στο τελευταίο, μάλιστα, τα μέλη του συγκροτήματος έκαναν τον γύρο του σταδίου τραγουδώντας προς κάθε κερκίδα, κάνοντας όλους να νιώθουν μέρος της ίδιας γιορτής. Εντυπωσιακά vocals, χορογραφίες, visuals και μια ενέργεια που δεν έπεσε ούτε στιγμή.
Εκτός από το ίδιο το συγκρότημα, πρωταγωνιστής ήταν και ο κόσμος: δεκάδες χιλιάδες fan τραγουδούσαν λέξη προς λέξη κάθε κομμάτι, είτε στα αγγλικά είτε στα… κορεάτικα, δημιουργώντας εκείνες τις στιγμές που σου σηκώνουν την τρίχα. Αυτό είναι, τελικά, το μαγικό με τις καλοκαιρινές συναυλίες. Δεν είναι μόνο δύο-τρεις ώρες μουσικής, αλλά η αφορμή για ένα ταξίδι, για νέες εικόνες και για να βρεθείς ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους που αγαπούν το ίδιο πράγμα με εσένα. Είναι ένας τρόπος να κάνεις ένα μικρό δώρο στο inner παιδί σου και να του αποδείξεις ότι κάποια όνειρα, όσο χρόνια κι αν περιμένουν, τελικά πραγματοποιούνται. Γιατί το να συνεχίζεις να αγαπάς τα ίδια πράγματα που αγαπούσες στα 14 σου είναι ίσως, η πιο όμορφη μορφή ελευθερίας.
Δάφνη Τζώρτζη
Στα προσωπικά μου χρονικά, ως old school, παραδοσιακή συναυλιάκιας, είδα τις λιγότερες συναυλίες σε μια καλοκαιρινή σεζόν που έχω δει ποτέ. Συνεπώς, δεν αποτελώ και πολύ καλό δείγμα για τη λίστα των favorites – πόσο μάλλον μέσα σε ένα δίμηνο όπου τα live κάλυψαν μεγάλα κοινά, πολλών ειδών γούστα – από metal έως pop, rock και reggae. Και με πολύ ενδιαφέροντα ονόματα να εκπροσωπούν το κάθε είδος. Εντούτοις, θεωρώ ότι αξιώθηκα να δω δύο εξαιρετικές συναυλίες και από καλλιτέχνες που εμφανίζονταν για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Ανάμεσα σε δύο ριζοσπαστικές φυσιογνωμίες (ο καθένας για τη γενιά του) της μεγάλης οικογένειας της pop σκηνής, που αμφότεροι προσέφεραν δύο εξαιρετικές βραδιές – τον David Byrne και τον Damon Albarn (δηλαδή την ψυχή των Gorillaz) – θα επιλέξω τον δεύτερο.
Όχι μόνο επειδή στ’ αλήθεια ήταν ένα πιο κοντινό στα δικά μου γούστα live, αλλά κι επειδή ο Albarn εκπροσωπεί μια ηγετική μορφή στη γενιά του brit pop που με μεγάλωσε – αυτή τη φορά ως frontman των Blur. Όμως, οι Gorillaz, αυτό το, πάλαι ποτέ, side project έχει αποδειχθεί τόσο ανθεκτικό και διαρκώς επαναπροσδιοριζόμενο μέσα στο χρόνο, κάτι που, στα μάτια μου, επαληθεύτηκε περίτρανα κατά την αθηναϊκή τους επίσκεψη. Και η οποία τα είχε όλα: τα πιο μεγάλα τους hits εντός setlist- αν είχαν πει και το «Dare» θα ήμουν πιο χαρούμενη, το ομολογώ – σταρ της διεθνούς σκηνής για να κάνουν απροσδόκητες cameo εμφανίσεις όπως ο αχαλίνωτος Αμερικανός ράπερ Yassiin Bey και ο φοβερός Σύριος Omar Souleyman, που ανέβασαν ακαριαία την ενέργεια της βραδιάς.
