Hot or Not #229: Όλα όσα μάς άρεσαν (ή μάς χάλασαν) αυτή την εβδομάδα

Στο τέλος κάθε εβδομάδας, η ομάδα του Monopoli μοιράζεται μαζί σας όλα όσα συζητά στο γραφείο ή στον “έξω” κόσμο, με φίλους, παρέες, συνεργάτες και γνωστούς. Συγκεντρώνουμε, δηλαδή, όλα όσα μας τράβηξαν την προσοχή (θετικά ή αρνητικά) αυτή την εβδομάδα, όσα ξεχωρίσαμε στην επικαιρότητα, την πόλη και τον πολιτισμό.

Η «Άλκηστις» του Ευριπίδη είναι ένα από τα πιο αμφίσημα έργα της αρχαίας δραματουργίας, ένα κείμενο που ισορροπεί ανάμεσα στην τραγωδία και την ειρωνεία, στη ζωή και τον θάνατο. Ο Δημήτρης Καραντζάς μεταφράζει αυτή την αμφισημία σε μια παράσταση που σε κερδίζει πρωτίστως (για εμένα τουλάχιστον) με τη σκηνική της σύλληψη. Το επιβλητικό σκηνικό του Κωνσταντίνου Σκουρλέτη δίχασε αρκετούς, καθώς πολλοί σχολίασαν πως «μπούκωνε» την ορχήστρα της Επιδαύρου. Για εμένα, όμως, λειτούργησε ως ένας ζωντανός οργανισμός· όχι απλώς ως φόντο, αλλά ως αναπόσπαστο μέρος της αφήγησης. Η επικλινής μεταλλική κατασκευή, που παρέπεμπε ένα σε τεράστιο, σκοτεινό έγχορδο όργανο, μετατρεπόταν διαρκώς σε τόπο πένθους, απειλής και μετάβασης, με τους ήρωες να μοιάζουν διαρκώς εγκλωβισμένοι ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο.

Μέσα σε αυτό το σκοτεινό και απόκοσμο σκηνικό τοπίο, ακόμη πιο καθηλωτική ήταν η συνεχής παρουσία του Θανάτου, όπως τον ενσάρκωσε η Θεοδώρα Τζήμου. Αδιάκοπα παρούσα επί σκηνής, κινούσε –κυριολεκτικά και μεταφορικά– τα νήματα της δράσης, καθώς τα χέρια της ενεργοποιούσαν τις μεταλλικές χορδές του σκηνικού, παράγοντας ανατριχιαστικούς ήχους και μετατρέποντας κάθε της κίνηση σε προμήνυμα της αναπόφευκτης μοίρας της Άλκηστης. Η επιλογή να βρίσκεται παρούσα καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης φόρτιζε τη σκηνική εικόνα με μια διαρκή αίσθηση αναπόφευκτου και ενίσχυε την πολιτική ανάγνωση του έργου: η θυσία της ηρωίδας δεν παρουσιάζεται ως πράξη ηρωισμού, αλλά ως μια κοινωνικά νομιμοποιημένη βία απέναντι σε μια γυναίκα που καλείται να πεθάνει για να συνεχίσει ένας άνδρας να ζει.

Σε μια παράσταση με πολλές επιμέρους σκηνικές και ερμηνευτικές αρετές, η στιγμή που ο Θάνατος τραβά την Άλκηστη στον Κάτω Κόσμο, μετατρέποντας το σκηνικό σε έναν πραγματικό μηχανισμό μετάβασης από τη ζωή στην ανυπαρξία, παραμένει για εμένα από τις πιο δυνατές.
Ευδοκία Βαζούκη

