X-Men: Απόκαλιψ

Ο πρώτος και πανίσχυρος μεταλλαγμένος «ξυπνάει» μετά από ύπνο πεντέμιση χιλιάδων ετών και απογοητευμένος από την κατάντια της ανθρωπότητας αποφασίζει να της «χαρίσει» το τέλος της μέσω της… Αποκάλυψης! Βρισκόμαστε στα 1983 και οι μεταλλαγμένοι του καθηγητή Ξαβιέ ενώνουν τις δυνάμεις τους απέναντι στον άγνωστο αρχαίο θεό («κάποιοι με λένε Ρα, κάποιοι χρησιμοποιούν άλλα ονόματα» λέει στον Ξαβιέ o αναστημένος μεταλλαγμένος… Θεός όταν τον ρωτάει να μάθει την ταυτότητα του) ο οποίος εντωμεταξύ έχει στο πλάι του τους περίφημους 4 Καβαλλάρηδες της Αποκάλυψης. Ένας εξ αυτών είναι ο Μαγκνέτο…

Λόγω των προσδοκιών από το πολυαναμενόμενο κλείσιμο της τριλογίας των ηρώων της Marvel, φυσιολογικά θα περίμενε κανείς από τον Bryan Singer εκτός από θεούς (η αλήθεια είναι πως πήξαμε από μεγαλοστομίες και… θεούς σε αυτό το υπερφίαλο φιλμ) και επικές ανατροπές.

Πέρα από τα δέοντα όμως στο επίπεδο της σκηνικής μεγαλοπεριπέτειας, ελάχιστα πράγματα δείχνουν την πυγμή τους ώστε να αντέξουν στη συνείδηση του θεατή για χρόνια. Οι ήρωες, πιο κουρασμένοι από ποτέ, δεν δείχνουν ικανοί, όχι να τα βάλουν με το βεληνεκές ενός Κακού τέτοιας αρχαιοαιγυπτιακής μεγαλειότητος, αλλά ούτε το (μεταλλαγμένο) σαρκίο τους να κουβαλήσουν. Πιο χτυπητή από όλους η περίπτωση της Μίστικ/Ρέιβεν της Jennifer Lawrence, η οποία έχοντας ανακοινώσει από πριν την απόφαση της να μην ξαναπαίξει στους X-Men μαρτυράει για πρώτη φορά στην καριέρα της, χτυπητές αδυναμίες στο υποκριτικό ταλέντο της.

Αλλά και ο Michael Fassbender ως Μαγκνέτο μοιάζει να… βαριέται, με αποκορύφωμα την πλέον δραματική σκηνή της ταινίας που τη διαχειρίζεται σαν μια από τα ίδια. Είναι μια θεωρητικά δυνατή σκηνή όπου ο αποσυρμένος στα βάθη της Πολωνίας Μαγκνέτο υποδύεται ένα απλό εργάτη, αλλά η ωμή παρέμβαση των ανθρώπων στην προσωπική ζωή του έχει ως τίμημα το θάνατο των ανθρώπων που αγαπά. Η οργισμένη στάση του στο… θεό (αυτά που λέγαμε και πριν) όταν ολοκληρώνει την εκδικητική μανία του με την κραυγή «Αυτό ζητάς από μένα;», είναι μια σκηνή που ο ηθοποιός θα θέλει σύντομα να σβήσει από το βιογραφικό του.

Αυτό βέβαια δεν είναι μόνο ευθύνη του ηθοποιού αλλά και του σκηνοθέτη που βρίσκεται σίγουρα σε λάθος φεγγάρι – ή μήπως εκτός φόρμας;- και υπογράφει την πιο ανέμπνευστη ταινία της σειράς σε σημείο μάλιστα που κλέβει αδιάντροπα τον εαυτό του (η σκηνή με τον Κουίκσιλβερ κοπιαρισμένη από την προηγούμενη φορά).

Τι αξίζει λοιπόν να δει κανείς σε αυτούς το τελευταίο μέρους της πρίκουελ τριλογίας των διάσημων μεταλλαγμένων; Λίγα, πολύ λίγα και σίγουρα όχι τον ανεκδιήγητο κακό του Oscar Isaac, ούτε την αφόρητη, γκροτέσκα eight-ίλα του Ρηγκανισμού και της κορύφωσης του Ψυχρού Πολέμου.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης