Ματίνα Περγιουδάκη: Ψάχνω, αναζητώ κι αυτή είναι η σταθερά μου

Την πετυχαίνω την τελευταία εβδομάδα στο Enjoy it, το concept store της Ηρακλειδών στο Θησείο (τη γειτονιά της) όπου εργαζόταν (παράλληλα με την περιοδεία των «Γυμνιστών») εδώ και έξι μήνες. Ανάμεσα σε λουλούδια, φυτά, χειροποίητα κοσμήματα, αξεσουάρ και μερικούς πίνακες της που έχει κρύψει επιμελώς πίσω από γλάστρες. Το βράδυ έχει παράσταση στο Rabbithole καθώς πρωταγωνιστεί στην εξαιρετική θεατροποίηση της «Κατάρρευσης» του Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ σε σκηνοθεσία του Γιώργου Σίμωνα – αλλά αυτή είναι η Ματίνα Περγιουδάκη. Μια ηθοποιός με διάφορα πεδία σπουδών, πολλά ενδιαφέροντα, δημιουργικές πτυχές του τώρα εξερευνά – ακόμα και το να αναπαλαιώνει ωραιότατα vintage έπιπλα.

Παιδί των θεατρικών ομάδων από την αρχή της πορείας της – με κορυφαία αυτή των Vasistas της Αργυρώς Χιώτη –  έχει φωλιάσει τα τελευταία χρόνια στο Rabbithole της οδού Γερμανικού, καθώς αισθάνεται πως η δηνιουργική συλλογικότητα την τρέφει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Ακόμα κι αν αυτό, έχει κόστος και θυσίες γύρω από τον βιοπορισμό της. Όμως, όχι, δεν το μετανιώνει.

Για το ξεκίνημα της: “Θέλω να ρωτάω “τι είναι αυτό”, όπως ρωτούσαμε στους Vasistas, των οποίων είμαι γνήσιο παιδί”.

Είμαι τύπος των ομάδων, δεν μου αρέσει να δουλεύω διαφορετικά, δεν περνάω εγώ καλά. Έχει τύχει να εργαστώ σε μεγάλη παραγωγή με ονόματα, αλλά δεν ήμουν ο εαυτός μου· δεν μου πάει καθόλου αυτή η λογική και η νοοτροπία. Αγαπώ τη συμμετοχή, δεν θέλω να μου φέρονται σαν να είμαι μηχάνημα ή εργαλείο, σαν να είμαι ένας απλός εκτελεστής. Θέλω να ρωτάω “τι είναι αυτό”, όπως ρωτούσαμε στους Vasistas, των οποίων είμαι γνήσιο παιδί.

Είμαι τύπος των ομάδων, δεν μου αρέσει να δουλεύω διαφορετικά, δεν περνάω καλά

Δεν ξέρω αν ήταν επιτυχημένες οι παραστάσεις μας ή αν μας βγήκαν οι πειραματισμοί σε όλα αυτά που κάναμε· το σίγουρο είναι πως ψάχναμε κάτι και αυτό έχει νόημα. Δεν είναι ανάγκη να φτάνουμε σε αποτελέσματα και συμπεράσματα – η αναζήτηση είναι σημαντικότερη.

Μιλώντας για τις παράλληλες αναζητήσεις: “Μια μέρα αποφάσισα πως θέλω να ζωγραφίζω, να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό. Πασαλείφθηκα, έκανα διάφορα, αλλά κάτι γεννήθηκε και ήταν θεραπευτικό”.

Μου ανοίγει το μυαλό και την καρδιά και αυτό από μόνο του είναι όλα. Η συλλογικότητα μου είναι απαραίτητη, γιατί θεωρώ πως και στην τέχνη και στη ζωή τα πράγματα πρέπει να αντιμετωπίζονται ολιστικά. Αυτό είναι το σκεπτικό μου. Με την Αργυρώ (Χιώτη) και τους Vasistas το βίωσα πολύ αυτό: όντως η ομάδα έψαχνε κάτι, αλλά υπήρχε η καλή ερευνητική πρόθεση, το μαζί. Ακόμα και το άνοιγμα στο βίωμα του καθενός μας και η συμπερίληψη του ήταν πολύτιμη. Κοινοποιούσαμε την  πιο προσωπική μας ματιά και αυτή είναι η δουλειά μας, να κοινοποιούμε τα πράγματα. Η συλλογικότητα με το θέαμα έχει άμεση σχέση, είναι ένας χώρος επικοινωνίας. Έτσι κι αλλιώς, τι είναι ο ηθοποιός; Ένας αγωγός πληροφορίας και συναισθημάτων. Το ζήτημα της δημιουργίας είναι το θέμα, εκεί θα τα δώσω όλα.

