ΤΡΙΤΗ
07
ΙΟΥΛΙΟΥ
Για περίπου 20.000 από εμας, το καλοκαίρι άρχισε επισήμως την Παρασκευή 3 Ιουλίου στην Πλατεία Νερού. Όχι γιατί βγήκαμε σε άδεια ή πήγαμε διακοπές, αλλά γιατί νιώσαμε ξανά μια ανεμελιά που – οι περισσότεροι – είχαμε καιρό να βιώσουμε, κατά πάσα πιθανότητα από την εποχή που το “Πάμε όλοι μαζί σε μια παραλία” έπαιζε για πρώτη φορά στη ακουστικά μας και ξέραμε πολύ καλά ότι ακούγαμε το απόλυτο summer hit της εποχής μας. Ίσως γι’ αυτό, παρά την (τρελή) ζέστη, η Πλατεία Νερού ήταν ασφυκτικά γεμάτη από κόσμο κάθε ηλικίας, από μεγαλύτερους και μικρότερους, που δεν θα έχαναν το μεγαλύτερο μουσικό reunion της χρονιάς, την μπάντα που μας έχει χαρίσει κυριολεκτικά 30 χρόνια επιτυχίες, τραγούδια – ύμνους που έχουμε μάθει απ’ έξω τόσα χρόνια. Με λίγα λόγια, τα Ημισκούμπρια.
Κάποιοι είχαν την τύχη να ζήσουν τα Ημισκούμπρια στο “απόγειό” τους, την εποχή, δηλαδή που ήταν ενεργοί δισκογραφικά και κάθε δίσκος έκανε χαμό. Υπάρχουμε όμως κι εμείς, οι λίγο μικρότεροι, που δεν είχαμε ποτέ μέχρι τότε την ευκαιρία να ακούσουμε live το αγαπημένο μας συγκρότημα. Περιέργως, για όλους, η ανυπομονησία ήταν το ίδιο μεγάλη. Όλοι μετρούσαμε αντίστροφα τα λεπτά για να πάει 21:00 και να δούμε επιτέλους live τη “σταθερή αξία του ελληνικού χιπ χουπ”, τα Ημισκούμπρια, την μπάντα που κατάφερε αυτό που λίγες – εξίσου θρυλικές – μπάντες θα μπορούσαν να κάνουν: δύο σερί καλοκαιριάτικα sold out, δέκα χρόνια μετά την τελευταία δισκογραφική κυκλοφορία τους.
Με το που έπεσε ο ήλιος και το videowall στη σκηνή άρχισε να παίζει σκηνές από τη “Δυναστεία”, ξέραμε ότι το ταξίδι στον χρόνο, είχε ξεκινήσει. “Οι τρεις καμπαλέρος σκάνε μύτη εγκαίρως. Τη σωστή στιγμή στο σωστό μέρος” και οι πρωταγωνιστές της “Δυναστείας” δίνουν τη θέση τους στους απόλυτους πρωταγωνιστές αυτής της βραδιάς: τον Μιθριδατη, τον Δημήτρη Μεντζέλο, τον Πρύτανη, υπό τους ήχους του “Τα Ημιζ είναι εδώ”.
“Τα Ημισκούμπρια επέστρεψαν μετά από δέκα χρόνια απουσίας για να δώσουμε ένα κομμάτι του καλύτερου εαυτού μας” είπε ο ΔΜ, υποδεχόμενος το κοινό με μια υπόσχεση που ξέραμε ότι θα εκπληρωθεί.
Σειρά είχε “το πρώτο κομμάτι από τον πρώτο δίσκο, για να δούμε πώς ακούγεται το 2026”, δηλαδή το Τα Ημισκούμπρια (Εισαγωγή) – και περιττό να πούμε ότι το 2026, ακούγεται τέλεια. Όπως και το τελευταίο τους τραγούδι, Le Ham, με το οποίο μας αποχαιρέτησαν πριν από δέκα χρόνια.
ΔΜ και Μιθριδάτης ήταν άκρως επικοινωνιακοί από την πρώτη στιγμή, ανταποδίδοντας την αγάπη που το κοινό έδειχνε από την πρώτη νότα που μας χάριζε ο Πρύτανης. Και επειδή 30 χρόνια επιτυχίες δεν είναι λιγα, ο Μεντζέλος απευθύνθηκε αστειευόμενος στους OG fans, που ήταν εκεί όταν βγήκε ο πρώτος δίσκος “30 χρόνια επιτυχίες”, λέγοντας ότι πλέον μοιράζονται “τα ίδια χάπια”. Προφανώς, ο Μιθριδάτης δεν το άφησε να πέσει κάτω, συμπληρώνοντας κάτι ακόμα που μοιραζόμασταν όλοι όσοι ήμασταν εκεί, μέσα στη ζέστη, να τραγουδάμε non stop: “την ίδια καύλα”.