Και το κυριότερο, πέρα από τη μουσική ευδαιμονία, ήταν όταν αυτή κατάφερνε να σταθεί πάνω σε στερεά πολιτικά μηνύματα, μακριά από συνθηματολογίες, που διέτρεχαν τη συναυλία από την αρχή μέχρι το τέλος. Κι αυτό γινόταν πολύ συγκινητικό, μέσα στην κατάσταση παγκόσμιας απόγνωσης που πυροδοτείται ολοένα· και ειδικά όταν γύρω μου παρατηρούσα τόσους νεότερους θεατές: μια επόμενη γενιά για να εισπράξει και να μεταβολίσει αυτή την κοινωνική δυναμική.
Στέλλα Χαραμή
Παλιά μετρούσαμε το καλοκαίρι με παγωτά. Τώρα το μετράμε με συναυλίες! Παγωτά τρώμε όλο τον χρόνο αλλά οι καλύτερες συναυλίες είναι σίγουρα οι καλοκαιρινές. Ο φετινός μου στόχος για το πρώτο μου καλοκαίρι στην Αθήνα, ήταν να πάω σε όσες περισσότερες συναυλίες μπορούσα. Και νομίζω το πέτυχα! Είμαι από τους ανθρώπους που ακόμα και αν ξέρουν λίγα τραγούδια απλά θα πάω σε μια συναυλία για την εμπειρία. Έτσι σε ένα καλοκαίρι κατέληξα να πηγαίνω σε πολλές συναυλίες, πολυαναμενόμενες και μη.
Για να απαντήσω στο ερώτημα που έθεσα, το μόνο κοινό που έχουν αυτοί οι καλλιτέχνες μεταξύ τους-εκτός του ότι βρισκόμουν εγώ στο κοινό- είναι ότι κατάφεραν να μου “μείνουν” και να σκέφτομαι αυτές τις συναυλίες για μέρες! Ο Εθισμός που άκουγα ευλαβικά μέχρι την στιγμή του live, ο Nick Cave και οι Bad Seeds που ήξερα μαξ δύο τραγούδια και τώρα έχω κολλήσει και οι Γιαγκίνηδες που μου θύμισαν πόσο αγαπώ το ρεμπέτικο. Τι κρατάμε από όλα αυτά; Πρώτον ότι οι καλοκαιρινές συναυλίες είναι καλύτερη μονάδα μέτρησης από το παγωτό και δεύτερον να δοκιμάζουμε νέες γεύσεις (παγωτού και μουσικής) γιατί μπορεί να ανακαλύψουμε κάτι νέο και εν δυνάμει αγαπημένο!
Νικολέτα Χατζησάββα
Το φετινό συναυλιακό καλοκαίρι δεν πήγε ακριβώς όπως το είχα φανταστεί. Και με το «όπως το είχα φανταστεί» εννοώ κυρίως ότι δεν κατάφερα να πάω σε όσες συναυλίες θα ήθελα, όχι ότι δεν πέρασα καλά σε εκείνες που βρέθηκα. Αν, όμως, έπρεπε να ξεχωρίσω μία και να της αφιερώσω αυτές τις λίγες γραμμές, τότε αυτή θα ήταν χωρίς δεύτερη σκέψη η συναυλία των Florence + The Machine στο φετινό Ejekt. Μια βραδιά που μάς έφερε στον εξωτερικό χώρο του Telekom στο ΟΑΚΑ για να γίνουμε, έστω και για λίγο, μέρος μιας ξεχωριστής τελετουργίας, με τη Florence να μάς οδηγεί από σκηνής σαν άλλη ιέρεια.
Η Florence Welch εμφανίστηκε με το πιο όμορφο, κατακόκκινο φόρεμα που έχεις δει, θυμίζοντας ταυτόχρονα θεά αλλά και μάγισσα – και από την πρώτη στιγμή μάς μάγεψε. Ξυπόλυτη, πατώντας διαρκώς στις μύτες των ποδιών της, έμοιαζε να αιωρείται καθώς διέσχιζε ασταμάτητα τη σκηνή από τη μία άκρη στην άλλη. Η αρχή έγινε με το “Everybody Scream” και στη συνέχεια ακολούθησε ένα ταξίδι στα πιο αγαπημένα τραγούδια της δισκογραφίας της.
