Hot or Not #228: Όλα όσα μάς άρεσαν (ή μάς χάλασαν) αυτή την εβδομάδα

Στο τέλος κάθε εβδομάδας, η ομάδα του Monopoli μοιράζεται μαζί σας όλα όσα συζητά στο γραφείο ή στον “έξω” κόσμο, με φίλους, παρέες, συνεργάτες και γνωστούς. Συγκεντρώνουμε, δηλαδή, όλα όσα μας τράβηξαν την προσοχή (θετικά ή αρνητικά) αυτή την εβδομάδα, όσα ξεχωρίσαμε στην επικαιρότητα, την πόλη και τον πολιτισμό.

Καλεσμένοι κι εμείς στο δείπνο γειτόνων και αυτό αποτελεί την αφετηρία για μια ταινία που μάς βάζει στην κλειδαρότρυπα ενδοοικογενειακών δυναμικών και κυρίως της επικοινωνίας μεταξύ τους. Όταν η εύθραυστη σχέση του Seth Rogen, λατρεμένου από το the Studio και το Platonic, και της Olivia Wilde ταρακουνιέται από τους αινιγματικούς και γοητευτικούς γείτονες, που υποδύονται η Penelope Cruz και ο Edward Norton, η νύχτα στο διαμέρισμα των πρώτων αποκτά και ένα πιο κοινωνιολογικό ενδιαφέρον. Η ταινία δε μας βάζει απλώς ως παρατηρητές στα προβλήματα των ζευγαριών αλλά προκαλεί μια ενεργητική θέαση που θέτει ερωτήματα σχετικά με το βάθος και τα όρια της επικοινωνίας και της εγκατάλειψής της, και σχετικά με την ανακύκλωση και εξάντληση σχέσεων που ενώ δεν λείπει η αγάπη παύουν να είναι παραγωγικές.

Η Olivia Wilde στην σκηνοθεσία καταφέρνει καλά να αποτυπώσει τον φρενήρη ρυθμό των απαιτήσεων του δείπνου, της αμηχανίας, της γνωριμίας και να χρησιμοποιήσει τα δύο ζευγάρια σαν πόλους στο όλο διακύβευμα. Παρότι όλη σχεδόν η ταινία διαδραματίζεται στο ίδιο σπίτι, η κίνηση και οι παράλληλες σκηνές βοηθούν την ταχύτητα της ταινίας και η ταινία της A24 δεν απογοητεύει. Είναι ένα απολαυστικό watch που αξίζει κανείς να σχολιάσει με τους φίλους του μετά το σινεμά!
Λίνα Ρόκα

Για τους σινεφίλ που είχαν παρακολουθήσει το 2022, την αριστουργηματική ταινία της Μαριάμ Τουζανί «Μπλε καφτάνι», η επιστροφή της με την «Οδό Μάλαγα» δεν μπορεί παρά να αποτελεί σοβαρό δέλεαρ. Η Μαροκανή κινηματογραφίστρια πάντα με βλέμμα ευαισθησίας, ανθρωπιάς και έγνοιας για τους πολιτισμούς που δεν απολαμβάνουν αποδοχής ή προβολής, επιστρέφει με το φακό της στην πατρίδα της. Αυτή τη φορά, η ιστορία της δεν το ίδιο δραματική ή το ίδιο συνταρακτική (όπως το «Μπλε Καφτάνι»), αλλά και πάλι είναι απόλυτα αναγνωρίσιμη η γυναικεία της ματιά, η τρυφερότητα της για τον άνθρωπο και η αγάπη της για τη ζωή. Ηρωίδα της εδώ είναι μια ηλικιωμένη Ισπανίδα, η Μαρία Ανχέλες που ζει από παιδί στην Ταγγέρη, χωνεμένη στην πολυχρωμία και την πολυπολιτισμότητα της πόλης. Βρίσκεται, όμως, με έκπληξη να διαπραγματεύεται την εκεί ηρεμία της, όταν η κόρη της, της ανακοινώνει πως, ως νόμιμη κληρονόμος του πατρικού της, θα πουλήσει το σπίτι.

