Λίγο πριν το Release, 8 fans του Παύλου Παυλίδη μιλούν για μία αγάπη που κρατάει χρόνια

Υπάρχουν λίγοι καλλιτέχνες που είναι τόσο σταθεροί στο ραντεβού τους με τον κόσμο και τόσο παρόντες στις ζωές των φαν τους – κυρίως με τη μουσική τους. Ο «ροκ ποιητής» αυτής της χώρας, ο Παύλος Παυλίδης, είναι ένας από αυτούς τους λίγους, που οι στίχοι και οι μελωδίες του, γράφουν ανεξίτηλα στις ζωές των ανθρώπων. Οι συναυλίες του, όχι τόσο συχνές πια, αλλά το καλοκαιρινό του ραντεβού με τον κόσμο του σταθερό, όπως και φέτος στο Release Athens Festival, στις 5 Ιουλίου, στην Πλατεία Νερού.

Η αλήθεια είναι, βέβαια, πως για μένα το πιο χαρακτηριστικό πράγμα στον Παυλίδη είναι η φωνή του ή, καλύτερα, η χροιά του. Έχει το ταλέντο να χρησιμοποιεί τις λέξεις μοναδικά – αυτό είναι δεδομένο -, αλλά το πώς χρωματίζει εκείνες τις όποιες λέξεις, τον κάνει σίγουρα αξέχαστο. Ενώ γνωρίζω τη μουσική του, δεν έχει τύχει ποτέ να βρεθώ στην πλατεία, σε μία από τις συναυλίες του. Παρ’ όλα αυτά, ήταν Αύγουστος σε ένα νησί του Νότου, όταν ένας φίλος στάθηκε στο μπαλκόνι του σπιτιού μου και είπε: «Θα σου βάλω ένα τραγούδι, που το ξέρεις, αλλά δεν το έχεις ξανά ακούσει ποτέ έτσι». Ήταν τα Μαλαματένια Λόγια σε διασκευή Παύλου Παυλίδη & Γιάννη Μαρκόπουλου. Από τότε θέλω σαν τρελή να βρεθώ σε συναυλία του.

Ωστόσο, αυτή η όχι τόσο στενή σχέση που έχω με τη μουσική του, δεν ήμουν σίγουρη πως με καθιστά κατάλληλη για να μιλήσω για το εύρος, το ταλέντο και βασικά τον αντίκτυπο που έχει ο Παύλος Παυλίδης σε ανθρώπους που τον ακολουθούν πιστά. Γιατί για μένα αυτό είναι το σημαντικότερο για ένα καλλιτέχνη – το πως έχει χαράξει τις ζωές των ακροατών του. Έχω την τύχη να γνωρίζω μερικούς ανθρώπους, από κοντά ή και διαδικτυακά, που έχουν ζήσει σχεδόν όλη τους τη ζωή όσο στα ακουστικά τους έπαιζε το Άσε με εδώ, ή έχουν χορέψει ως πρώτο τραγούδι του γάμου τους την Λευκή Καταιγίδα. Εκείνοι, οι φαν του, νομίζω είναι οι καταλληλότεροι για να μιλήσουν για τη μαγεία των τραγουδιών του, τον ηλεκτρισμό των συναυλιών, το όνειρο και την αλήθεια των στοίχων του, και κυρίως γιατί ανυπομονούν πάντα για την επόμενη συναυλία του Παύλου Παυλίδη.

Αυτό που λατρεύω περισσότερο στη μουσική του Παύλου Παυλίδη είναι η αρχιτεκτονική μοναξιά που κουβαλά, η οποία, θεωρώ, έχει επηρεάσει τη γραμματική της νοσταλγίας μου. Με κάνει να νιώθω σαν άνεμος που διέρχεται ανάμεσα σε μέρη, καταστάσεις και αισθήσεις.

Σε αντίθεση με άλλους μουσικούς, τον Παυλίδη διακρίνει μια σπάνια συνέπεια. Οι στίχοι του έχουν χαρακτήρα και γεμίζουν τη σιωπή ανάμεσα στον δημιουργό και τον ακροατή, ενώ η μουσική του σε καλεί να περιπλανηθείς μέσα της. Παραμένει συνεπής ακόμη και σε εκείνη τη διαρκή αίσθηση κίνησης: δρόμοι, λιμάνια, τρένα, σινεμά, κόκκινα φώτα, νύχτες, λουλούδια, ιστορίες που ίσως να συνέβησαν, συναισθήματα που ίσως κάποτε βιώσαμε. Και κάπου εκεί μοιάζει να βρίσκεται η γοητεία του· στα υπαρξιακά μας ερωτήματα. Ο Παυλίδης έχει το ταλέντο να κάνει το υπαρξιακό να μοιάζει καθημερινό και το καθημερινό σχεδόν μεταφυσικό. Δεν τραγουδά το προφανές, αλλά τη σωματική επαναφορά της μνήμης. Επιστρέφει σε εκδοχές του εαυτού που υπήρξαν, σε πρόσωπα που διαμόρφωσαν την επιθυμία και σε απώλειες που μετατοπίζουν και ανασυνθέτουν την αίσθηση του ανήκειν.

Έτσι, η αγάπη για τις δημιουργίες του Παυλίδη γίνεται σχεδόν συνώνυμη της ευαισθησίας και της ποίησης, χωρίς να οδηγείται σε ρομαντική υπερφόρτωση. Τα τραγούδια του δεν σε πιέζουν να νιώσεις· απλώς κάθονται δίπλα σου μέχρι αυτό να συμβεί. Και ίσως εκεί ακριβώς να κρύβεται η διαχρονικότητά τους.

Ο Παυλίδης έχει το ταλέντο να κάνει το υπαρξιακό να μοιάζει καθημερινό και το καθημερινό σχεδόν μεταφυσικό

Επιστρέφω στη μουσική του με πείσμα και σχεδόν απόλυτη ευλάβεια. Τον άκουσα για πρώτη φορά το 2017, σε μια συναυλία στο Ηράκλειο. Ήμουν τρίτη Λυκείου και βρέθηκα κοντά στον χώρο σχεδόν από σύμπτωση. Εκείνη η πρώτη ακρόαση δεν ήταν συνειδητή επιλογή, αλλά περισσότερο ένα τυχαίο πέρασμα που, εκ των υστέρων, έμοιαζε με αφετηρία. Από τότε, η επιστροφή του στη γενέτειρα πόλη μου δεν ήταν συχνή.

Ο Παυλίδης, με έναν διακριτικό τρόπο, με έχει συνοδεύσει σε διαφορετικές εκδοχές της ζωής μου: στα παιδικά χρόνια στο αυτοκίνητο της μητέρας μου με δεύτερο πρόγραμμα και Ξύλινα Σπαθιά , στα εφηβικά καλοκαίρια, αργότερα στη φοιτητική μου ζωή και στις εσωτερικές μου αναζητήσεις, και σήμερα στην ενήλικη ζωή ως ένας σταθερός συνοδοιπόρος και κυρίως προστάτης της εσωτερικής μου ηρεμίας, του ανεπιτήδευτου ρομαντισμού μου, ως συνταξιδιώτης των νοητικών μου περιπλανήσεων. Μια ουτοπία που δεν είναι φαντασιακή, αλλά υπαρκτή – μέσα από τη δική του καλλιτεχνική κατάθεση.

⁠Αγαπώ τη μελωδικότητα της σύνθεσης και τον λυρισμό των λέξεων που επιλέγει o Παυλίδης. Κυρίως όμως αγαπώ τον δυναμισμό που κρύβεται στη νοσταλγία των στίχων και της μουσικής του. Όσες φορές κι αν ακούσω τα ίδια κομμάτια ανακαλύπτω ένα νέο συναίσθημα και ένα καινούριο νόημα, πάντα όμως με ένταση και βάθος. Φτιάχνει μουσική που σε αναγκάζει να ακούσεις, να προσέξεις και να έρθεις αντιμέτωπη με όσα – σε κάνει να – νιώθεις.

Φτιάχνει μουσική που σε αναγκάζει να ακούσεις και να έρθεις αντιμέτωπη με όσα – σε κάνει να – νιώθεις

Επιστρέφω στις συναυλίες του ξανά κι ξανά, για τη σύνδεση και για τη μέθεξη. Γιατί και ο ίδιος είναι πολύ “εκεί” και σε παίρνει μαζί του. Και γιατί όσα χρόνια κι αν περάσουν η ατμόσφαιρα στα live είναι πάντα ηλεκτρική.

Η Ιάνθη έχει τατουάζ το “Μόχα”.

«Αυτή είναι η γειτονιά μου σκύλε!» Και αυτός δεν είναι μόνο ο τίτλος του βιβλίου του Παύλου Παυλίδη, είναι όλο το ασυμβίβαστο της φιλοσοφίας του. Από την εποχή των Ξύλινων Σπαθιών μέχρι και τη σημερινή του μουσική ,τα τραγούδια του με κάνουν να νοσταλγώ, να αναρωτιέμαι, να προβληματίζομαι, να πηγαίνω πάσο, με πείθουν ότι είναι ωραίο να είμαι ο εαυτός μου! «Ο χρόνος είναι παιδί», «Μόχα ο τρελός», «ποτέ δεν ήμουν έτοιμος για τίποτα». Μακάρι, δηλαδή τα καλοκαιρινά ραντεβού μας να είναι σε κάποια συναυλία του Παυλίδη!

Μακάρι τα καλοκαιρινά ραντεβού μας να είναι σε κάποια συναυλία του Παυλίδη!

Γιατί οι συναυλίες του έχουν μια ιδιοσυγκρασία 90s, με όλη την αυθεντικότητά της εποχής. Σε κάνουν να θέλεις να επιστρέψεις σε αυτή και να τη ζήσεις χωρίς περισπασμούς. Είναι ο Παυλίδης με την ατόφια του φωνή και τα τραγούδια του, που σου υπενθυμίζουν ότι η μουσική δεν είναι προϊόν για κατανάλωση αλλά εσωτερική ανάγκη. Χωρίς περιττές φλυαρίες και προσποιητούς συναισθηματισμούς, οι συναυλίες του Παυλίδη σε χειραγωγούν γλυκά και σε κάνουν να στραφείς προς τον εσωτερικό σου κόσμο.

Αυτό που αγαπώ στα τραγούδια του Παυλίδη είναι ότι με κάνουν να νιώθω ταυτόχρονα ελευθερία και νοσταλγία. Επίσης, σε πολλά όπως το Αλλιώτικο Παιδάκι ή τη Νέα Βαρβαρότητα νιώθω ότι κάθε φορά που τα ακούω ξεκινάει η επανάσταση και ότι δεν θα ξεχαστεί ποτέ ότι στην Ομόνοια έγινε δολοφονία.

Μέσα από τις συναυλίες του Παυλίδη, ξαναζώ τις στιγμές με τους φίλους μου

Στις συναυλίες του επιστρέφω ξανά και ξανά, γιατί θέλω να νιώσω όλα τα παραπάνω με μεγαλύτερο παλμό. Όμως, επειδή, την μουσική του μου την σύστησαν πολύ καλοί φίλοι μου, που δεν μένουμε πλέον στην ίδια πόλη, μέσα από τις συναυλίες του ξαναζώ τις κοινές μας στιγμές.

Εγώ, στην πραγματικότητα, αγάπησα τη μουσική του Παυλίδη, μέσα από τις συναυλίες του. Εννοείται ότι είχα “λιώσει” μικρή τα classics από Ξύλινα Σπαθιά, ενώ μεγαλύτερη εκτίμησα πολύ σόλο δίσκους του, όπως το “Μπρανκαλεόνε”. Νομίζω ότι αυτό που με τραβούσε πάντα στα τραγούδια του Παυλίδη ήταν η ‘φρεσκάδα‘ τους. Ακόμα και τα πιο παλιά, νοσταλγικά κομμάτια του μού ακούγονται φοβερά ‘σημερινά’ – όπως και οι πιο πρόσφατες δουλειές του, προφανώς. Γενικά, δεν γίνεται να μην καταλάβεις την πρωτοπορία που έφεραν στην ελληνική ροκ σκηνή τα Ξύλινα Σπαθιά και ακόμα περισσότερο την διάθεση του Παυλίδη για πειραματισμό, μέχρι σήμερα. Αλλά ναι, όταν τα άκουσα για πρώτη φορά live ήταν που πραγματικά τα “ερωτεύτηκα” αυτά τραγούδια, πορώθηκα και έμαθα απ’ έξω κάθε στίχο. Ίσως γιατί τα άκουσα όπως έπρεπε: δυνατά, με το καλοκαιρινό αεράκι να με χτυπά, με χιλιάδες κόσμου να τραγουδά τους στίχους – πραγματική ποίηση.

Γιατί όπως και να το κάνουμε, αν το καλοκαίρι μας έχει ένα soundtrack αυτό είναι το Λιωμένο Παγωτό και δεν θα βαρεθώ ΠΟΤΕ να το ακούω live

Ειλικρινά, αν δεν έχεις ακούσει live τον Παύλο Παυλίδη δεν ξέρεις τι χάνεις. Πιστεύω ότι μια συναυλία του αρκεί για να καταλάβεις ότι πολύ απλά τα live του δεν χάνονται. Αρχικά, ο ίδιος ο Παυλίδης είναι φοβερός performer, ξέρει τι θέλει το κοινό του και του το δίνει απλόχερα. Χωρίς να κάνει υπερβολές πάνω στη σκηνή – δεν το χρειάζεται κιόλας – δίνει το δικό του σόου, χωρίς να χάνει στιγμή την επικοινωνία του με το κοινό του. Γενικά, εκτιμώ πολύ τους καλλιτέχνες που είναι παρόντες σε μια συναυλία, που θέλουν να ακουστούν, αλλά και να ακούσουν το κοινό. Αν θες να στο κάνω πιο απλό όμως, ο λόγος που πάντα, μα πάντα θα επιστρέφω στις συναυλίες του Παύλου Παυλίδη είναι για να τραγουδώ όσο πιο δυνατά μπορώ, τον Βασιλιά της Σκόνης, τη Μικρή μας Πολιτεία, τη Λευκή Καταιγίδα, το Άσε με εδώ – α ναι, και το Λιωμένο Παγωτό. Γιατί όπως και να το κάνουμε, αν το καλοκαίρι μας έχει ένα soundtrack αυτό είναι το Λιωμένο Παγωτό και δεν θα βαρεθώ ΠΟΤΕ να το ακούω live.