Είναι η “Οδύσσεια” του Νόλαν η μεγαλύτερη ταινία της χρονιάς; Για εμένα, σίγουρα ναι, για πολλούς λόγους. Αρχικά, μιλάμε για μια πραγματικά επική ταινία. Προφανώς, το ομηρικό έπος είναι από μόνο του σπουδαίο, οι χαρακτήρες, οι ανατροπές, τα μηνύματα είναι ήδη άψογα. Όμως, χρειάζεται έναν ικανό σκηνοθέτη, έναν πραγματικό οραματιστή για να πάρει ζωή ένα τέτοιο έργο, με τους σωστούς όρους. Αρχικά, η ταινία τεχνικά είναι αψεγάδιαστη, η μουσική και ο ήχος επιβλητικοί, οι ερμηνείες ολόσωστες, από τον Ματ Ντέιμον μέχρι την Αν Χαθαγουει και τον Ρόμπερτ Πάτινσον μέχρι κάθε μικρό ρόλο. Μπορεί να έχεις ακούσει δεκάδες φορές αυτή την ιστορία, από το σχολείο μέχρι την ενήλικη ζωή σου, κι όμως δεν χάνεις ούτε στιγμή το ενδιαφέρον σου, τα μάτια σου είναι προσκολλημένα στην οθόνη και οι τρεις ώρες μοιάζουν λίγες. Αυτό από μόνο του είναι μια κατάκτηση.

Το πιο σημαντικό, όμως, για εμένα δεν είναι για εμένα η (μάλλον αναμενόμενη) αρτιότητα της ταινίας. Όλο το νόημα κρύβεται στα μηνύματα , που “μιλουν” κάθαρα στο σήμερα. Σε μια εποχή, που οι πολεμικές συγκρούσεις δεν έχουν τελειωμό και βλέπουμε τη γνωστή υπερδύναμη και τους συμμάχους της να εισβάλλουν σε χώρες σε όλο τον πλανήτη με πρόσχημα την “δημοκρατια” και την “ασφάλεια”, ο Οδυσσέας του Κρίστοφερ Νόλαν το λέει ξεκάθαρα: “Η ωραία Ελένη είναι το πρόσχημα”. Το μόνο που θέλει ο “Αγαμέμνονας” είναι να ελέγχει τους εμπορικούς δρόμους. Σας θυμίζει τίποτα;
Τατιάνα Γεωργακοπούλου

Αυτό το καλοκαίρι έχει υπάρξει τρομερά πλούσιο σε μουσική – κυρίως γιατί πολλοί από τους αγαπημένους (μου) καλλιτέχνες έβγαλαν άλμπουμ τους τελευταίους μήνες. Το Confessions II της Madonna, το Visitor της Sienna Spiro ή, φυσικά, το you seem pretty sad for a girl so in love της Olivia Rodrigo. Γενικά, το καλοκαίρι είναι μία καλή περίοδος στατιστικά για τα καινούρια releases, αν και αντιλαμβάνομαι πως τα παραπάνω παραδείγματα, με εξαίρεση τη Madonna, δεν είναι και τα πιο καλοκαιρινά άλμπουμ. Αυτά όμως είναι τα προσωπικά μου αγαπημένα – κυρίως για τη μαεστρία των στίχων τους.

Η τελευταία,όμως και πιο αγαπημένη μου, κυκλοφορία από τα pop girlies είναι το άλμπουμ Daughter from Hell από την Gracie Abrams. Η 26χρονη Gracie έκανε το breakthrough της στη μουσική βιομηχανία του Χόλιγουντ το 2025, κερδίζοντας διάφορα βραβεία πρωτοεμφανιζόμενης καλλιτέχνιδας. Η δισκογραφία της, αν και αρκετά μικρή σε διάρκεια, είναι εντυπωσιακή. Από το debut άλμπουμ της Good Riddance (2023) και το σπαρακτικό Best (από τα καλύτερα τραγούδια της), μέχρι το viral The Secret of Us (2024), ένα άλμπουμ γεμάτο κομμάτια που λατρεύτηκαν, όπως το Risk και το I Love You, I’m Sorry, για να φτάσουμε σήμερα στην τρίτη της δισκογραφική δουλειά – και εκείνη που μάλλον είναι και η πιο ώριμη.

Το Daughter from Hell το περίμενα πώς και πώς (από τις λίγες φορές που κάνω pre-save album), γιατί η πένα της Abrams, για μένα, είναι εξαιρετική. Οι στίχοι της είναι το highlight της μουσικής της και ένας σίγουρος τρόπος να σε φέρει αντιμέτωπο με τις πιο βαθιές σκέψεις σου. Από αυτόν τον δίσκο, το Hit the Wall μέχρι τώρα έχει για μένα τα περισσότερα replays, μετά το Good Reason και, το πιο “βαρύ”, το Daughter from Hell, στο οποίο απευθύνεται στη μητέρα της. Ίσως η συγκεκριμένη μουσική και θεματική να μην είναι «κλασικά» καλοκαιρινή, αλλά η Gracie Abrams σίγουρα θα γίνει διαχρονική.

