Hot or Not #230: Όλα όσα μάς άρεσαν (ή μάς χάλασαν) αυτή την εβδομάδα

Στο τέλος κάθε εβδομάδας, η ομάδα του Monopoli μοιράζεται μαζί σας όλα όσα συζητά στο γραφείο ή στον “έξω” κόσμο, με φίλους, παρέες, συνεργάτες και γνωστούς. Συγκεντρώνουμε, δηλαδή, όλα όσα μας τράβηξαν την προσοχή (θετικά ή αρνητικά) αυτή την εβδομάδα, όσα ξεχωρίσαμε στην επικαιρότητα, την πόλη και τον πολιτισμό.

Πέντε χρόνια μετά το τέλος της πρώτης του τριλογίας, ο Tom Holland επιστρέφει ως Spider-Man στο Brand New Day και καταφέρνει κάτι που λίγοι περίμεναν: να δώσει στον χαρακτήρα μια πραγματικά νέα αρχή. Ως θεατής που μεγάλωσε με τον Tobey Maguire, λάτρεψε τον Andrew Garfield και θεωρεί το σύμπαν του Miles Morales ξεχωριστό, ήταν αδύνατο να λείπω από την πρώτη προβολή. Και τελικά, άξιζε κάθε λεπτό.

Από τα πρώτα κιόλας καρέ, η ταινία δείχνει ότι ακολουθεί διαφορετική κατεύθυνση. Νέος σκηνοθέτης, πιο γειωμένη προσέγγιση και μια αίσθηση επιστροφής στις ρίζες του ήρωα. Το Brand New Day δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με υπερβολές, αλλά να χτίσει ξανά τον Peter Parker από την αρχή.

Εδώ τον βλέπουμε πραγματικά μόνο του. Χωρίς δισεκατομμυριούχους μέντορες με τεχνολογική υποστήριξη, χωρίς εύκολες λύσεις. Ένας νεαρός στη Νέα Υόρκη που παλεύει να σταθεί στα πόδια του, ενώ συνεχίζει να φορά τη μάσκα για να βοηθά όσους δεν μπορεί κανείς άλλος. Εκεί ακριβώς θυμάσαι γιατί ο Spider-Man ξεχωρίζει.

Ο Tom Holland αποδεικνύει για ακόμη μία φορά ότι γεννήθηκε για αυτόν τον ρόλο και η χημεία του με το υπόλοιπο καστ κάνει την ταινία ακόμη πιο απολαυστική. Βγαίνοντας από την αίθουσα είχα αυτό το χαζό χαμόγελο που σου αφήνουν οι καλές Spider-Man ταινίες, απίστευτη ανυπομονησία για το τι έρχεται μετά και, δεν θα πω ψέματα, ένα πολύ έντονο craving να κλείσω εισιτήρια για Νέα Υόρκη.
Δάφνη Τζώρτζη

Βάζω αρνητικό πρόσημο στο συγκεκριμένο περιστατικό, γιατί ήταν πραγματικά θλιβερή η εικόνα ενός σπουδαίου ερμηνευτή όπως ο Μανώλης Μητσιάς να απαγγέλλει αντί να τραγουδά τον «Γιάννη τον φονιά» του Μάνου Χατζιδάκι, σε στίχους του Νίκου Γκάτσου, σε μια συναυλία αφιερωμένη στον τελευταίο στο Αρχαίο Θέατρο Δίου. Η επιλογή του, αυτή, ήταν μια δημόσια αντίδραση στην απαγόρευση εκτέλεσης του έργου, μια συνθήκη που δύσκολα διανοείται κανείς για έναν καλλιτέχνη που, όπως είπε και ο ίδιος, «μεγάλωσε καλλιτεχνικά με τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Νίκο Γκάτσο» και συνέβαλε καθοριστικά στη διάδοση και την αναγνώρισή του έργου τους.

Το περιστατικό επαναφέρει, όπως είναι φυσικό, ένα διαχρονικό ερώτημα: μέχρι πού φτάνει η προστασία ενός έργου και από ποιο σημείο αρχίζει να δημιουργείται η αίσθηση ότι η τέχνη απομακρύνεται από τους ανθρώπους που τη διατηρούν ζωντανή; Τα πνευματικά δικαιώματα είναι αδιαπραγμάτευτα, όμως δεν είναι ανάγκη να συγκρούονται με το δικαίωμα του ερμηνευτή να υπηρετεί ένα έργο με το οποίο έχει ταυτιστεί επί δεκαετίες.