Αυτό που αγαπάω πολύ με πάθος στα τραγούδια και στη μουσική του Παυλίδη, είναι ότι κάθε φορά που τα ακούω, είναι σαν να τα ακούω για πρώτη φορά, κι ας τα έχω ακούσει ήδη ένα εκατομμύριο φορές. Κάθε φορά δημιουργούνται καινούριες εικόνες στο μυαλό μου, πλάθονται νέες ιστορίες και κάνω αναρίθμητα ταξίδια. Η περιγραφικότητα μέσα από τις τόσο απλές λέξεις που διαλέγει να βάλει στη σειρά είναι για μένα μοναδική. Δεν τη έχω συναντήσει σε άλλο καλλιτέχνη και αυτό είναι κάτι που με κάνει να αγαπώ τα τραγούδια του διαχρονικά.

Όταν είμαι σε live του Παυλίδη, νιώθω πως χάνεται ο χρόνος, αρχίζω να πιστεύω πάλι στην αγάπη και αφήνομαι να με οδηγήσει ο δρόμος

Όταν σκέφτομαι τις συναυλίες του, το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι οι στίχοι από τη Λευκή Καταιγίδα. Όταν είμαι σε live του, νιώθω πως χάνεται ο χρόνος, αρχίζω να πιστεύω πάλι στην αγάπη και αφήνομαι να με οδηγήσει ο δρόμος. Δεν θα μπορούσα να περιγράψω με πιο κατάλληλες λέξεις τους λόγους που με κάνουν να θέλω να βρεθώ ξανά και ξανά σε συναυλία του. Είναι η πίστη στη ζωή που χάνεις κάθε μέρα αλλά πηγαίνεις εκεί και σου υπενθυμίζει ότι αν το πιστέψεις στ’ αλήθεια, η αγάπη μπορεί. Οι συναυλίες του είναι τρελή γιορτή, έρωτας και ζάλη και κάθε φορά που φεύγω σιγοτραγουδώ άσε με εδώ, μ’ αρέσει από το βυθό, να βλέπω που επιπλέεις…

Αυτό που αγαπάω στη μουσική του Παυλίδη είναι το σύμπαν μέσα στο οποίο μπαίνω κάθε φορά που ακούω ένα κομμάτι του. Νιώθω ότι σε κάθε του κομμάτι η πραγματικότητα την οποία βιώνουμε και η υποκειμενική μας αντίληψη χάνεται εντελώς και βρισκόμαστε απλώς κάπου μετέωροι στο διάστημα μεταξύ πλανητών, μεταξύ της Μαίρης και της Σιωπής, της Λευκής Καταιγίδας και των Μπόρα Μπόρα. Επίσης, αυτό που με γοητεύει σε όλο το σύμπαν του Παύλου Παυλίδη, και στον ίδιο ως καλλιτέχνη, είναι ότι νιώθω πως όλο αυτό το σύμπαν πηγάζει εξ’ολοκλήρου από βαθιά και ειλικρινή συναισθήματα και βιώματα.

Οι συναυλίες του είναι ο καλύτερος χώρος για να υπάρξεις, για κάποιες ώρες, στο κέντρο του κόσμου

Οι συναυλίες του, όπως και όλη του η μουσική, είναι ο καλύτερος χώρος για να υπάρξεις για κάποιες ώρες στο κέντρο του κόσμου που ο ίδιος δημιουργεί, να νιώσεις όλη την ενέργεια που πάλλεται τριγύρω σου, να γίνεις ζωντανό κομμάτι της μουσικής, των ήχων και του ρυθμού. Μετά από κάθε συναυλία, είναι σαν να έχεις επιστρέψει από ένα ταξίδι κάπου μακριά, για το οποίο δε θυμάσαι τι είδες, δε θυμάσαι τον κόσμο που συνάντησες, δε θυμάσαι με ποιους χόρεψες, ούτε καν που πήγες. Απλώς χαράζεται μέσα σου ανεξίτηλα αυτό το οποίο ένιωσες, μένει η αίσθηση και ανυπομονείς να έρθει η μέρα που θα νιώσεις ξανά το ίδιο συναίσθημα στην επόμενη συναυλία του.