Από το YouTube στο Spotify: Πώς δύο γενιές συναντήθηκαν στoυς Florence and the Machine

Είναι πλέον ευρέως γνωστό, πως η μουσική υπόκρουση στη δουλειά είναι απαραίτητη. Είτε δουλεύεις σε καφέ είτε σε γραφείο, χρειάζεσαι μία ψυχική υποστήριξη, η οποία, στην πιο σημαντική και πιο απλή μορφή, θα επέλθει από τη μουσική. Τώρα, αν η δουλεία σου εμπεριέχει το να γράψεις για συναυλίες, καλλιτέχνες και μουσική, είναι αναγκαίο την ώρα που γράφεις το θέμα να υπάρχει και η κατάλληλη μουσική υπόκρουση. Fun fact: αυτός είναι ο λόγος που αγαπάμε να γράφουμε για φεστιβάλ και συναυλίες.

Το επερχόμενο Ejekt Festival είναι μόλις λίγες μέρες μακριά και στο γραφείο αμφιταλαντευόμασταν ποια θα γράψει για μία από τις πιο πολυαναμενόμενες συναυλίες της σεζόν – αυτή των Florence and the Machine. Η Μαρία και η Ευδοκία, εκείνες που ήθελαν να γράψουν κάτι για την επερχόμενη εμφάνιση της Florence, είχαν στο μυαλό τους τη μουσική της πολύ διαφορετικά. Όσο λοιπόν συνέβαινε ακραίο brainstorming, φορώντας και οι δύο ακουστικά με μουσική, συνέβη ο εξής διάλογος ανάμεσα από υπολογιστές και αφίσες:

– «Τι ακούς;»
– «Το Shake It Out. Εσύ;»
– «Το Free.»

And that was it.

Μέσα από τη μουσική υπόκρουση στο γραφείο, τα κορίτσια βρήκαν όλα όσα ήθελαν να πουν για μία καλλιτέχνιδα που είναι σημαντική και για τις δύο, αλλά τη γνώρισαν και την ξέρουν με διαφορετικό τρόπο η καθεμία. Μία millennial και μία Gen Z – αν χρειαζόταν να τις χωρίσουμε ηλικιακά – μιλούν για την πορεία και την επιρροή μίας καλλιτέχνιδας στις ζωές τους όσο ανυπομονούν να την δουν live.

Πρέπει να ήμουν στο Λύκειο όταν άκουσα για πρώτη φορά Florence and The Machine. Ακόμη τότε ήμασταν σε μια μεταβατική περίοδο: η κυριαρχία των CD είχε αρχίσει σιγά, σιγά να υποχωρεί και ό,τι νέο ανακαλύπταμε στη μουσική το κάναμε μέσα από μουσικά blogs, το YouTube, το peer-to-peer download – (βλέπεις, δεν δίναμε και τόση σημασία τότε στο ότι η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική) και κάποια social media που τότε ήταν ακόμη σε πρώιμο στάδιο. Οπότε κάθε νέα ανακάλυψη ήταν σπουδαίο ζήτημα. Πάντως, αυτό που θυμάμαι να με κερδίζει σε εκείνο το πρώτο άκουσμα της μπάντας ήταν η σχεδόν αιθέρια φωνή της ίδιας της Florence Welch, της frontwoman των Florence and The Machine. Μια φωνή που δεν έμοιαζε με τίποτα από όσα άκουγα μέχρι τότε, ενώ δεν ήμουν ιδιαίτερα εξοικειωμένη με την indie σκηνή.