Μα, ναι! Ακόμα και στο Enjoy it που εργάστηκα για ένα εξάμηνο έχτισα μια καθημερινότητα. Παράλληλα με τους «Γυμνιστές» οι οποίοι περιόδευαν το καλοκαίρι, ερχόμουν κάθε μέρα, δούλευα και παράλληλα ζωγράφιζα.

Στο θέατρο δεν είναι ανάγκη να φτάνουμε σε αποτελέσματα και συμπεράσματα – η αναζήτηση είναι σημαντικότερη

Ναι, δεν είμαι ζωγράφος, αλλά εδώ και ένα χρόνο ζωγραφίζω.

Μια μέρα αποφάσισα πως θέλω να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό και μάλιστα πήρα λάδια, χωρίς δεύτερη σκέψη. Πασαλείφθηκα, έκανα διάφορα, αλλά κάτι γεννήθηκε και ήταν θεραπευτικό. Για μένα, τα πράγματα οφείλουν να ξεκινούν από εκεί, αφού από μια ηλικία και μετά όσα κάνουμε στη ζωή, είναι για να επουλώσουμε τα προηγούμενα τραύματα.

Σχετικά με την έμπνευση: “Το να αντλώ έμπνευση από κάποιον δεν είναι δύσκολο, είναι γοητευτικό”.

Στο Λύκειο μπήκα στη θεατρική ομάδα του σχολείου, συναντώντας ένα θεολόγο, ο οποίος άκουγε Beatles και το μάθημα γινόταν με τραγούδια τους! Ερωτεύτηκα λίγο την διαδικασία, μου έκλεψε την προσοχή. Κι ενώ πέρασα στη Σχολή Τουριστικών Επιχειρήσεων στην Ηγουμενίτσα, ένας άλλος καθηγητής που μας έκανε Μακροοικονομία, αλλά μας έφερνε στο μάθημα να διαβάσουμε Πρίμο Λέβι και το «Αν αυτό είναι ο άνθρωπος», συνδεόταν με μια θεατρική ομάδα. Ήταν αυτός που τελικά με έπεισε να κάνω μεταγραφή για να κατέβω στην Αθήνα και να σπουδάσω σε δραματική σχολή. Ομολογώ πως ο πατέρας μου δυσκολεύτηκε λιγάκι –  ήταν εκτελωνιστής και αναρωτιόταν τι δουλειά έχω εγώ με αυτά. Τελικά, έδωσα εξετάσεις στο Υπουργείο Πολιτισμού, έχοντας προετοιμαστεί μόνη, έχοντας αρχίσει να πιστεύω πως το θέατρο είναι ένας καινούργιος θαυμαστός κόσμος. Δεν έδωσα ποτέ στο Εθνικό Θέατρο, τελείωσα τη δραματική της Αγίας Βαρβάρας και μετά μπήκα στην ομάδα του Περικλή Μουστάκη.

Μετά την εμπειρία με την ομάδα του Περικλή έφυγα για τρεις μήνες με τον Κώστα Κουτσολέλο για την Πορτογαλία όπου παρουσιάσαμε μια δουλειά, καθώς ο Κώστας είχε ήδη συμμετάσχει σε φεστιβάλ στη Μασσαλία και είχε δημιουργήσει επαφές. Κι όταν επέστρεψα, η Αργυρώ Χιώτη έκανε ένα σεμινάριο στο Rabbithole – τι μικρός που είναι ο κόσμος – οπότε η φυσική συνέχεια ήταν να μπω στους Vasistas.

