Hot or Not #242: Όλα όσα μάς άρεσαν (ή μάς χάλασαν) αυτή την εβδομάδα

Κάθε εβδομάδα, η ομάδα του Monopoli κρατάει σημειώσεις από όσα συζητά στο γραφείο, στις παρέες, στις βόλτες και γενικά εκεί έξω. Όσα μας τράβηξαν την προσοχή, μας άρεσαν, μας προβλημάτισαν ή απλώς μας έκαναν να σταθούμε λίγο παραπάνω. Από την επικαιρότητα και την πόλη μέχρι τον πολιτισμό, αυτά είναι όσα ξεχωρίσαμε αυτή την εβδομάδα.

Μια ασυνήθιστη ιστορία αναπάντεχης πατρότητας και ενηλικίωσης ξεδιπλώνει στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο ο Jordan Firstman. Η ξέφρενη ζωή του απελευθερωμένου γκέι Peter, διοργανωτή έξαλλων lgbtq πάρτι στην Νέα Υόρκη, ανατρέπεται από την ουρανοκατέβατη άφιξη του Arlo, ενός παιδιού γύρω στα 12, που είναι γιος του. Στον πυρήνα της η ταινία εκμπέμπει ζεστασιά και χιούμορ, όσο ο ακατάστατος Peter πλοηγείται στον νέο του ρόλο και αναπτύσσει συναισθήματα για το παιδί. Στον κυκεώνα ανατροπών, χάνει την δουλειά του, τα σπάει με την συνεταίρο Sophie (Cara Delevingne), γνωρίζει τον καυτό Oscar (Diego Calva) και παίρνει μια απόσταση από την νυχτερινή ζωή της πόλης που δεν κοιμάται ποτέ. Ο Arlo είναι η έκπληξη του Reggie Absolom, του ταλαντούχου 14χρονου ηθοποιού που με την εξυπνάδα στο βλέμμα και την σοφία πέρα από τα χρόνια του αποτελεί τον αναμφίβολο καταλύτη βγάζοντας στον Peter μια πλευρά φροντιστική και αναγκαία ώριμη.

Ο φακός της σκηνοθεσίας χωρίς εντυπωσιασμούς αλλά με σταθερή ατμόσφαιρα κάνει ζουμ ιν στις αντιθέσεις, παρακολουθεί τις αντίστροφες πορείες ενηλικίωσης, και αγγίζει με αγάπη και πιο δύσκολα θέματα γονεικότητας, ως ένα ταξίδι αυτοβελτίωσης. Δεν είναι τυχαίο που αποτέλεσε ταινία έναρξης σε πολλά φεστιβάλ, ούτε που ο κόσμος την υποδέχθηκε με ανοιχτή αγκαλιά- είναι μια ταινία που αν την αφήσεις μπορεί να σου ζεστάνει και να σου ραγίσει την καρδιά.
Λίνα Ρόκα

Άλλη μία εβδομάδα, άλλη μία θεατρική παράσταση, και η Δευτέρα με βρήκε στην παράσταση «Ο κύριος Ζυλ» σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου στο Θέατρο Πόρτα. Μετά από μία ολοκληρη σεζόν επιτυχίας και απανωτών sold out, η παράσταση που εμπνέεται, αρκετά ελεύθερα, από το έργο «Δεσποινίς Τζούλια» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ συνεχίζει για δεύτερη χρονιά. Δεν θα πω ψέματα, ήταν στην watchlist μου καιρό καθώς εκτός την περίπλοκη, ιντριγκαδόρικη, και γοητευτική θα την χαρακτήριζα, σχέση των τριών χαρακτήρων που υποδύονται οι πρωταγωνιστές (Γιάννης Καράμπαμπας, Νίκος Κοσώνας, Θεόβη Στύλλου), τα σκηνικά της παράστασης όπως και το creative directing που υπογράφει ο Βασίλης Παπατσαρούχας μου είχαν κεντρίσει το ενδιαφέρον πολύ πριν δω το έργο.

Όλη η ιστορία διαδραματίζεται στο δωμάτιο της κουζίνας ενός τεράστιου πύργου, και η λευκές επιφάνειες, τα εργονομικά υλικά και αντικείμενα, ακόμα και το νερό που έτρεχε κανονικότατα από την βρύση σε τοποθετούν κατευθείαν μέσα στην ιστορία. Μία queer ιστορία δύναμης , επιβολής, αξεπέραστης έλξης και ταξικών διαφορών . Φυσικά είναι και μία ιστορία τρέλας. Αλλά μέσα σε όλα τα υπόλοιπα, τρομερά εμφανή κοινωνικά ζητήματα και την αδιαπραγμάτευτη χημεία των πρωταγωνιστών (κυρίως τον αγοριών) ίσως η τρέλα και το παράδοξο της ιστορίας να μην είναι τόσο ξεκάθαρα εμφανές μέσα σε όλα όσα ειπώνονται. Λίγες μέρες πριν δω την παράσταση, επίσης, έπεσα πάνω σε ένα βιντεάκι του TikTok που χιουμοριστικά «ταύτιζε» την συγκεκριμένη παράσταση με την ταινία Challengers, πιθανότατα λόγο του ερωτικού τριγώνου. Στα μάτια του Μοσχόπουλου ωστόσο, δεν είμαι σίγουρη πως πρόκριτε για ερωτικό τρίγωνο, αλλά για τρεις ανθρώπους με εγωιστικά κίνητρα, μοναδικά πάθη και δαίμονες που μπορεί να βρίσκονται στον ίδιο χώρο και να ενώνονται σαρκικά, όμως ποτέ δεν είναι πραγματικά μαζί. Όλοι νοσούν και τραυματίζονται, για διαφορετικούς λόγους (όχι ο ένας για τον άλλον) και με διαφορετικούς τρόπους σε έναν αέναο κύκλο τραύματος.
Μαρία Βαλτζάκη