Δεν συμπαθώ ιδιαίτερα τις ταμπέλες και δη στη μουσική, όμως κάπου είχα διαβάσει τότε τον όρο art pop και ακόμα μου ακούγεται ο πιο σωστός για να περιγράψει αυτό που μπορεί να προκαλέσει σε όλες σου τις αισθήσεις η μουσική των Florence and The Machine. Αυτό το υβριδικό αποτέλεσμα που προκύπτει μέσα από την ενδιαφέρουσα μίξη indie, folk, gospel και blues ήχων και τελικά δημιουργεί κάτι νέο, χαρακτηριστικό και αυθεντικό. Για πολλούς από εμάς τους millennials, η Florence ήταν μια καλλιτέχνιδα που έμοιαζε να φτιάχνει τον δικό της κόσμο, χωρίς να ακολουθεί τις τάσεις της pop μουσικής.

– Ευδοκία

Για πολλούς από εμάς τους millennials, η Florence ήταν μια καλλιτέχνιδα που έμοιαζε να φτιάχνει τον δικό της κόσμο, χωρίς να ακολουθεί τις τάσεις της pop μουσικής

Η μουσική στη δική μου ζωή πήρε καιρό μέχρι να γίνει ενδιαφέρουσα. Για πάρα πολλά χρόνια, μεγαλώνοντας, τα μουσικά μου ακούσματα ήταν εκείνα των γονιών μου και δεν φημιζόμουν για την ανάγκη μου για ανακάλυψη νέων ήχων. Για να μην παρεξηγηθώ (και να μη στεναχωρηθούν και οι γονείς μου), λατρεύω το γούστο τους σε τραγούδια και μελωδίες – με έκανε, ως έναν μεγάλο βαθμό, τον άνθρωπο που είμαι σήμερα. Κάποιος ακόμα θα μπορούσε να υποστηρίξει πως οι βάσεις που εκείνοι έθεσαν, κατά κάποιο τρόπο, έγιναν το πρόσφορο έδαφος, για να καταλήξουν σήμερα οι μουσικές μου επιλογές να μην έχουν καμία γραμμικότητα και να μην περιορίζονται από κανένα πλαίσιο.

Έτσι, την περίοδο που η Ευδοκία – ως cool millennial – ξεκίνησε παθιασμένα να ακούει την ξυπόλυτη νεράιδα με την αγγελική φωνή, ονόματι Florence Welch, εγώ ήμουν ακόμη σε μαύρα μεσάνυχτα (pun intended). Χρειάστηκε να περάσουν μερικά χρόνια για μένα, για να ανακαλύψω με ενθουσιασμό και πλήρη άγνοια την ξενόγλωσση μουσική, γύρω στα 19, και κάποια χρόνια αργότερα, γύρω στα 23, για να φτάσει η υπέρτατη φωνή της Florence να κάνει blessed τα αυτιά μου.

Το όνομά της το γνώριζα – chronically online person here – τη φωνή της φυσικά και τη θαύμαζα, αλλά δεν είχε βρεθεί ακόμα σε κάποια playlist μου. Χρειάστηκε το 11ο άλμπουμ της Taylor Swift – ένα ντουέτο των δύο τους – για να γίνει η αρχή και να την ακολουθήσω ως καλλιτέχνιδα στο Spotify. Και όχι, δεν νιώθω καθόλου περήφανη που εξαιτίας της Taylor ανακάλυψα μία ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΑΡΑ σαν τη Florence, αλλά είναι αλήθεια και εδώ δεν κάνουμε shaming! Το Florida λοιπόν ήταν για μένα η αρχή και ευτυχώς βρισκόμαστε πολύ μακριά από το τέλος.

– Μαρία

Είναι κι αυτή η μποέμικη ψυχή της, που εκφράζεται μέσα από τις ενδυματολογικές της επιλογές – η ίδια έχει πει πως έχει επηρεαστεί πολύ από τη Stevie Nicks των Fleetwood Mac και τις avant-garde drag queens της δεκαετίας του ’70. Αυτό το αιθέριο bohemian chic, οι ρομαντικές αναφορές και η θεατρική δραματικότητα που βγάζει επί σκηνής, όταν ερμηνεύει τραγούδια που κινούνται γύρω από τις μεγάλες ανθρώπινες εμπειρίες: την αγάπη, τον θάνατο, τον χρόνο, τον πόνο, τη λύτρωση. Έμοιαζε περισσότερο με μια ποιήτρια που καταλαμβάνει με όλο της το είναι τη σκηνή παρά με την κλασική pop star, κι αυτό ήταν ίσως που την έκανε να ξεχωρίζει τόσο. Λατρεύω το στιλ της.