Η συλλογικότητα σου δίνει δύναμη για να συνεχίσεις να υπάρχεις

Δεν είναι ίχνη, είναι ένα ζωντανό υλικό που φέρω. Γιατί το να λειτουργείς σε ομάδες και να συνεχίζεις να έχεις μια πορεία είναι δύσκολο πράγμα. Πόσο μάλλον, αν δεν κάνεις βιοποριστικά άλλα πράγματα, όπως τηλεόραση. Σημαίνει ότι έχεις αποφασίσει να μπεις σε έναν άλλο κύκλο εργασιών και να μείνεις προσηλωμένη σε κάτι καθαρά καλλιτεχνικό: αυτό για μένα ήταν μια εσωτερική, πυρηνική ανάγκη που δεν αλλάζει. Είμαι η καλλιτέχνιδα που έχω περάσει χρόνια με αυτούς τους ανθρώπους. Στις ομάδες, ο ένας διαμορφώνει τον άλλον και όλα μέσα στη δημιουργία είναι υπό διαμόρφωση.

“Είμαι σκληρή κριτής, ακόμα και σε άμεσους συνεργάτες”, παραδέχεται.

Έχω συλλέξει μόνο καλά πράγματα. Και μόνο ανοιχτωσιά. Πως θα κάνεις κάτι αν δεν έχεις τέτοιες ευαισθησίες; Η συλλογικότητα σου δίνει δύναμη για να συνεχίσεις να υπάρχεις. Γιατί ξέρεις ότι πάντα θα είναι κάποιος/κάποια εκεί για σένα, χωρίς να ξεκινάς με αυτή την προσδοκία.

Δεν μου φαίνεται δύσκολη, γιατί έρχομαι από τα δύσκολα. Ίσα – ίσα, επειδή με το Γιώργο (Σίμωνα) έχουμε μια πιο συστηματική επαφή, μου μιλάει για πράγματα που γράφει, που σκέφτεται. Το ίδιο κάνω κι εγώ με τις δικές μου ενασχολήσεις. Κι έτσι αυτό δεν το κάνει δύσκολο, γιατί είμαι μέσα στον κύκλο της συνδημιουργίας, με ένα τρόπο. Το να αντλώ έμπνευση από κάποιον δεν είναι δύσκολο, είναι γοητευτικό. Το ζητούμενο μου ήταν να βρίσκομαι σε περιβάλλοντα που μου ασκούν γοητεία και μου προσφέρουν έμπνευση για να προσφέρουμε ο ένας κάτι στον άλλο.

Έχει αναπτυχθεί μέσα μου η σκέψη να μένω κι εγώ εκτός σκηνής

Περήφανη. Δεν είναι ωραίο να ξέρεις ότι έχει βάλει κάπου το χεράκι σου για ένα αποτέλεσμα;

Για την υποκριτική: “Ούτε την έχω χορτάσει, ούτε έχω κάνει πολλά για να αισθάνομαι κορεσμό, αλλά ούτε και μου λείπει όταν δεν παίζω”, εξηγεί.

Θεωρώ ότι η «Κατάρρευση» είναι η καλύτερη παράσταση του Γιώργου (Σίμωνα). Και το λέω αυτό, γνωρίζοντας πως είμαι σκληρή κριτής, ακόμα και σε άμεσους συνεργάτες. Οπότε, νομίζω ότι όλη η ομάδα έχει χωνέψει τα πράγματα καλύτερα σε μια πολύ ιδιαίτερη παράσταση. Έχουμε καταλάβει περισσότερο τα άδυτα του Φιτζέραλντ, όσο παίζουμε βαθαίνουμε και είμαι πολύ χαρούμενη γιατί αυτό το αναγνωρίζω και στον πρωταγωνιστή μας το Γιάννη Γιαννούλη, τον οποίο και πρότεινα για τον συγκεκριμένο ρόλο. Όσες φορές είχαμε συνεργαστεί στο παρελθόν υπήρχε πολλή αρμονία και αγάπη και θεωρώ ότι εδώ του δόθηκε χώρος για να δείξει πόσο καλός ηθοποιός είναι.

Ναι, ασφαλώς. Και παραδέχομαι πως έχει αναπτυχθεί μέσα μου η σκέψη να μένω κι εγώ εκτός σκηνής. Όχι τόσο για να εστιάσω στη σκηνοθεσία, αλλά για να είμαι ένα κομμάτι της συλλογικότητας που προετοιμάζει μια παράσταση. Μου φαίνεται πως έχει έρθει λίγο η ώρα, μετά από το βιογραφικό με τις ομάδες.

