(Η τελευταία) Metal Νύχτα του Release Athens 2026 στην Πλατεία Νερού

Καθισμένος μπροστά στο πιάνο, μ’ ένα μικρόφωνο. Μαύρα στρογγυλά γυαλιά, σκούρα ρούχα, τα στρωμένα προς τα πίσω μαλλιά – κάποιο ίχνος αντίρρησης στο ότι έχει παρατηθεί στην μοίρα του. H θέα του Jon Oliva από την γιγαντο-οθόνη ανάβει το φυτίλι. Είναι στη μέση το σετ, όμως εδώ πλέον το τραγούδι θα πυροδοτήσει συγχρονισμούς σε συναισθήματα 20.000 λαού. Ο οποίος υποψιάζεται, ξέρει, αναγνωρίζει, γραπώνεται από την ψυχή του και παρακολουθεί. Με την βασανισμένη από χίλιες ιστορίες διάψευσης, οικτρής απώλειας, ανυποχώρητης αλληλεγγύης και γκρεμοτσακισματικής κατάληξης παρ’ ολίγον θριάμβων φωνή, ο 66χρονος Mountain King προαναγέλλει :

«Είναι κάτι ιδιαίτερο πού’ χουμε φτιάξει για σας, παιδιά».

Και τότε, για δύο ολόκληρα λεπτά πριν ο Zakk Stevens αναλάβει με πλήρη την μπάντα να προχωρήσει σε μια συγκλονιστική εκτέλεση του “Believe”, ολόκληρη η Πλατεία Νερού γίνεται μια αχανής χορωδία. Σ’ ένα τραγούδι μεταλλικής αυτοβιολογίας, φτιαγμένο για να συντροφεύει όσους, μ’ όλα τα παραστατήματα και τις ματαιότητές τους, επιμένουν να μην κάνουν εκπτώσεις στις αξίες τους. Η οθόνη δείχνει τον αδικοχαμένο Chris Oliva καθώς Al Pitrelli και Chris Caffery συμπλέκουν τις αρμονίες. Στο τελευταίο ρεφραίν ο Jon από την οθόνη και ο Zakk από την σκηνή δεν αφήνουν μάτι αδάκρυστο.

@marytigaraki

♬ original sound – marytigaraki

«And for all the roads you followed
For all you did not find
And for all the things
You had to leave behind

Don’t turn away, just take my hand
And when you make your final stand
I’ll be right there, I’ll never leave
All I ask of you is believe»

H ενότητα που γεννά το χέβυ μέταλ ως ιδίωμα ξεπερνά την αίσθηση της «κοινότητάς» του, κάτι που άλλα είδη δημοφιλούς μουσικής δεν είναι στην φύση τους να μπορούν να επιτύχουν χωρίς διαπλατύνσεις στο ύφος και παρεκβάσεις στο στυλ που συγγενεύουν, αν δεν ταυτίζονται, με την κολακεία του κοινού. Όμως στο μέταλ, ένα συγκρότημα που έχει πολεμήσει με το μαχαίρι στα δόντια επί τεσσερισήμισυ δεκαετίες για να καταθέσει με το δικό του τρόπο συνθέσεις που αποτελούν τραγούδια (δεν είναι ταυτολογία), σε μια συναυλία οπλισμένη με έναν πλήρη κατάλογο των μπαρουτοκαπνισμένων τραγουδιών του, είναι σχεδόν προορισμένο να το επιτυγχάνει.

Μετά την περυσινή εμφάνισή τους στο Rockwave Festival στην Πύδνα Πιερίας, η οποία κληροδότησε μόνο θετικά σχόλια και υπερθετικούς επιθέτων σε όσους ανηφόρισαν και κατηφόρησαν, η κουβέντα για την τελευταία  βραδιά του Release αφορούσε αποκλειστικά σχεδόν τους Savatage.