– Ευδοκία

Σε έναν καλλιτέχνη, αλλά και σε ένα τραγούδι, έχω παρατηρήσει πως εμένα με κερδίζουν πάντα οι στίχοι. Όπως πιθανότατα έχω ξαναγράψει, οι λέξεις είναι εξαιρετικά σημαντικές για μένα – για πάρα πολλούς λόγους, αλλά κυρίως γιατί είμαι μεγάλος υποστηρικτής της σημασίας τους και του βάρους που κουβαλούν.

Έλεγα στην Ευδοκία πως εκείνη γνώρισε τη μουσική μίας πιο ρομαντικής, αν θέλετε, Florence, ενώ εγώ μαγνητίστηκα από την ορμή μίας πιο πολιτικής Florence

Η περίπτωση του σχήματος Florence and the Machine αποτελεί για μένα μία από τις εξαιρέσεις στο μουσικό μου ρόστερ. Γιατί θα ήταν ψέματα αν σας έλεγα πως η φωνή της Florence δεν είναι ο βασικός λόγος που κόλλησα από την πρώτη στιγμή με τη μουσική της. Η ικανότητά της να χρωματίζει τις νότες, τις λέξεις, τις ανάσες της. Το συναίσθημα που εκμαιεύει μέσα από τα άρθρα και τα φωνήεντα σε μαγνητίζει. Είναι μία μαγική ικανότητα, αλήθεια. Από τη στιγμή που θα ακούσεις τη φωνή της, είναι αδύνατο να πατήσεις pause.

Κάπως έτσι παγιδεύτηκα μέσα στο ονειρικό αλλά και ταυτόχρονα raw σύμπαν της – και, προς έκπληξή μου, το πρώτο πράγμα που με τράβηξε ήταν η φωνή της και η μουσική της. Όμως νομίζω πως οι στίχοι της – και φυσικά ο συνδυασμός των δύο – με καθιστούν πλέον φαν της. Έλεγα στην Ευδοκία πως εκείνη γνώρισε και κάπως ερωτεύτηκε τη μουσική μίας πιο ρομαντικής, αν θέλετε, Florence, ενώ εγώ μαγνητίστηκα από την ορμή μίας πιο πολιτικής Florence. Αλήθεια, πιστεύω πως η ωριμότητα και ο θυμός της μουσικής και των στίχων της με έκαναν να συνεχίζω να την ακούω ευλαβικά.

«Here I don’t have to be quiet. Here I don’t have to be kind, extraordinary, normal, all at the same time.» Αυτό είναι! Είναι πραγματικά καταπληκτικό όταν μία άρτια – σχεδόν τέλεια καλλιτέχνιδα – μιλάει τόσο ειλικρινά για τη μόνιμη ατέλειά μας.

– Μαρία

Η Florence μπήκε στις ζωές μας γενικά σε μια περίοδο που πολλοί από εμάς αρχίζαμε να διαμορφώνουμε τη μουσική μας ταυτότητα. Το 2009 κυκλοφόρησε το πρώτο άλμπουμ των Florence and The Machine, το Lungs, έναν δίσκο που για αρκετούς έγινε κάτι περισσότερο από ένα ακόμη αγαπημένο άλμπουμ. Όσοι βρέθηκαν στο Synch Festival της ίδιας χρονιάς στην Τεχνόπολη ίσως θυμούνται την τότε άγνωστη 22χρονη Λονδρέζα να συστήνεται για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό, πολύ πριν εξελιχθεί σε παγκόσμιο φαινόμενο.

