Φάκελος 137

Παρίσι, χειμώνας του 2018. Η επιθεωρήτρια της αστυνομίας Στεφάν Μπερτράν που ερευνά υποθέσεις αστυνομικής βίας αναλαμβάνει την υπόθεση του 20χρονου Γκιγιόμ Ζιράρ. Ο νεαρός έπαιρνε μέρος μαζί με άλλα μέλη της οικογένειας του σε πορεία διαμαρτυρίας των Κίτρινων Γιλέκων, όταν χτυπήθηκε σοβαρά στο κεφάλι από βολή αστυνομικού.

Το σινεμά του Ντομινίκ Μολ, από το θρίλερ του 2000 «Χάρι, ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου» μέχρι τα τελευταία φιλμ του «Μόνο αυτοί είδαν το δολοφόνο» και «Η νύχτα της 12ης», βασίζεται σε μια κεντρική ιδέα μυστηρίου που πυροδοτεί το σασπένς. Η συγκεκριμένη συνθήκη δραματουργίας απουσιάζει από τον «Φάκελο 137» που αντλεί τη δύναμη του από αυθεντικά περιστατικά – αν και η ιστορία που αφηγείται είναι προϊόν μυθοπλασίας- ενώ θέτει καίρια ερωτήματα για την ευθύνη του κάθε πολίτη και την ανάληψη δράσης όταν οι περιστάσεις το απαιτούν. Η ηρωίδα του έργου είναι μια ιδεαλίστρια γυναίκα που θέλει να κάνει όσο πιο καλά γίνεται τη δουλειά της. Χωρίς μεροληψία, προσωπικά κριτήρια αλλά και επιρροές από τους «συνάδελφους αστυνομικούς» που την βλέπουν με μισό μάτι επειδή θεωρούν ότι με τις ενέργειες της συμβάλει στη δυσφήμιση του Σώματος. Τα πράγματα για την Στεφάν στην εργασία της είναι ζόρικα αλλά και η κατάσταση στο σπίτι της δεν είναι καλύτερη, καθώς βιώνει ένα άσχημο διαζύγιο ενώ ο έφηβος γιος της ντρέπεται που και οι δύο γονείς του είναι αστυνομικοί επειδή τους «μπάτσους τους μισούν όλοι».

Ο Μολ δομεί το υλικό του σε μια ασυνήθιστη φόρμουλα. Το κράμα ρεαλισμού και πολιτικού θρίλερ που επιστρατεύει (το σασπένς προκύπτει από την μελέτη των βίντεο και τις ανακρίσεις) είναι χωρίς ψεγάδια. Λιτό, ακριβές και με ενισχυμένη την πολιτική βάση της προβληματικής του, το φιλμ «Φάκελος 137» δεν επιδιώκει να είναι ένα ξερό έργο καταγγελίας για την κατάχρηση εξουσίας από την αστυνομία. Αντίθετα, όπως ακριβώς πράττει και η σχολαστική ερευνήτρια, πασχίζει να βρει τις αλήθειες του στις μικρές λεπτομέρειες, τις χαμηλές φωνές, τις περίπλοκες σχέσεις και φυσικά τις προσωπικές αξίες του καθενός. Το δέσιμο του ανθρωποκεντρικού στοιχείου με τον πολιτικο-κοινωνικό χαρακτήρα του καλογραμμένου σεναρίου είναι αριστοτεχνικό, ενώ τα εύσημα αξίζει και η προσηλωμένη στην αυστηρότητα του ρόλου της, Λεά Ντρικέρ που απέσπασε το βραβείο Σεζάρ καλύτερης γυναικείας ερμηνείας.