Ένα τέταρτο του αιώνα μετά την εμφάνισή τους σε κείνη την εκδοχή του Rockwave Festival, στο ποδηλατοδρόμιο του ΟΑΚΑ, μέσα στον καυτό ήλιο εκείνης της 1^ης Ιουλίου έμοιαζε μνήμη ξεθωριασμένη για την μικρή μερίδα όσων την έζησαν. Τότε, ο Jon Oliva, όρθιος πίσω από δύο συνθεσάϊζερ τοποθετημένα σε σταντ υπό γωνία, έδωσε ό,τι είχε βοηθώντας τον μαυροντυμένο διάττοντα Damond Jiniya (αντικαταστάτη του Zachary Stevens) να μετουσιώσει επιθετικά, με ορμή τα πολυαγαπημένα κομμάτια. Κάτι η ώρα, κάτι το bill (ακολουθούσαν Cradle Of Filth, Megadeth και Judas Priest), η δόση ήταν συνοπτική και μάλλον δυασανάλογη των όσων αντιπροσωπεύουν σήμερα οι Savatage για το ελληνικό κοινό.

Τρεις μήνες πριν, στην παρουσίαση του πρωτότυπου και πολύτιμου λευκώματος “A Thousand Tales Untold” (του Ανδρέα Οικονόμου από την Belle Epoque Εκδοτική) με τα πρώτα χρόνια του συγκροτήματος έδειξε ότι η κάθοδός τους στο Release θα αποτελέσει ένα κορυφαίο γεγονός όχι μόνο για την Savatage Greek Legion, την αφοσιωμένη ομάδα των οπαδών τους, αλλά και για όσους νιώθουν το κλασσικό μέταλ ως αναπόσπαστο τμήμα του dna τους.

Ο κόσμος ήταν από νωρίς πάρα πολύς και αναβράζων. Οι Savatage, έχοντας παράσημο τα τραγούδια τους συντάραξαν πολλαπλές φορές αυτόν τον κόσμο, παρέχοντάς του με καθένα ξεχωριστές αφετηρίες συγκίνησης. Σε μια συναυλία συγκροτήματος κλασσικού μέταλ, όταν μετά θυμάσαι σε κάθε τραγούδι πού βρισκόσουν, τί ένιωσες, ποιους στίχους μέσα στα χρόνμια δεν θα ξεχάσεις ποτέ, πότε αγόρασες τον δίσκο με πρώτο κομμάτι αυτό που ακούς, αν το σόλο τιμά την πρωτότυπη εκδοχή του, με ποιους βρέθηκες δίπλα και με ποιους μοιράστηκες μετά αυτό που ένιωσες, τότε η συναυλία είναι πλήρως επιτυχημένη, αν όχι, υπό κάποια πτυχή, ιστορική.

Η συνειδητοποίηση αυτή καθίσταται αβίαστο αποτέλεσμα κάθε φορά που βρίσκεσαι να παρατηρείς τα αναψοκοκκινισμένα, εκστατικά, μισομεθυσμένα, δακρυσμένα, λοκαρισμένα στην σκηνή για να  μην χάσουν δευτερόλεπτο, πρόσωπα του κοινού κάθε φορά που επιχειρείς να διασχίσεις τον κόσμο από τις μπροστινές σειρές προς τα πίσω.

Ο 60χρονος Zachary Stevens, έχοντας σηκώσει από τα 27 του ένα τρομακτικό φορτίο, το να περιβάλλει με την μελωδική του χροιά τραγούδια φτιγμένα να τα ερμηνεύει μια δύναμη της φύσης όπως ο Jon Oliva, προσδίδει χωρίς κόπο κάτι ηρωϊκό σε κάθε του ερμηνεία «παλιού»: το έχει κερδίσει. Ο μπασίστας John Lee Middleton (δίπλα στους αδελφούς Oliva από το ’84) και ο εκφραστικός και μουσικός στρατιώτης Chris Caffery, επί 39 χρόνια πιστός -«αναπληρωματικός που έγινε βασικός»- στο συγκρότημα, προσωποποιούν ένα ακόμη σημειολογικό «και οι έσχατοι έσονται πρώτοι», καθώς βλέπεις με πόση ικανοποίηση, χαρά και ταπεινότητα εισπράττουν την αγάπη του κοινού.