Στη δική μου ζωή μπήκαν με το Dog Days Are Over. Ακολούθησαν το You’ve Got The Love, το Cosmic Love και κάπως έτσι μπήκαν και στην καρδιά μου. Ύστερα ήρθε το άλμπουμ Ceremonials, με αγαπημένα το Shake It Out, το Spectrum (Say My Name) και το Never Let Me Go. Και κάπως χωρίς να το καταλάβω, κάθε νέος δίσκος της Florence συνόδευε και μια διαφορετική περίοδο της ζωής μου. Ίσως αυτό να είναι και το πιο “millennial” στοιχείο της σχέσης μου μαζί της: δεν ανακάλυψα τη δισκογραφία της μονομιάς, αλλά την έχω ζήσει να ξεδιπλώνεται από άλμπουμ σε άλμπουμ, μεγαλώνοντας μαζί της.

Δέκα χρόνια μετά από εκείνη την πρώτη εμφάνιση στην Αθήνα, τον Σεπτέμβριο του 2019, επέστρεψε για τρεις συναυλίες που έγιναν sold out μέσα σε χρόνο-ρεκόρ. Δεν κατάφερα να βρεθώ σε καμία από αυτές και ίσως γι’ αυτό ανυπομονώ ακόμη περισσότερο για τη φετινή της εμφάνιση στο Telekom Center Athens.

Για ‘μένα, η Florence θα είναι πάντα εκείνη η ξυπόλητη, γειωμένη νύμφη με τα κατακόκκινα μαλλιά, που μοιάζει σαν να έχει βγει από κάποιο μεσαιωνικό παραμύθι και στήνει το δικό της οπτικοακουστικό σύμπαν όπου κι αν βρεθεί. Μια σύγχρονη ιέρεια που τραγουδά για όσα αφορούν τη ζωή (αλλά και τον θάνατο) χωρίς να φοβάται να εκθέσει όλο το συναίσθημά της.

Θα είναι πάντα εκείνη η φωνή που μπήκε στα ακουστικά μου την εποχή του Lungs και έκτοτε δεν έφυγε ποτέ. Σε λίγες ημέρες θα βρεθώ στο live της, θα κλείσω τα μάτια και θα την αφήσω, για άλλη μια φορά, να με παρασύρει στον κόσμο της. Τον τόσο δικό της.

Γνώρισα τους Florence and the Machine αρκετά αργά, για να έχω ήδη προλάβει να πάω σε συναυλία τους, οπότε το επερχόμενο Ejekt Festival για μένα έρχεται την κατάλληλη στιγμή. Αφού το Everybody Scream – το άλμπουμ της που κυκλοφόρησε το 2025 – παίζει στο repeat εδώ και περίπου έναν χρόνο, νιώθω πιο έτοιμη από ποτέ να δω από κοντά ίσως την πιο αιθέρια καλλιτέχνιδα που αυτή τη στιγμή βρίσκεται εκεί έξω.

Τα τραγούδια της – ειδικά του τελευταίου δίσκου – μοιάζουν σαν να είναι ψαλμοί ή προσευχές. Υπάρχει κάτι τόσο μυσταγωγικό στη μουσική της, αλλά και μία ροκιά συνάμα. Δεν έχει να κάνει με τη θρησκεία, ούτε καν με την πίστη, κι όμως κάθε φορά που ένα τραγούδι της παίζει και, υποθέτω, κάθε φορά που βγαίνει στη σκηνή, αισθάνεσαι πως βρίσκεσαι στην παρουσία ενός ανώτερου όντος – κάτι που δεν μπορεί να είναι γήινο.

Όπως έχει πει και ο Paul Mescal στο Normal People: «I’m not a religious person, but I believe God made you for me». Έτσι νιώθω κάθε φορά που ακούω τη μουσική της Florence και απλά δεν μπορώ να περιμένω μέχρι να την αντικρίσω στο Ejekt Athens.

– Μαρία