Κάθομαι σε ησυχία, κερδίζω πράγματα από αυτήν την κατάσταση. Έχω μια ανάγκη διαλόγου με τον εαυτό μου

Ούτε το έχω χορτάσει, ούτε έχω κάνει πολλά για να αισθάνομαι κορεσμό, αλλά ούτε και μου λείπει όταν δεν παίζω. Απλώς βρίσκω κι άλλα πράγματα που με εκφράζουν – όπως η ζωγραφική καλή ώρα – και δεν πλήττω.

“Παλαιότερα, δεν ήμουν σίγουρη ότι είμαι ηθοποιός. Αλλά τελικά αφιερώνομαι σε ό,τι με κάνει να νιώθω καλά, για όποιον μπορεί να το αναγνωρίσει και, κατά συνέπεια, βρίσκομαι με όσους μπορώ”, λέει.

Κυρίως τραγουδώ, παρά παίζω μουσική.

Νομίζω ότι η ζωγραφική προέκυψε γιατί μου αρέσει και η ησυχία, τη χαίρομαι. Επίσης, ήθελα να αφήνω λίγο χρόνο κενό μέσα στην ημέρα μου. Και δουλεύοντας εδώ σε αυτό το χώρο, όλο το καλοκαίρι, ζωγράφιζα είτε πίνακες καμβά είτε σχεδίαζα σκετς.

Σκεφτόμουν πως κάποια στιγμή θα ήταν ωραίο να αποκτήσουν ένα performative χαρακτήρα. Να γίνει μια δραματουργία πάνω σε αυτά· απλώς δεν ξέρω πόσα από αυτά μπορώ να αξιοποιήσω.

Δυσκολεύομαι να ζήσω από το θέατρο και κάνω 100 πράγματα για να βιοποριστώ, προκειμένου να κάνω την τέχνη μου με τον τρόπο που μου αρέσει και αφετέρου μένοντας φωτεινός άνθρωπος

Είμαι και ήσυχη, είμαι και ταραχώδης. Κάθομαι σε ησυχία, κερδίζω πράγματα από αυτήν την κατάσταση. Συγκεντρώνομαι. Μίλησα πριν για τον κενό χρόνο, γιατί έχω μια ανάγκη διαλόγου με τον εαυτό μου, δεν γίνεται αλλιώς. Ακόμα και το βράδυ, πριν κοιμηθώ παίρνω λίγο χρόνο να σκεφτώ την ημέρα που έζησα.

Αν έπρεπε να επιλέξει ανάμεσα στις καλλιτεχνικές ενασχολήσεις της απαντά: “Η περφόρμανς, ξεκάθαρα”.

Νομίζω πως τους έχω επαληθεύσει. Παλαιότερα, δεν ήμουν σίγουρη ότι είμαι ηθοποιός. Αλλά τελικά αφιερώνομαι σε ό,τι με κάνει να νιώθω καλά, για όποιον μπορεί να το αναγνωρίσει και, κατά συνέπεια, βρίσκομαι με όσους μπορώ. Όπως ακούγεται και στην «Κατάρρευση» «να μου λείπουν τέτοιες φιλοδοξίες» – αν και ο ήρωας λέει αυτή τη φράση, έχοντας πια κλατάρει.

Υπάρχουν περίοδοι που έχω κλατάρει και είμαι αδύναμη να κάνω το ο,τιδήποτε. Επίσης, έχουν υπάρξει περίοδοι που έχω κάνει μόνο δουλειές επιβίωσης

Είχε και εξακολουθεί να έχει. Κάθε Δευτέρα και Τρίτη παίζω στην «Κατάρρευση» στο RabbitHole, κάθε Πέμπτη συμμετέχω σε μια μονολογική περφόρμανς γύρω από την πορνεία της Τρούμπας στον Πειραιά, σ’ έναν καινούργιο χώρο της πόλης που λέγεται «Σύμπαν». Την Παρασκευή και το Σάββατο δουλεύω σέρβις στο πατάρι του Λουκιανού στο Μεταξουργείο. Και τέλος, ετοιμάζω ένα ανοιχτό ερευνητικό εργαστήρι σκηνικής σύνθεσης με έμπνευση το βίντεο κλιπ της Kylie Minogue,«Confide in me», το οποίο και αντιμετωπίζω ως ποιητικό σύνθημα. Θέλω να δούμε τί μπορεί να σημαίνει ένα ποιητικό σύνθημα, πως μπορεί να λειτουργεί και ως μανιφέστο. Γενικότερα, πάντως, δυσκολεύομαι να ζήσω από το θέατρο και κάνω 100 πράγματα για να βιοποριστώ, προκειμένου να κάνω την τέχνη μου αφενός με τον τρόπο που μου αρέσει και αφετέρου μένοντας φωτεινός άνθρωπος.