Όταν η γενιά των είκοσι-κάτι πιάνει το μπουζούκι και τον μπαγλαμά με τέτοια φόρα, η αθηναϊκή νύχτα αποκτά αμέσως άλλο ενδιαφέρον. Οι Γιαγκίνηδες με τις δεξιοτεχνικές πενιές και το αφοπλιστικό τους χιούμορ, για τα οποία τόσο τους έχουμε αγαπήσει, καταλαμβάνουν και πάλι τη σκηνή του Σταυρού του Νότου Plus – και δεν θα μπορούσαμε να λείπουμε από εκεί όσοι αγαπάμε το αυθεντικό, καλό λαϊκό και ρεμπέτικο τραγούδι.

Και αυτό το Σάββατο, λοιπόν, «Οι Γιαγκίνηδες της Νύχτας» (έτσι θα τους λέμε πλέον) μάς χάρισαν μια βραδιά που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μόνο από την ανεξάντλητη ενέργειά τους, που πραγματικά είναι αξιοθαύμαστη, έτσι όπως παρασέρνει τα πάντα στο πέρασμά της. Με ρεμπέτικα και παλιά λαϊκά τραγούδια γεμάτα έρωτες, ιστορίες και καημούς, έστησαν ένα ασταμάτητο γλέντι που μας ξεσήκωσε και έκανε και τους πιο «δύσκολους» να χορέψουν. Όσο η νύχτα προχωρούσε, οι παρέες γίνονται «ένα» και το κέφι μεγάλωνε ακόμα περισσότερο. Είναι πλέον επίσημο: (και) τα Σάββατα ανήκουν δικαιωματικά στους ρεμπέτες!
Νικόλαος Καραγιώργος

Από τη στιγμή που άκουσα ότι το «Κοκτέιλ» έγινε 10, ένα ερώτημα τριγύριζε στο μυαλό μου: «Μα πότε πέρασαν 10 χρόνια;». Θυμάμαι ακόμα το πρώτο από τα πολλά καλοκαίρια που είχε κολλήσει σε όλη την παρέα το «Κοκτέιλ θα σε κάνω με παγάκια» και το επαναλαμβάναμε ξανά και ξανά, κάθε φορά που γινόταν αναφορά σε: 1. κοκτέιλ, 2. παγάκια, 3. καλαμάκια. Δηλαδή, αρκετά συχνά. Από τότε πολλά έχουν αλλάξει, δεν είμαστε πια φοιτητές, δεν πίνουμε κοκτέιλ (οι τιμές έχουν ξεφύγει, πλέον ρούμι-κόλα και λέμε και ευχαριστώ), όμως ακόμα ακούμε το «Κοκτέιλ», σαν να βγήκε χτες. 10 χρόνια αργότερα, έχουμε πολλούς λόγους για να το γιορτάσουμε: Πρώτον έχει συνοδεύσει όλα μας τα καλοκαίρια τα τελευταία χρονια και δεύτερον υπήρξε η αφορμή για να γνωρίσουμε την Nalyssa Green και τη μελωδική φωνή της. Ποιος ξέρει; Αν δεν υπήρχε το «Κοκτέιλ», ίσως να μην είχαμε ερωτευτεί το Bloom, να μην είχαμε λιώσει το Ταξίδι Αστρικό και το Πολύ Καλή στα Πάρτυ, να μην είχε ζεστάνει την ψυχή μας το Απαλό. Πολύ κακό αυτό το σενάριο, οπότε δεν γινόταν να λείπουμε από τα 10α γενέθλια του «Κοκτέιλ».