Πράγματι, ένιωσα ότι αυτή τη συναυλία την απολάμβαναν όσο εμείς, δεν ήθελαν να τελειώσει – όπως κι εμείς – και τα έδωσαν όλα – επίσης όπως εμείς, αν κρίνω από την ανταπόκριση του κοινού σε κάθε κομμάτι που έμπαινε: το “Καταλάβατε ή να κάνω και κακά”, το αφιερωμένο στη μνήμη του Λουκιανού “Νωρίς”, το “Δημόσιο Forevah”, το “Κύρης του Σπιτιού” που είπαμε σχεδόν acapella, το “Με τη μαμά σου”, το “Εραστής”, εννοείται το “Greek Lover”, το οποίο προλόγισε ο Μεντζέλος σε άπταιστα ελληνοαγγλικά. Σε κάθε τραγούδι άκουγες και το κοινό να τραγουδά. Με μια φωνή, κάθε στίχο.
Κάπου εκεί μετά τον χαμό του Greek Lover, ήταν που ήρθε η μεγάλη έκπληξη της βραδιάς. «Εμείς τα Ημισκούμπρια έχουμε διάφορες εμμονές, όπως το να λέει το πρώτο κουπλέ ο Μεντζέλος και μετά να μπαίνω εγώ. Άλλο ένα κουσούρι είναι τα σλόγκαν μας, πολλές φορές χρησιμοποιούμε στίχους ξανά και ξανά, χωρίς να είναι απαραίτητο ότι κολλάνε κάπου. Και το πιο διάσημο σλόγκαν μας ξέρετε ποιο είναι…» είπε ο Μιθριδάτης και εμείς με μια φωνή απαντήσαμε φυσικά το “Μπάσκετ με τον Γκάλη”.
Και εκεί που έλεγες ότι αυτή η βραδιά δεν θα μπορούσε να γίνει πιο σουρεάλ, στη γιγαντο-οθόνη εμφάνιστηκε ο Νίκος Γκάλης να εύχεται… καλή επιτυχία στα Ημισκούμπρια, μετά από 30 χρόνια και αμέτρητα shout out αργότερα. Αυτό θα πει full circle moment.
View this post on Instagram
Προφανώς, η ενέργεια ήταν στα ύψη και μόνο το “Brazil – Imiz 1-0” θα μπορούσε να την εκτοξεύσει ακόμα περισσότερο. Στιγμές σαν κι αυτές ένιωθες ότι ήσουν σε ένα τεράστιο παρτι, όπου όλοι ήταν “δικοί σου” άνθρωποι. Το ίδιο και οι τρεις τύποι στη σκηνή, γι’ αυτό και όταν ο Δημήτρης Μεντζέλος αφιέρωσε τη συναυλία στη μνήμη της μητέρας του, που εκείνη την ημέρα θα είχε γενέθλια, δεν γινόταν να μην συγκινηθείς.
Όπως συγκίνηση ένιωθες και όταν επιτέλους άκουγες live τραγούδια που έχεις συνδέσει με την παιδική ή εφηβική σου ηλικία, με τα πιο ανέμελά σου χρόνια: “Je suis Bossu”, “Το Σεξ”, “Ο διάβολος βγήκε στον Χολαργό”, “Το δώρο του Καίσαρα”, “Οι Καταδότες”, “Το σκληρό mp3 του δίσκου”, “ΜΕΘ στο Βολάν” που προκάλεσε και μερικά mosh pit κάτω από τη σκηνή, “Μοναχός”, “Βουκολικό”, “Αν ήσουν άλλος” με τη συμμετοχή της Ευρυδίκης, “Η Μαγική Τσατσάρα”.
Όλα αυτά τα τραγούδια είναι μέρος μιας ιστορίας, αφενός του ελληνικού hip-hop, αφετέρου της προσωπικής ιστορίας καθενός που βρισκόταν εκεί. Αυτό συμβαίνει όταν η μουσική γεννιέται από αυτή την καύλα, όπως πολύ εύγλωττα το έθεσε ο Μιθριδάτης, και όχι μέσα από το κυνήγι κάποιου trend ή της αναγνωρισιμότητας, του κέρδους κ.λπ.