Γενικότερα, δυσκολεύομαι να ζήσω από το θέατρο και κάνω 100 πράγματα για να βιοποριστώ, προκειμένου να κάνω την τέχνη μου αφενός με τον τρόπο που μου αρέσει και αφετέρου μένοντας φωτεινός άνθρωπος

Μπορεί να φέρει, σίγουρα. Υπάρχουν περίοδοι που έχω κλατάρει και είμαι αδύναμη να κάνω το ο,τιδήποτε. Επίσης, έχουν υπάρξει περίοδοι που έχω κάνει μόνο δουλειές επιβίωσης. Ας πούμε για να συμμετέχω στην ομάδα του Περικλή Μουστάκη, έκανα για τέσσερα χρόνια σέρβις – φυσικά ήμουν 20 ετών τότε.

Κυρίως με τρέφει. Με κουράζει, αν δεν βάλω όρια. Και ευτυχώς, όσο μεγαλώνω είμαι πιο φροντιστική με τον εαυτό μου.

Η περφόρμανς, ξεκάθαρα.

Αν έχω σκεφτεί να αφήσω το θέατρο; Συνέχεια. Μοιάζει να είμαι ηθοποιός και να μην είμαι

Πολύ καλή ερώτηση, αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι. Γιατί εγώ έχω επιλέξει να μην είμαι free style, να μην κάνω τηλεόραση ή άλλου είδους θέατρο. Δεν είμαι ηθοποιός από χόμπι, όχι – είμαι καλή επαγγελματίας. Η θυσία, λοιπόν, είναι πως στρέφομαι και σε άλλους χώρους για να κάνω το θέατρο με τις ποιότητες που αγαπώ. Τώρα, αν έχω σκεφτεί να το αφήσω; Συνέχεια. Μοιάζει να είμαι ηθοποιός και να μην είμαι.

Αναφορικά με την τηλεόραση: “Η τηλεόραση δεν είναι κακή, απλώς δεν έχει τόσο τέχνη – μακάρι να είχε. Χρειάζεται να γίνει περισσότερο έντεχνη και παιδαγωγική”.

Η τηλεόραση δεν είναι κακή, απλώς δεν έχει τόσο τέχνη – μακάρι να είχε. Χρειάζεται να γίνει περισσότερο έντεχνη και παιδαγωγική. Αν οι σειρές γίνονταν σε μικρούς κύκλους, αν τα επεισόδια είχαν κινηματογραφικές ποιότητες και καλύτερες συνθήκες εργασίας, τότε ναι. Μακάρι να είχαμε ποιοτικότερη τηλεόραση, γιατί είμαι σίγουρη πως τότε θα είχαν δουλειά περισσότεροι ηθοποιοί. Στον αντίποδα, αγαπώ πολύ το ραδιόφωνο, είναι ένα μέσο μαλακό, εκπέμπει ωραία τις πληροφορίες και πολύ συχνότερα έχει τον παιδευτικό χαρακτήρα που λείπει από τα πράγματα. Αισθάνομαι, πάντως, πως ούτε το περιθώριο είναι καλό, μα ούτε και το star system.

Δεν δηλώνω όχι, είμαι όμως. Το σπούδασα και από τότε που αποφοίτησα δουλεύω στο θέατρο. Απλώς, σήμερα, ο τίτλος του ηθοποιού είναι διαφορετικός.

Σκέφτομαι διαρκώς τους αδύνατους προκειμένου να μπορώ να τους αναγνωρίζω

Η φίλη και συνάδελφος μου Δήμητρα Τρυπάνη μου είπε πέρυσι πως είμαι μια ολιστική καλλιτέχνιδα. Το είπε μεταξύ σοβαρού και αστείου, αλλά δεν έχει κι άδικο. Κάπως έχω βάλει σαν προτεραιότητα να είμαι άνθρωπος και όλα τα άλλα να έρχονται μετά.