Σήμερα, έχοντας την αίσθηση πως είναι περισσότερο συμφιλιωμένη με την ευαλωτότητά της, η Florence μοιάζει να αφήνει τη μουσική να ξεχύνεται μέσα από το ίδιο της το σώμα. Από την κορυφή μέχρι τα δάχτυλα των ποδιών της, κάθε της κίνηση σε εκείνο το live, έμοιαζε προέκταση των τραγουδιών της. Σαν η ίδια να μην πατούσε ποτέ πραγματικά στη γη.
@monopoligr @Ejekt Festival ΕΜΕΙΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ (όρθια)🔥❤️🔥 #florenceandthemachine #ejektfestival2026 #monopoligr #dogdaysareover ♬ original sound – monopoligr
Μία από τις πιο δυνατές στιγμές της βραδιάς ήταν, όμως, όταν μάς ζήτησε να αφήσουμε για λίγο τα κινητά στην άκρη και να ζήσουμε τη συναυλία μαζί με τον άνθρωπο που στεκόταν δίπλα μας, είτε ήταν φίλος είτε ένας εντελώς άγνωστος. Και κάπως έτσι βρεθήκαμε όλοι να ουρλιάζουμε το “Dog Days Are Over”, νιώθοντας εκείνη τη σπάνια, απελευθερωτική αίσθηση του πραγματικού μοιράσματος. Χωρίς οθόνες. Χωρίς περισπασμούς.
Στο τέλος και λίγο πριν χαθεί ανάμεσα στα πυροτεχνήματα που φώτισαν τον καλοκαιρινό αθηναϊκό ουρανό, η Florence τραγούδησε για τελευταία φορά το “Free” και μάς αποχαιρέτισε λέγοντας: «Δεν ξέρω να κάνω τίποτε άλλο, παρά μόνο να ανοίγω την αγκαλιά μου και να τα δίνω όλα σε εσάς». Και ίσως αυτή η φράση να περιέγραψε καλύτερα από οτιδήποτε άλλο όσα ζήσαμε εκείνο το βράδυ.
Ευδοκία Βαζούκη
“Ήλιος, θάλασσα, αμμουδιά, τι άλλο θέλει η καρδιά;” αναρωτιούνται οι Χατζηφραγκέτα σε ένα από τα πιο αμιγώς καλοκαιρινά κομμάτια τους και κάθε φορά που το ακούω πολύ θα ήθελα να τους απαντήσω: “Καλοκαιρινές συναυλίες!”. Αλήθεια, υπάρχει κάτι πιο όμορφο από το να γεμίζουν τα ανοιχτά θέατρα, οι συναυλιακοί χώροι, οι πλατείες με κόσμο που μοιράζονται την ίδια αγάπη για τη μουσική; Ανέκαθεν, μια από τις αγαπημένες μου “εικόνες” είναι να βλέπω χιλιάδες κόσμου να τραγουδούν στίχο – στίχο τραγούδια που (και εγώ) αγαπώ. Νομίζω ότι αυτή η αίσθηση του “μαζί” είναι ένας από τους λόγους που αγαπώ τόσο τις συναυλίες και περιμένω πώς και πώς να δω τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες στην παραδοσιακά πιο χοτ συναυλιακή σεζόν, το καλοκαίρι.
