Το τέλος της οδού Όουκ

Υπόθεση

Μίσιγκαν, 1982. Σε προάστιο ευημερούσας περιοχής η οικογένεια των Πλατ, που βρίσκεται στη δύσκολη καμπή του σκληρού διαζυγίου των γονιών, βιώνει μια μεταφυσική εμπειρία όταν το σπίτι τους – αλλά και ολόκληρη η γειτονιά της οδού Όουκ– μεταφέρεται σε έναν άλλο και άκρως επικίνδυνο κόσμο.

Επιστροφή στο παρελθόν με το βλέμμα στο μέλλον

“Αυτό το είδος φυτού έχει εξαφανιστεί εδώ και εκατομμύρια χρόνια”, λέει η έμπειρη στα της φυσικής ιστορίας βιβλιοθηκάριος στην έκπληκτη Ντενίζ Πλατ (η Αν Χάθαγουέιπερνά μια δεύτερη άνοιξη στην καριέρα της) όταν της δείχνει την φωτογραφία του παράξενου φυτού που φύτρωσε στην αυλή της γειτόνισσας μέσα σε δύο μόλις μέρες! Είναι μια και μόνο απλή σκηνή από τα ανεπαίσθητα σημάδια της επικείμενης καταστροφής που έρχεται με μαθηματική ακρίβεια και θα κάνει τους ήρωες να σβήσουν όλες τις βεβαιότητες (αλλά και τις ασήμαντες εντέλει αγωνίες της καθημερινότητας) της τακτοποιημένης τους ζωής. Το έξυπνο τρικ της συνάντησης των σημερινών ανθρώπων και των προϊστορικών ζώων, θα φέρει στο νου το φημισμένο «Τζουράσικ παρκ» αλλά κάπου εδώ θα σταματήσουν οι ομοιότητες με το ανάλαφρο φιλμ του ΣτίβενΣπίλμπεργκ. Ο Ντέιβιντ Ρόμπερτ Μίτσελ (καλύτερη στιγμή του το θρίλερ «Σε ακολουθεί») δεν ενδιαφέρεται να ζωντανέψει εκ νέου τους δεινόσαυρους αλλά να αφηγηθεί ένα σκληρό οικογενειακό θρίλερ που μέσα από την παραδοξότητα του σεναρίου τηρεί ευλαβικά όλους τους κώδικες μιας αγωνιώδους περιπέτεια επιβίωσης με κοινωνικοπολιτικά (διόλου τυχαία η επιλογή της εποχής του ρηγκανισμού και της αποδόμησης της ειδυλλιακής ευτυχίας των αμερικανικών προαστίων) χαρακτηριστικά.

Η σκηνοθεσία του Μίτσελ δεν αφήνει καμιά υποψία παρερμηνείας. Ο στόχος του δεν είναι αυτό που σε πρώτη ανάγνωση μοιάζει προφανές και εύκολο. Ο ηθοπλαστικός διδακτισμός και η αποθέωση της οικογενειακής ενότητας είναι τα κατάλληλα εργαλεία για τον αμερικανό σκηνοθέτη προκειμένου να κριτικάρει με ωμές σκηνές και απρόσμενα ξεσπάσματα βίας, το κεκαλυμμένο πρόσωπο της ευημερούσας – αλλά και συντηρητικής- αμερικανικής κοινωνίας. Σε ένα τόπο λοιπόν που θυμίζει επίγειο παράδεισο – η λαμπερή γειτονιά της Oak street με τις πανομοιότυπες κατοικίες και τις καταπράσινες αυλές- ο τρόμος καιροφυλακτεί ανά πάσα στιγμή. Αρκεί μια ασήμαντη λεπτομέρεια να γεννηθεί από το πουθενά, ξυπνώντας μνήμες και μεταφέροντας… θηρία από τα παλιά ώστε να προκληθεί το χάος. Μια πονηρή αλλά σίγουρα ενδιαφέρουσα ταινία η πρωτοτυπία της οποίας είναι όχι μόνο η ειρωνεία με την οποία  επιτίθεται ο δημιουργός της στην ήσυχη συνείδηση του ανυποψίαστου θεατή αλλά και στον καλοσχεδιασμένο τρόπο με τον οποίο περνάει τις ιδέες του (γυναικεία ενδυνάμωση, τέλος πατριαρχίας, αναζήτηση ταυτότητα κ.α.)στο πολυεπίπεδο σενάριο.