Ένα ζωηρό, και σε σημεία τολμηρό κάδρο της Τρίτης Ηλικίας, από το φόβο για το θάνατο μέχρι το πάθος για ζωή και έρωτα (ναι, έρωτα), ισορροπημένο ανάμεσα στο χιούμορ και τη συγκίνηση. Ασφαλώς, οφείλει πολλά στην εμβληματική Ισπανίδα ηθοποιό και πρωταγωνίστρια του Πέδρο Αλμοδόβαρ, Κάρμεν Μάουρα. Φυσικά, η Τουζανί εξακολουθεί να αιχμαλωτίζει την προσοχή μας, εξ ου και για την «Οδό Μάλαγα» είχε αποσπάσει το Βραβείο Κοινού στο περσινό Φεστιβάλ Βενετίας. Η ταινία είχε πρωτοκυκλοφορήσει τον Μάρτιο και συνεχίζει την πορεία της στα θερινά σινεμά. Την χάρηκα στον κινηματογράφο «Αθηνά» στο κέντρο του Χαλανδρίου.
Στέλλα Χαραμή

photo by Ελίνα Γιουνανλή

Την προηγούμενη εβδομάδα βρέθηκα στο Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου, για να παρακολουθήσω μια από τις πολυαναμενόμενες παραστάσεις του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου. Ένα ανέβασμα που μου προκάλεσε από την αρχή μεγάλο ενδιαφέρον, τόσο για την ευκαιρία να ανακαλύψω την ευριπίδεια τραγωδία μεσα από τη ματιά του Javor Gardev, όσο και για να δω πώς θα χωρούσαν στο σύμπαν αυτό οι εκρηκτικοί Βρετανοί Tiger Lillies.

photo by Ελίνα Γιουνανλή

Από την πρώτη στιγμή, βυθίστηκα στον κόσμο του έργου, χωρίς βέβαια να περιμένω να δω τις “ορίτζιναλ” Βάκχες. Εξάλλου, η μαγεία της παράστασης αυτής ήταν ότι δημιούργησε έναν δικό της κόσμο, που ερμηνεύει και μεταδίδει “αλλιώς” τη διονυσιακή έκσταση. Κάποιοι, βέβαια, δεν πείστηκαν από αυτή την ανάγνωση του Javor Gardev, εγώ όμως σίγουρα μαγεύτηκα από αυτό το σκοτεινό σύμπαν. Και, νομίζω, πώς δεν θα γινόταν αλλιως. Για αρχή, η παρουσία των Tiger Lillies ήταν κάτι μοναδικό. Η μουσική τους προσφέρει μια άλλη διάσταση στην παράσταση και σε παρακινεί να νιώσεις πολύ πιο έντονα τα συναισθήματα που βιώνεις, βλέποντας τη διονυσιακή καταστροφή να εκτυλίσσεται. Ένα ακόμα κομμάτι που μου έκανε εντύπωση ήταν και η χρήση του σκηνικού – και μη– χώρου του θεάτρου. Το θέατρο αποκτά τον δικό του χαρακτήρα στην συγκεκριμένη παράσταση και δεν λειτουργεί απλά σαν χώρος. Οι ηθοποιοί ανεβοκατεβαίνουν τα διαζώματα και τρέχουν πίσω από τα σκηνικά δημιουργώντας σκιές και καταστάσεις που ανήκουν σε κάποιον εφιάλτη. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με τα φώτα που αλλάζουν από λευκά σε κόκκινα, τις εύστοχες ερμηνείες των ηθοποιών και την goth-καμπαρέ συνθήκη που συνθέτουν οι The Tiger Lillies, δημιούργησαν τον πιο όμορφο διονυσιακό εφιάλτη.
Νικολέτα Χατζησάββα

@ Μαρίζα Καψαμπέλη

Την Τρίτη (14/7), στην πρώτη μέρα του Ejekt Festival, οι Florence + The Machine μου θύμισαν  πως υπάρχουν συναυλίες που ξεπερνούν τα όρια μιας live εμφάνισης και μετατρέπονται σε πραγματική εμπειρία. Από εκείνες τις βραδιές που δεν περιορίζονται στη μουσική, αλλά δημιουργούν μια ατμόσφαιρα σχεδόν τελετουργική, αφήνοντας το κοινό να αισθανθεί μέρος ενός μεγαλύτερου, συλλογικού συναισθήματος.