Ο σεβασμός στην πνευματική κληρονομιά οφείλει να προστατεύει τόσο το έργο όσο και εκείνους που συνέβαλαν καθοριστικά στη διάδοση και τη διαχρονικότητά του. Η νομική προστασία είναι απαραίτητη, αλλά εξίσου απαραίτητο είναι να εφαρμόζεται με μέτρο, συνέπεια και μακριά από αυθαιρεσίες, ώστε η τέχνη να παραμένει πρωτίστως χώρος επικοινωνίας και όχι αποκλεισμών.
Ευδοκία Βαζούκη

Αν είσαι γνώστης του σινεμά του Πέδρο Αλμοδόβαρ, ή έστω έχεις δει μια ταινία του, γνωρίζεις ότι τα χρώματα είναι πολύ σημαντικά για τον σκηνοθέτη. Αυτό που περιγράφει τις ταινίες του είναι, τα πολύχρωμα ρούχα και σκηνικά και η πάντα (!) περίεργη σχέση μάνας και κόρης. Ενώ όπως καταλαβαίνουμε όλα αυτά είναι στοιχεία του σινεμά του, στα “Ψηλά Τακούνια” νομίζω ότι είναι πολύ πιο έντονα από τις άλλες φορές.

Μας εισάγει σε ένα πολύχρωμο κόσμο που όμως είναι πολύ σκοτεινός. Σχέσεις ζήλιας και προδοσίας ξεφυτρώνουν σε κάθε σκηνή της ταινίας. Με φόντο πάντα κάτι κόκκινο, η μάνα και η κόρη περνάνε από όλο το φάσμα των συναισθημάτων αυτής της ιδιάζουσας σχέσης. Βουτηγμένο στο χρώμα, την καλτίλα, την αβολοσύνη και τις περίεργες καταστάσεις, καταφέρνει μέσα σε λιγότερο από ένα δίωρο να σε κάνει να κατανοήσεις όλη την ψυχοσύνθεση των δύο γυναικών. Να συγκινηθείς και να γελάσεις ταυτόχρονα.

Ετοιμάσου να φορέσεις τα 12ποντά σου, να ταξιδέψεις σε μια Μαδρίτη των 70’ς που το μόνο έγκλημα που μπορείς να κάνεις είναι να αγαπήσεις έναν άντρα.

Νικολέτα Χατζησάββα

Και ενώ για ένα ακόμη καλοκαίρι βλέπουμε τεράστιες δασικές εκτάσεις να καταστρέφονται και άνθρωποι να χάνουν τα σπίτια τους εξαιτίας των πυρκαγιών , εγώ θα σταθώ σε μια συγκινητική στιγμή κατά την εκκένωση του Αγίου Βασιλείου Βοιωτίας, όταν κάτοικος αρνήθηκε να μπει στο σκάφος διάσωσης επειδή δεν του επέτρεψαν να πάρει το σκύλο του μαζί. Το έχω σκεφτεί πολλές φορές μέσα στα χρόνια, όταν ακούμε για εγκαταλελειμμένα και δεμένα/κλειδωμένα ζώα σε αυλές σπιτιών που σώζονται τελευταία στιγμή από τη φωτιά χάρη στους πυροσβέστες και τους εθελοντές, πως τα κατοικίδια μας είναι μέλη της οικογένειας μας, και όπως δεν θα αφήναμε ποτέ πίσω να καεί ζωντανός ένας δικός μας άνθρωπος, το ίδιο θα έπρεπε να ισχύει και για τα ζώα συντροφιάς. Ένα ζώο συντροφιάς δεν είναι «αποσκευή», δεν είναι κάτι που αφήνεις πίσω ή κάτι που παρατάς επειδή η ευθύνη φροντίδας του αποδεικνύεται τεράστια και κοστοβόρα χρηματικά και χρονικά, ή επειδή γέρασε ή επειδή οι συνθήκες ζωής στο σπίτι άλλαξαν (πχ η έλευση ενός παιδιού). Γι ‘αυτό η απόφαση αυτού του ανθρώπου να παραμείνει πίσω με το σκύλο του ήταν -αν μη τι άλλο- αξιοπρεπής. Και το γεγονός ότι αναγκάστηκε να κάνει τη συγκεκριμένη επιλογή είναι εξοργιστικό. Στις οργανωμένες εκκενώσεις θα έπρεπε να υπάρχει πρόβλεψη μεταφοράς ανθρώπων μαζί με τα κατοικίδια τους. Η μη ανθρώπινη ζωή δεν μετράει λιγότερο.
Αριστούλα Ζαχαρίου