Όπως ανέφερε και ο Μιχάλης Παπαθανασίου των Goin’ Through, από τη σκηνή: «Είχα χαρακτηρίσει το έργο σας ευφυές, σήμερα θα πω και αγνό. Επειδή ήμουν εκεί, μπορώ να επιβεβαιώσω ότι ποτέ δεν έγινε κάτι δήθεν, ή με κάποια στρατηγική, ή με βλέψεις για οποιοδήποτε κέρδος. Γι’ αυτό σας ευχαριστούμε. Γιατί με τον τρόπο σας γίνατε ένα μεγάλο μέρος της ζωής μας».
Η ντισκομπάλα κατέβηκε και ξέραμε ότι τώρα ήταν η ώρα να τα δώσουμε όλα, όταν ο Πρύτανης μάς χάρισε τις πρώτες νότες του “Πυρετός το Σαββατόβραδο”. Αυτό που δεν ξέραμε, όμως, ήταν ότι ο Μιθριδάτης σκόπευε να κάνει το πιο επικό crowdsurfing που έχουμε δει, βουτώντας στο κοινό με μια… φουσκωτή βάρκα. Το κοινό εννοείται δέχτηκε την πρόκληση και έτσι ο Μιθριδάτης έκανε τον γύρο της Πλατείας Νερού βασιζόμενος μόνο στα χέρια των πιστών Ημίσκουμπρων, την ώρα που ο Μεντζέλος έχωνε το κουπλέ του, μέχρι να ανέβει ξανά ο Μιθριδάτης στη σκηνή πάνω στην ώρα για το δικό του.
View this post on Instagram
Εκεί ήταν που το πάρτι κορυφώθηκε, αφού σειρά είχε το “Πάμε όλοι μαζί σε μια παραλία”, με τους Μεντζέλο, Μιθριδάτη να συνοδεύει στη σκηνή ο θρυλικός Γλάρος, με το κλασικό του σύνθημ “όχι σκουπίδια, όχι πλαστικά…”. Η Πλατεία Νερού γέμισε φουσκωτές μπάλες, γιατί – είπαμε – αυτό ήταν το πιο μεγάλο πάρτι του καλοκαιριού.
@tatianageorg Είναι πολύ νωρίς να πω ότι θέλουμε κι άλλο live; #imiskoumbria ♬ πρωτότυπος ήχος – Τατιάνα
Το φινάλε ανήκε δικαιωματικά στη “Ντισκοτέκ”, το τραγούδι που τα Ημισκούμπρια αναβίωσαν πριν από 29 χρόνια, δίνοντας νέα ζωή στο χορευτικό anthem της Ελπίδας. Όλοι το ‘ριξαμε στον χορό – ως οφείλαμε – και άκουγες στίχο στίχο το τραγούδι από τους χιλιάδες fans που τόσα χρόνια το έχουν μάθει απ’ έξω.
Τα φώτα έκλεισαν, τα Ημισκούμπρια αποχαιρέτησαν εμάς και το Release και όλοι νόμιζαν ότι η καλύτερη συναυλία του καλοκαιριού τους είχε τελειώσει. Μέχρι που… Μιθριδάτης, Μεντζέλος, Πρύτανης ανέβηκαν ξανά στη σκηνή για να μας χαρίσουν έναν τελευταίο χορό με το Brazil – Imiz 1-0 να παίζει δυνατά και όλοι να ευγνωμονούμε για το δεύτερο αυτό φινάλε, που μας έδωσε λίγο παραπάνω χρόνο σε μια συναυλία που δύσκολα θα ξεχάσουμε.
Ξέρω ότι τα καλά πράγματα κρατούν λίγο, όμως τα Ημισκούμπρια μάς χάρισαν πάνω από δύο ώρες γεμάτες αξέχαστες στιγμές, συγκινήσεις, νοσταλγία, χορό, τραγούδια που έγραψαν ιστορία και παίζουν ακόμα στα ακουστικά μας, δεκαετίες αργότερα. Και αυτό δεν μπορείς εύκολα να το ξεπεράσεις. Νομίζω ότι τους οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ για το reunion αυτό, για τις δύο αυτές συναυλίες που μας θύμιζαν πώς έμοιαζε η ζωή, όταν τα πράγματα ήταν πιο απλά, όταν άκουγες μουσική που πραγματικά σε ενθουσίαζε, στίχους πανέξυπνους που θα θυμάσαι όσα χρόνια κι αν περάσουν.