Μαρία Βαλτζάκη

Αν κάτι κάνω φέτος, αυτό είναι να πηγαίνω σε όσα περισσότερα θερινά μπορώ. Έχω γίνει εξπέρ στο να πηγαίνω σε προβολές χωρίς να ξέρω τι θα παρακολουθήσω. Και αυτή την φορά, η τύχη ήταν με το μέρος μου και πέτυχα μια προβολή της ταινίας «Το Δείπνο του Φράνκο». Μια ισπανική σατιρική κωμωδία που εκτυλίσσεται σε ένα ξενοδοχείο που έχει γίνει diy νοσοκομείο. Αντικαθεστωτικοί μάγειρες που βρίσκονται στην φυλακή και τους “ελευθερώνουν” για να μαγειρέψουν έναν δείπνο για τον Φράνκο και τους αξιωματικούς του, ενώ παράλληλα “μαγειρεύουν” και την απόδραση τους. Οι αντιθέσεις σε αυτή την ταινία είναι πολλές και τολμώ να πω πετυχημένες! Σημαντική κινητήρια δύναμη για την εξέλιξη των χαρακτήρων αποτελεί η προσπάθεια (!) ανέλιξης και απελευθέρωσης, με όποιον τρόπο θεωρούν σωστό οι χαρακτήρες.

Αυτό που μου άρεσε και κρατάω από την συγκεκριμένη ταινία, είναι ο τρόπος που αφηγείται τα γεγονότα. Ενώ βλέπεις ξεκάθαρα μια κλασική κωμωδία καταστάσεων, σε πολλά σημεία σου “κόβεται” το γέλιο και περιμένεις με αγωνία να δεις τι επιφυλάσσει η συνέχεια. Προφανώς καταλαβαίνεις ότι η ταινία έχει καλή κατάληξη, μιας και ακολουθεί την κλασική δομή αφήγησης, αλλά είναι αρκετά ενδιαφέρον ο τρόπος που καταλήγει εκεί! Πολλά αστεράκια από μένα, για το ανάλαφρο και -κάποιες φορές- συγκινητικό ύφος της, την συστήνω ανεπιφύλαχτα για μια χαλαρή Παρασκευή βράδυ σε θερινό.

Τι γίνεται όταν το μεγαλύτερο συγκρότημα στον κόσμο κάνει περιοδεία αλλά, ως συνήθως, η χώρα σου δεν είναι στη λίστα; Δεν περιμένεις, πας εσύ σε αυτούς. Έτσι βρέθηκα στο Stade de France στο Παρίσι για να δω τους BTS για πρώτη φορά, συνδυάζοντας συναυλιοτουρισμό και ένα από τα ωραιότερα city breaks που έχω κάνει. Τους ακούω από τότε που άρχισαν να αποκτούν ευρύτερη αναγνώριση στη Νότια Κορέα. Εγώ τότε ήμουν στη Β’ Γυμνασίου, σήμερα ψάχνω μεταπτυχιακό. Κάντε τα μαθηματικά.

Αυτό που έζησα, όμως, ήταν πολύ περισσότερο από μια συναυλία, ήταν μια γιορτή. Ένα setlist γεμάτο νέες και παλιές επιτυχίες, τις οποίες 92.000 άνθρωποι τραγουδούσαν λέξη προς λέξη ναι, ακόμη κι αν ήταν στα κορεάτικα. Η ενέργεια, η παραγωγή, τα visuals και η ατμόσφαιρα έκαναν τις σχεδόν δυόμισι ώρες να περάσουν σαν… δεκαπέντε λεπτά. Και όταν άναψαν τα φώτα, η μοναδική σκέψη ήταν: «Ήδη τελείωσε;»

Χρόνια μετά το πρώτο μου play κατάφερα επιτέλους να τους δω ζωντανά και αν υπάρχει ένα πράγμα που έμαθα από αυτή τη βραδιά, είναι ότι καμία συναυλία δεν τελειώνει όταν ανάβουν τα φώτα. Συνεχίζεται στα βίντεο που βλέπεις ξανά, στη βραχνιασμένη φωνή της επόμενης μέρας και στην αντίστροφη μέτρηση για την επόμενη.