O δε μακαρίτης στα 61 του Paul O’ Neil, ο οραματιστής από το Queens που διέκρινε την φλόγα στους αδελφούς Oliva και τους προσέδωσε με τις ενορχηστρώσεις του αυτή την μουσικά άφθαρτη διαχρονικότητα παραμένει ένας από τους ολιγοτραγουδισμένους ήρωες του κλασσικού μέταλ. Σίγουρα, μαζί με τον Chriss Oliva, αν έχουν καλή θέα από κει ψηλά, θα νιώθουν συγκίνηση για όσα δημιούργησαν, σε μια βραδιά σαν κι αυτή της 25^ης Ιουλίου.

Ένας πανάξιος μέταλ αποχαιρετισμός στα δέκα χρόνια που Release και Πλατεία Νερού έφτιαξαν χέρι – χέρι ένα καρουσέλ από αξέχαστες βραδιές.

Setlist : Morphine Child/Dead Winter Dead – Jesus Saves – This Is The Time – Strange Wings – Sirens – Lights Out – Handful Of Rain – Miles Away – Tonight He Grins Again – Chance – Believe – Gutter Ballet – Edge Of Thorns – Power Of The Night – Hall Of The Mountain King

Υ.Γ.: Μετά από μια τέτοια εμφάνιση από το support group, προστίθεται ένας παραπάνω λόγος για να μην αναφερθώ στους headliners, καθώς κάτι τέτοιο θα μείωνε την σημασία των όσων βιώθηκαν από τις 20.000 και πλέον ως τις 22:00. Ταπεινά ας μου επιτραπεί να παραθέσω το εξής: όπως εσχάτως πολύς ο λόγος για την «αξία» της Οδύσσειας του Νόλαν, έτσι και οι Sabaton θέτουν με την δισκογραφία τους και την σκηνική τους παρουσία ψευδοερωτήματα δημιουργικής και καλλιτεχνικής υπόστατόσο έντονα, που μετά τους Savatage είναι αδύνατον να απαντηθούν χωρίς οριοθέτηση του τί σημαίνει λαϊκό και άμεσο και τί σημαίνει φτιασιδωμένη δημαγωγία.

Όπως ο τεχνικά άρτιος και προχώ, αλλά άψυχος και σιδερωμένος από αιχμηρά νοήματα και ενοχλητικές ethnicities Νόλαν εντυπωσιάζει –ιδίως τους τουρίστες θεατές που αγνοούν το πραγματικά θεαματικό, σεναριακά νοήμων και συναισθηματικά φορτισμένο σινεμά που έχει προβληθεί τον τελευταίο έναν περίπου αιώνα- έτσι και το πολεμοκάπηλο, ρηχό και λαϊκιστικό metal των Sabaton κατεβαίνει αμάσητο. Δίπλα στο μουσικοσυναισθηματικό τατουάζ των Savatage, είναι αδύνατον στο μέταλ δέρμα να αφήσει αποτύπωμα επιδραστικώτερο από ένα τσίμπημα κουνουπιού, είτε ως απόδοση, είτε ως σκηνική παρουσία.

Πολλά τα λεφτά, μεγάλη η ακρίβεια, αλλά παιάνες για γερμανικά πάντσερ, ναπολέοντες και γιαπωνέζους καμικάζι (άντε και ολίγη από ηρωϊκή ελληνική αρχαιότητα) πιάνουν περισσότερο αλλού (οι Rammstein θα πρέπει να κυλιούνται κάτω απ’ τα γέλια). Με άλλα λόγια, το μισό “Sirens” είναι αρκετά για να νιώσουμε το επικίνδυνο και υπερβατικό του έπους της Οδύσσειας κύριε Νόλαν, δεν χρειαζόμαστε δυόμισυ ώρες  τεράτων, προφορά Αλαμπάμα και εσωτερικοποιημένη αντιηρωϊκότητα τύπου Ματ Ντέϊμον.