Δυστυχώς, αυτό το καλοκαίρι ήταν, για διάφορους λόγους, δύσκολο για εμένα. Δύο ήταν οι συναυλίες που ανυπομονούσα να δω φέτος το καλοκαίρι, στη μία – εκείνη των Kneecap – δεν κατάφερα να πάω. Μπόρεσα, όμως, να πάω στη συναυλία που περίμενα περισσότερο, εκείνη των Ημιζ. Και είμαι ευγνώμων. Αυτό το reunion το περίμενα χρόνια, μιας και δεν είχα προλάβει να δω πότε live τα Ημισκούμπρια πριν διαλυθούν. Η επανένωση για τα 30 χρόνια “30 χρόνια επιτυχίες” ήταν, λοιπόν, ένα παιδικό όνειρο που έγινε πραγματικότητα και με την ενέργειά τους Δημήτρης Μεντζέλος, Μιθριδάτης και Πρύτανης με έκαναν να νιώσω ότι, όπως για εμάς, έτσι και για εκείνους, αυτές οι συναυλίες σήμαιναν πολλά. Ίσως γι’ αυτό το reunion αυτό έγραψε αμέσως συναυλιακή ιστορία.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Όπως και να το κάνουμε, έχει άλλη χάρη να ακούς live τραγούδια – ύμνους, που έχεις σιγοτραγουδησει άπειρες φορές, πόσο μάλλον όταν στη σκηνή βρίσκονται θρύλοι που συνέβαλαν στο να γνωρίσει και να αγαπήσει μια ολόκληρη χώρα το hip hop. Με αυτές τις σκέψεις έφυγα από τη δεύτερη συναυλία τους στην Πλατεία Νερού – μια συναυλία που θα θυμάμαι πάντα ως μια από τις πιο όμορφες στιγμές αυτού του δύσκολου (συλλογικά, αλλά και ατομικά) καλοκαιριού.
Τατιάνα Γεωργακοπούλου
Συμβαίνει και σε εσάς τα καλοκαίρια σας να ταυτίζονται απόλυτα με ένα καλλιτέχνη; Πώς συνδέουμε καταστάσεις με τραγούδια, φαγητά με ανθρώπους και μυρωδιές με αναμνήσεις – έτσι και με τους καλλιτέχνες και τα καλοκαίρια. Κάθε καλοκαίρι μου τα τελευταία χρόνια είναι συνδεδεμένο με έναν καλλιτέχνη – ή ένα τραγούδι – και φυσικά τη συναυλία του. Πέρυσι ήταν ο Μίλτος Πασχαλίδης, φέτος ήταν, απροσδόκητα, ο Παύλος Παυλίδης. Χρησιμοποιώ τη λέξη απροσδόκητα γιατί όντως έτσι συνέβη. Ενώ τον γνωρίζω χρόνια, τον θαυμάζω χρόνια και εκτιμώ πολύ τις λέξεις του και τη μουσική του, φέτος ήταν η χρονιά που κυριολεκτικά πετύχαινα τα τραγούδια του παντού μπροστά μου. Από τον πρώτο χορό, στον γάμο δύο αγαπημένων μου φίλων, μέχρι την καλύτερη συναυλία του φετινού μου καλοκαιριού.
Στο σταθερό ραντεβού του πλέον στο Release Athens ο «ροκ ποιητής» αυτής της χώρας έδωσε, σύμφωνα με τον ίδιο, «το αγαπημένο του live» μέχρι τώρα. Νόμίζω πως είχα χρόνια να δω άνθρωπο να ευχαριστιέται τόσο πολύ την μουσική του. Να χορεύει σαν μικρό παιδί στα beat των κομματιών του, να ακούει το κοινό και να επικοινωνούν μοναδικά. Πάντα η πλατεία στις συναυλίες καθορίζει την εξέλιξη τους και η συναυλία του Παυλίδη είναι τρανό παράδειγμα αυτού. Από τα Ξύλινα Σπαθιά μέχρι την τελευταία του Πανσέληνο, όλοι οι άνθρωποι που ήταν γύρω μου τραγουδούσαν δυνατά τους στίχους των κομματιών του.
Από τα εξαιρετικά γραφικά του, που φαίνεται πραγματικά να προβάλλουν την ψυχή του ίδιου και των κομματιών του, μέχρι την μοναδική χροιά του, την ενέργειά του, την χαρά και τους φανς του που σταθερά τον ακολουθούν – εκείνη η νύχτα στο Release έκανε ξεκάθαρο πως το φετινό μου καλοκαίρι ανήκει στην μουσική του Παύλου Παυλίδη. Λες και είμαι μία από τους χαρακτήρες στις ιστορίας του, σαν μία από τις λέξεις στα ποιήματα του. Μόνο έτσι άλλωστε κάθε καλοκαίρι αποκτά νόημα – με το κατάλληλο soundtrack στο κατάλληλο σύμπαν.