Οπότε όχι, εδώ δεν λέμε αντίο. Λέμε «εις το επανιδείν» και ευχόμαστε η επόμενη ευρωπαϊκή περιοδεία να μην αργήσει.
Δάφνη Τζώρτη

Το Μουντιάλ ολοκληρώθηκε την Κυριακή που μάς πέρασε και εγώ είχα μια εβδομάδα να σκεφτώ τι μου έμεινε από τη φετινή διοργάνωση. Δυστυχώς, δεν ήταν κάτι από όλα όσα έγιναν στον αγωνιστικό χώρο, αλλά ο εφιάλτης των ταξιδιωτικών περιορισμών και της μεταναστευτικής πολιτικής σε ΗΠΑ/Καναδά (Μεξικό λιγότερο). Δεν είναι το πρώτο μουντιάλ που ξεκίνησε έντονες πολιτικές συζητήσεις. Πριν από τη διοργάνωση του 2026, υπήρξε η Ρωσία (2018) -με τη FIFA να κατηγορείται στην ουσία για «sportwashing» στο καθεστώς Πούτιν- και το Κατάρ (2022) των 6.500 νεκρών μεταναστών εργατών.

Και ενώ στις προηγούμενες διοργανώσεις είχε παρατηρηθεί το φαινόμενο να δημιουργούνται διευκολύνσεις εισόδου στην οικοδέσποινα χώρα για τους κατόχους εισιτηρίων, (εξαίρεση τι σύμπτωση το 1994/ΗΠΑ), στο φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο κάτι τέτοιο δεν ίσχυε. Οι απορρίψεις βίζας και τα «μη προνομιούχα διαβατήρια» εξελίχθηκαν σε μαζικό πρόβλημα ενός θεσμού που η FIFA προώθησε μια «παγκόσμια γιορτή».

Μόνο που η «παγκόσμια» αυτή «γιορτή» απέκλειε φιλάθλους από την Αφρική, τη Μέση Ανατολή, την Καραϊβική και τις φτωχότερες ασιατικές χώρες -ακόμη και Αργεντινό φίλαθλοι είδαν να απορρίπτεται το αίτημα τους για βίζα- ή ζητούσε εγγυήσεις βίζας των 5.000-15.000 δολαρίων, δημιουργώντας όχι μόνο φυλετικές αλλά και ταξικές διακρίσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα δάκρυα του τερματοφύλακα του Πράσινου Ακρωτηρίου, Vozinha, ο οποίος ήθελε τη μητέρα του κοντά του σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο, ωστόσο το κόστος ήταν υψηλό.

Ενώ το πρόβλημα δεν περιοριζόταν μόνο στην εξέδρα: Ο Σομαλός Διαιτητής Omar Abdulkadir Artan, «Καλύτερος Αφρικανός Διαιτητής για το 2025» δεν κατάφερε να συμμετέχει στο Παγκόσμιο Κύπελο καθώς του αρνήθηκαν την είσοδο στις ΗΠΑ. Επιπλέον, και για τις Εθνικές Ομάδες που συμμετείχαν στο Μουντιάλ -αν και η είσοδος τους ήταν εξασφαλισμένη- τα προβλήματα δεν έλλειψαν: Ο Ιρακινός διεθνής Aymen Hussein κρατήθηκε σχεδόν επτά ώρες στο αεροδρόμιο του Σικάγο για ανάκριση, ενώ οι ΗΠΑ αρνήθηκαν στην Εθνική Ομάδα του Ιράν να διαμείνει στο έδαφος τους αναγκάζοντας την μετά από κάθε αγώνα να επιστρέφει στο Μεξικό.

Ενώ η απάντηση της FIFA και του Προέδρου της Gianni Infantino σε όλα αυτά ήταν το λιγότερο απογοητευτική, υποβαθμίζοντας το πρόβλημα. Τελικά, το φετινό Μουντιάλ όχι μόνο δεν μας έφερε πιο κοντά, αλλά ανέδειξε ακόμη πιο έντονα όλα όσα μας χωρίζουν.
Αριστούλα Ζαχαρίου