Μυσταγωγική, σχεδόν μαγική, η εμφάνιση είχε μια σπάνια συναισθηματική ένταση, με τη Florence να κινείται ανάμεσα στη δύναμη και την ευαισθησία, παρασύροντας το κοινό σε ένα ταξίδι γεμάτο πάθος, έκσταση και συγκίνηση. Και παρά το γεγονός ότι χιλιάδες άνθρωποι βρίσκονταν μπροστά στη σκηνή, η ίδια κατάφερε να δημιουργήσει μια αίσθηση οικειότητας, σαν να τραγουδούσε ξεχωριστά για τον καθένα. Με τη χαρακτηριστική σκηνική της παρουσία, την καθηλωτική φωνή της και την ικανότητά της να επικοινωνεί αληθινά με το κοινό, η Florence Welch επιβεβαίωσε γιατί θεωρείται μία από τις πιο χαρισματικές performers της εποχής μας.
Μαρία Βαλτζάκη 

Δεν ξέρω πότε ακριβώς κανονικοποιήθηκε η ακροδεξιά ρητορική να ακούγεται από μη ακροδεξιά «στόματα», αλλά όταν την ακούς από έναν κατά τα άλλα προοδευτικό- καλλιτέχνη, αισθάνεσαι μια απογοήτευση. Την απογοήτευση της εβδομάδας μάς τη χάρισε ο Άντι Σέρκις. Αυτή την περίοδο ο Βρετανός ηθοποιός επιστρέφει στο franchise του «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών» ως Gollum, σε έναν ρόλο με τον οποίον αγαπήθηκε από το κοινό. Η ταινία «The Lord of the Rings: The Hunt for Gollum» της οποίας έχει αναλάβει και τη σκηνοθεσία αναμένεται να κυκλοφορήσει το 2027. Όταν ρωτήθηκε από το BBC για τις κριτικές που έχει δεχθεί η ταινία για το εξ’ ολοκλήρου λευκό καστ, ο ίδιος απάντησε: «Δεν νομίζω ότι πρόκειται να κάνουμε μια “πολιτικά ορθή” εκδοχή της ταινίας, όπου θα επιλέγουμε ηθοποιούς απλώς και μόνο για χάρη του casting και για να τσεκάρουμε κουτάκια. Οπότε, βασικά, θα γίνεται όπου αυτό έχει νόημα».

Να ξεκαθαρίσω κάτι. Το πρόβλημα δεν είναι το εξ’ ολοκλήρου λευκό καστ, αυτό είναι μια επιλογή που ένας σκηνοθέτης μπορεί να κάνει. Το πρόβλημα είναι στις λέξεις που ο Άντι Σέρκις χρησιμοποίησε υπονοώντας πως οι μη λευκοί ηθοποιοί προσλαμβάνονται σε ταινίες περισσότερο επειδή «συμπληρώνουν κάποια κουτάκια» ή για λόγους «πολιτικής ορθότητας» παρά για το ταλέντο τους ή την καταλληλόλητα τους για τον ρόλο. Το πρόβλημα είναι ότι κανένας δεν αναρωτιέται ποτέ «τι κάνει αυτός ο λευκός ηθοποιός εκεί;», όταν βλέπει μια ταινία, καθώς η παρουσία του θεωρείται αυτονόητη και πολιτικά ουδέτερη, αλλά όταν ένας μη λευκός ηθοποιούς διεκδικεί θέση σε ένα μεγάλο franchise τότε τραβιούνται κόκκινες γραμμές και πρέπει να υπάρξει οπωσδήποτε κάποια καλλιτεχνική-αφηγηματική αιτιολόγηση αλλιώς πρόκειται για πολιτική ατζέντα. Και ας έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από την πρώτη σεζόν του «Rings Of Power» και την ομολογουμένως εξαιρετική δουλειά ηθοποιών όπως η Cynthia Addai-Robinson και η Sophia Nomvete που μπήκαν στο σύμπαν του Tolkien και απέδειξαν πως ανήκουν εκεί.

Ελπίζω ο Άντι Σέρκις να αντιληφθεί το είδος του κοινού που τον «χειροκρότησε» γι’ αυτές του τις δηλώσεις.
Αριστούλα Ζαχαρίου