“Κάπως έχω βάλει σαν προτεραιότητα να είμαι άνθρωπος και όλα τα άλλα να έρχονται μετά”, τονίζει.

Είμαι πολιτική στην καθημερινή μου ζωή – εκεί κρίνονται όλα. Αλλά όλα είναι λίγα, γιατί εδώ μιλάμε με την ησυχία μας την ώρα που στην  Παλαιστίνη ή στο Λίβανο ή στην Υεμένη υπάρχει ένα τεράστιος όγκος από ερείπια και νεκρούς. Σκέφτομαι διαρκώς τους αδύνατους προκειμένου να μπορώ να τους αναγνωρίζω. Από τους ανθρώπους μέχρι τα ζώα.

Ψαχνόμουν, αλλά ναι, υπήρχε και υπάρχει μέσα μου ένα κομμάτι ενεργοποιημένο γύρω από την προσφορά. Και προσωπικά στα 25 μου χρόνια έκανα πρώτη φορά ψυχοθεραπεία. Οπότε, σήμερα, μιλάς με το εξελιγμένο μοντέλο.

Υπήρχε και υπάρχει μέσα μου ένα κομμάτι ενεργοποιημένο γύρω από την προσφορά

Ήταν τρία χρόνια σπουδών και άλλα τρία χρόνια πρακτικής. Αυτή η περίοδος συνέπεσε με τη «Θεία Κωμωδία» της Αργυρώς Χιώτη στη Στέγη και παρασύρθηκα πολύ από το θέατρο. Αλλά τα διαβάσματα μου παραμένουν πολύ συγγενικά με την ψυχοθεραπεία και την ψυχανάλυση.

Φυσικά. Για μένα τα βιβλία του Καρλ Γιουνγκ πιστεύω ότι θα έπρεπε να γίνουν απαραίτητα αναγνώσματα για τους καλλιτέχνες.

“Στην καθημερινότητα μου, αισθάνομαι την ανάγκη να ξαναβρεθώ με ανθρώπους που μου προκάλεσαν ή τους προκάλεσα τραύματα και να προσπαθήσουμε να τα επουλώσουμε”, ομολογεί.

Δυσκολεύομαι να πω. Ψάχνω και αναζητώ κι αυτή είναι η σταθερά μου. Η αναζήτηση με συγκροτεί σε φωτεινά μονοπάτια, με βάζει σε διαδικασία μοιράσματος, επικοινωνίας και γαλήνης. Όλα αυτά τα βρίσκω και στην τέχνη, και στην ψυχοθεραπεία και στην πολιτική ύπαρξη. Μα στην καθημερινότητα μου, αισθάνομαι την ανάγκη να ξαναβρεθώ με ανθρώπους που μου προκάλεσαν ή τους προκάλεσα τραύματα και να προσπαθήσουμε να τα επουλώσουμε.

Εύχομαι οι άνθρωποι να επιστρέψουν στα πιο καθαρά ζωώδη τους ένστικτα, όπου υπάρχει ένας σεβασμός, ένα άλλο ήθος και μια αντίσταση στον κύκλο της ζωής

Αν έχεις ανοιχτά μάτια θα δεις παντού κατάρρευση. Θα δεις ανθρώπους να κοιμούνται στον δρόμο – τι άλλο είναι αυτό από κατάρρευση; Στις ευρωπαϊκές πόλεις παντού συναντάς φτώχεια. Είμαι κι εγώ ένα παιδί οικογένειας εργατικής τάξης, αλλά μεγαλώνοντας δεν στερήθηκα τίποτα. Σήμερα, ωστόσο, στερούμαι πάρα πολλά και είμαι μία ανάμεσα σε εκατοντάδες χιλιάδες. Αρκεί να δούμε τις διαδηλώσεις ανά τον κόσμο. Τώρα, αν στρέψουμε το βλέμμα στα πολεμικά μέτωπα, μόνο όλεθρο θα αναγνωρίσουμε. Νομίζω, δηλαδή, πως η κατάρρευση είναι κομμάτι της ανθρώπινης φύσης. Απλώς, εύχομαι οι άνθρωποι να επιστρέψουν στα πιο καθαρά ζωώδη τους ένστικτα, όπου υπάρχει ένας σεβασμός, ένα άλλο ήθος και μια αντίσταση στον κύκλο της ζωής.