Κάπως έτσι, βρέθηκα την Πέμπτη στο Κλακάζ, εκεί που πριν από μερικές μέρες είχα μιλησει με τη Nalyssa Green (μπορείς να διαβάσεις τη συζήτησή μας εδώ) και εκεί που η Nalyssa είχε δώσει το πρώτο έβερ live της, πριν από πολλά χρόνια – νομίζω το 2010! Αυτό θα ήταν το πρώτο από τα δύο εοραστικά live για τα 10 χρόνια Κοκτέιλ – και στα δύο opening act ήταν η φοβερή Artemis (αξίζει πραγματικά να την τσεκάρεις). Η Nalyssa Green εμφανίστηκε στη σκηνή με την κοριτσίστικη μπάντα της (Δεσποινίς Τρίχρωμη και Tango with Lions) με φουλ εοραστική διάθεση, έτοιμη να μας χαρίσει όλα τα αγαπημένα μας τραγούδια από κάθε era της ελληνόφωνης δισκογραφίας της – και όταν λεώ όλα, εννοώ όλα. Από τα highlight της βραδιάς ήταν προφανώς το “Cocktail 2026”, η νέα, πιο πρόσφατη εκδοχή του Κοκτειλ που μας άρεσε πολύ, ενώ πολύ εντυπωσιακό ήταν και το θέρεμιν, που εγώ πρώτη φορά άκουσα λαιβ. Special thanks οφείλουμε και στους special guests της βραδιάς όμως, Παναγιώτη Καλαντζόπουλο και Sophie Lies, που μας σύστησαν νέα κομμάτια ή μας έκαναν να δούμε με άλλα μάτια, ήδη γνωστά και αγαπημένα, όπως το «Μεγάλα παιδιά». Ένα πράγμα μένει μόνο να πω: Χρόνια πολλά Κοκτέιλ!
Τατιάνα Γεωργακοπούλου

The category is: Αβάν-γκαρντ βαμπιρικό χιούμορ. Από το ζεστό καφέ του Ολύμπιον μέχρι την Αποθήκη Γ’ και πίσω στη μεγάλη αίθουσα του Ολύμπιον, τίμησα ιδιαιτέρως το Midnight Section του 67ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Έτσι, το βράδυ της Τετάρτης βρέθηκα στην προβολή του «The Blood Countess» της Ούλρικε Ότινγκερ, μιας μαύρης κωμωδίας τρόμου με άφθονη δόση camp αισθητικής, που αντλεί έμπνευση από την αληθινή ιστορία της κόμισσας Ελίζαμπεθ Μπάτορι, μέλους του ουγγρικού οίκου των Μπάτορι.

Η Κόμισσα Ελίζαμπεθ Μπάτορι (Ιζαμπέλ Υπέρ) ξυπνά από τον μακρύ ύπνο της και εμφανίζεται στη σύγχρονη Βιέννη, αναζητώντας ένα ζωτικής σημασίας κόκκινο ελιξίριο καθώς και ένα μυστηριώδες βιβλίο, το οποίο αποτελεί απειλή για ολόκληρη την αυτοκρατορία των βαμπίρ. Στο πλάι της, η πιστή της υπηρέτρια και ο ανιψιός της, ο – καθόλου τυχαία ντυμένος στα πράσινα – χορτοφάγος βρυκόλακας που ακούει στο όνομα Ρούντι Μπούμπι φον Στρουντλ και φυσικά κάνει «αυστηρή διατροφή» – προτιμά να τρέφεται αποκλειστικά με βιεννέζικα γλυκά -, γι’ αυτό και δεν γίνεται ιδιαίτερα αποδεκτός από τους υπόλοιπους του είδους του. Ο ίδιος, μας χαρίζει και την ατάκα «είμαι απόλυτα ρέζους θετικός» δηλώνοντας τη σιγουριά του απέναντι σε ένα ζήτημα. Τα λογοπαίγνια δίνουν και παίρνουν, ενώ το χιούμορ συχνά παίρνει ψυχαναλυτικές προεκτάσεις. Οι συνομιλίες εναλλάσσονται ανάμεσα σε γερμανικά, γαλλικά, αγγλικά, ρωσικά και ουγγρικά. Πόσα άραγε χάνονται στη μετάφραση;

Προς μεγάλη μου έκπληξη, στο καστ συναντάμε και την Κοντσίτα Βουρστ, η οποία – spoiler alrert! – τραγουδάει κιόλας. Η ταινία χρειάστηκε 28 χρόνια για να ολοκληρωθεί, κάτι που, παρακολουθώντας την, βγάζει απόλυτο νόημα. Το μόνο που αναρωτιέμαι είναι ποια φόρεσε πρώτη το χαρακτηριστικό κόκκινο φόρεμα: η Ιζαμπέλ Υπέρ ή η Λέιντι Γκάγκα στο The Mayhem Ball Tour;

Την προβολή προλόγισε ο παραγωγός Alexander Dumreicher-Ivanceanu – παρέα με τον υπερμεγέθη μαύρο μπερέ του -. Η 84χρονη σκηνοθέτις, που δεν κατάφερε να παρευρεθεί στην πρεμιέρα, είχε ζητήσει τόσο από το ΦΚΘ όσο και από την Berlinale η ταινία της να προβληθεί σε νυχτερινό slot. Και φυσικά, δύσκολα θα έβρισκε καταλληλότερη ώρα. Το πάρτι ας περιμένει.
Φιλια Λεκαράκου