Μια φάρμα στην Πορτογαλία

Ύστερα από την ανεξήγητη εξαφάνιση της συζύγου του, ο ήσυχος καθηγητής γεωγραφίας Φερνάντο, ταξιδεύει στην Πορτογαλία για να καθαρίσει τις σκέψεις του κι εκεί βρίσκει την ευκαιρία να αλλάξει ολοκληρωτικά τη ζωή του.

Ο Φερνάντο δεν μπορεί να καταλάβει τους λόγους που η σύντροφος του τον παράτησε. Χωρίς να υπάρχει κάποιο σοβαρό πρόβλημα, εκείνη γεμίζει με πράγματα τη βαλίτσα της και φεύγει προς το άγνωστο σκίζοντας το μήνυμα που είχε γράψει για εκείνον (η αρχική σκηνή στο φιλμ). Η σκηνοθέτιδα δεν θέλει να δείξει πολλά γύρω από τους λόγους φυγής της γυναίκας. Αντιμετωπίζει το δράμα του άντρα χωρίς να προβαίνει σε εύκολες καταγγελίες ή να επιχειρεί να νουθετήσει το θεατή

Το κίνητρο της σκηνοθέτριας είναι να φτιάξει ένα μινιμαλιστικό ανθρώπινο δράμα που στοχεύει στην ανάλυση της ιστορικής μνήμης – αριστοτεχνικός ο τρόπος που συνδέει τους μεταναστευτικούς χωροχρόνους με το πολιτικό γίγνεσθαι- και στη σημασία της αναζήτησης ταυτότητας. Παράλληλα διατυπώνει ένα τρυφερό σχόλιο για την λυτρωτική δύναμη της ανάμνησης και την ανεκτίμητη αξία του να βρίσκεις το μέρος εκείνο που σε κάνει να νιώθεις «σπίτι» σου. Κι όλα αυτά μέσω μιας υποδειγματικής σκηνοθετικής ακρίβειας που αντί του επιδεικτικού εκτοπίσματος πριμοδοτεί την απλότητα και την ειλικρίνεια. Τρεις υποψηφιότητες για Γκόγια, οι δύο για τους πρωταγωνιστές και η τρίτη για το αψεγάδιαστο σενάριο.